این روزها با تعطیلی مدارس و حضور بیشتر دانش آموزان در پاتوقهای دوستانه، آمار مصرف مواد مخدر در میان دانشآموزان افزایش داشته، این درحالی است که مسئولان آموزش و پرورش آمار درستی از اعتیاد دانش آموزان ارائه نمی دهند. البته این ماجرا به مسئولان بالاتر از آموزش و پرورش و نهادهای اجتماعی برمیگردد. در واقع مسئولان دولتی فکر میکنند اگر مساله اعتیاد دانش آموزان مطرح شود باعث گسترش آن میشود، ولی این برخورد مانند این است که فردی در خانواده مریض باشد و او را به نزد پزشک نبرند که مبادا دیگران بفهمند. ما اکنون بیش از 15 میلیون دانش آموز داریم. اگر از تعداد دانش آموزان دبستان صرف نظر کنیم، حدود هفت هشت میلیون نفر از دانش آموزان در دوره متوسطه اول و دوم مشغول به تحصیل هستند که در معرض آسیبهای اجتماعی از جمله اعتیاد قرار دارند. اگر جمعیت کل کشور را در نظر بگیریم بر اساس آمارها حدود دو میلیون و 800 هزار نفر معتاد وجود دارد که یک دهــم آن یعنــی حدود 200 تا 300 هزار نفر از دانش آموزان درگیر آن هستند. اگر ما خانوادههای در معرض آسیب اعتیاد را در نظر بگیریم طبیعتا تعداد دانش آموزان درگیر اعتیاد چیزی نیست که بتوان آن را پنهان شود. آمارهایی که درباره اعتیاد دانش آموزان اعلام میشود، متفاوت است. نهادهای اجتماعی ارقام بیشتری را بیان میکنند، درحالی که مسئولان دولتی این آمار را کمتر جلوه میدهند. عدم اعلام آمار دقیق اعتیاد دانش آموزان مانند عدم اعلام یک بیماری است. تا زمانی که میزان بیماری، گستردگی و اثر آن در جامعه مشخص نباشد، نمیتوان برای آن برنامه ریزی یا دارویی را تجویز کرد، حتی نمیتوان با ارائه راهکاری سبب پیشگیری از آن شد. در مورد اعتیاد در دانش آموزان هم وضع به همین شکل است. اگر آمار دقیق اعتیاد دانش آموزان بیان نشود، برنامه ریزان و رسانه ها نمیتوانند تسلط کافی برای برنامه ریزی و هشدار آن داشته باشند. تا زمانی با ارائه آمار دقیق مواجه نشویم نمیتوانیم گامهایی برای پیشگیری اعتیاد دانش آموزان برداریم. با 20 سال سابقه فعالیت در آموزش و پرورش با دانش آموز معتاد برخورد داشتهام، ولی تنها راه برخورد با چنین معضلی این بوده که آن دانش آموز را اخراج کردهاند. به عبارت دیگر جلسهای میگذارند و دانش آموز معتاد با اعمال نفوذ مدیر و معاون اخراج میشود. در واقع هیچ راهکاری برای برخورد با این معضل وجود ندارد. مشاور هم در مدرسه وجود ندارد، اگر هم باشد به صورت کلیشهای وارد عمل شده و بدون تسلط و انگیزه لازم با دانش آموز معتاد برخورد میکند، چراکه عملا مشاوران مدارس در این حوزه نقشی ندارند و مشاوره آنها محدود به مسائل درسی است.