متغیر‌های مهم برای پیروزی در انتخابات

انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال 1400 و نتیجه آن به چند متغیر بستگی دارد. مهم‌ترین و اصلی‌ترین متغیر در این عرصه حضور مردم در انتخابات ریاست جمهوری 1400 است. رغبتی که عموم مردم از خود نسبت به کاندیدها از خود نشان می‌دهند، مشخصا عامل تعیین کننده اصلی است. در همین راستا متغیر دومی که بسیار بر نتایج انتخابات پیش رو تاثیر خواهد گذاشت، جلب اعتماد مردم از سوی کاندیداهاست و این فارغ از آن تبلیغات انتخاباتی است که با جو تبلیغاتی صورت می‌گیرد. متغیر سوم در این عرصه که می‌تواند منجر به پیروزی یک کاندید یا یک جریان در انتخابات شود، سیاست خارجی کشور در هفته‌های آتی است. مشخصا مذاکرات وین در صدر این تغییر و تحولات در سیاست خارجی قرار دارد. هرگونه پیشرفت در مذاکرات وین می‌تواند تغییراتی جدی در آرا ایجاد کند. اگر مذاکرات به نتیجه نزدیک شود و نتایجی در هفته‌های آتی داشته باشد، قطعا دولت آینده دولتی مذاکره کننده خواهد بود و کسی که بتواند تعامل خوبی با جامعه جهانی داشته باشد. مشخصا چهره‌ای که در جامعه جهانی شناخته شده‌تر باشد و جامعه جهانی جایگاه ویژه‌تری برای آن قائل‌تر باشد نیز می‌تواند در این عرصه موفق باشد. با این حال آن چه که تا به امروز در عرصه انتخابات 1400 رقم خورده است این است که چهره‌های مهمی وارد عرصه انتخابات شده‌اند و عمده آن افرادی که پیش بینی می‌شد در این عرصه حاضر شدند. امروز چهره‌هایی در انتخابات حاضر شده‌اند که به نظر می‌رسد راحت‌تر می‌توانند از فیلتر شورای نگهبان عبور کنند. به نظر می‌رسد که با آمدن علی لاریجانی و سید ابراهیم رئیسی فضای انتخابات دو قطبی‌تر شود. امروز مواضع علی لاریجانی و اسحاق جهانگیری به یکدیگر نزدیک‌تر است و در مقابل نیز سید ابراهیم رئیسی قرار دارد. بنابراین پیش بینی می‌شود که رقابت میان این دو گرایش در انتخابات باشد و پیروز از این دو گرایش انتخابات خواهد بود. همه این موارد بستگی به سه متغیر فوق دارد و به خصوص رغبت مردم برای مشارکت در انتخابات که موتور محرک عرصه انتخابات خواهد بود. آنچه که مشخص است این است که در هرم قدرت رقابت وجود دارد به این معنا که بین گرایش‌های مختلف رقابت به وجود آمده است و رقابت حساس و پرچالش نیز شده است اما در بدنه اجتماعی هنوز این رقابت به وجود نیامده استُ به این علت که دغدغه‌های مردم و مشکلاتی که دارند، بر این رقابت چیره است. از سوی دیگر مردم تجربه‌های گذشته را بررسی و آن تجربه‌ها را ارزیابی کرده‌اند و نمی‌دانند که تاثیر آرای مردم چه نقشی می‌تواند بر توانمندی دولت بر رویه‌ای که مردم مدنظر دارند، خواهد داشت.