فاجعه در فوتبال غیرحرفه‌ای

مایه تاسف است که 2 ساختمان مهم فوتبال ایران به شرکت سرمایه‌گذاری تامین‌اجتماعی واگذار شده است. وقتی پای ادعا به میان می‌آید، تیم‌ملی فوتبال ایران را تیم برتر قاره آسیا می‌دانیم و پرسپولیس هم پرطرفدارترین تیم این قاره است؛ ولی در عمل می‌بینیم که این دو نهاد مهم، ساختمانی در اختیار خود ندارند. وقتی نگاهی می‌اندازیم به تیم‌های آسیایی که در مسیر صعود به جام‌جهانی هستند یا در لیگ‌قهرمانان آسیا حضور پیدا می‌کنند، فکر نمی‌کنم تیمی پیدا کنیم که نهادبالاتر آن فاقد ساختمان باشد؛ ولی این اتفاق برای فدراسیون فوتبال و باشگاه پرسپولیس رخ داده تا باردیگر ثابت شود که باید فاتحه این فوتبال را خواند که هنوز به شکل آماتورگونه اداره می‌شود و حرفه‌ای‌گری تنها در سخنرانی‌هاست. هنوز به‌دنبال آن هستیم که دولتی یا خصوصی‌بودن باشگاه‌های‌مان را مشخص کنیم؛ ولی هرسال دریغ از پارسال بوده و خیلی صحبت‌ها شده؛ ولی تاثیری در عملکردها نبوده است. اگر بحث خصوصی‌سازی که سالیان زیادی است به میان آمده همت اجرا داشت، الان با چنین فاجعه‌ای مواجه نبودیم ولی نمی‌گذارند که باشگاه‌های پرسپولیس و استقلال خصوصی شوند و وقتی این دو باشگاه از خود اختیاری ندارند مسلما نمی‌توانند ورزشگاه‌های اختصاصی داشته باشند. آنها حق ترانسفر، تبلیغات محیطی، حق پخش تلویزیونی، کپی‌رایت، بلیت‌فروشی و... را در اختیار ندارند و بدون این موارد نباید هم انتظار پیشرفت داشت. مگر پرسپولیس موفق‌ترین تیم فوتبال باشگاهی ایران در طول چندین سال گذشته نبوده است؟ چرا نباید ساختمان این باشگاه در اختیار خودش باشد و از بسیاری امکانات محروم شود؟ درد فراوان است و راه درمان وجود دارد اما اجازه نمی‌دهند شرایط خوب شود. با وجود اینکه ظرفیت‌های زیادی برای پیشرفت داریم اما نمی‌گذارند از آنها بهره ببریم و این موضوع خیلی بد است. البته که مشکلاتی که با آن روبه‌رو هستیم فقط به فدراسیون فوتبال ختم نمی‌شود و همچون زنجیره‌ای به‌هم وصل است. مدیریت جامعه رو به افول است. شایسته‌سالاری وجود ندارد. در حالی‌که ثروت، استعداد و متخصصان زیادی داریم ولی از افراد واجد شرایط استفاده نمی‌کنیم و همه خانه‌نشین شده‌اند. نمی‌توان در فوتبال عالی بود اما در اقتصاد دچار مشکل باشیم. اگر اقتصادمان عالی است نمی‌تواند سیاست ناقص باشد. زنجیره پیشرفت کشور دچار مشکل شده است.