اختلال دوقطبی جزو بیماریهای روانپزشکی است، این بیماری بهطورکامل رفع نمیشود اما میتوان آن را تا زمانیکه فرد نسبت به بیماری خود بینش دارد، تحتنظر قرار داد و آن را کنترل کرد. فرد مبتلا به اختلال دوقطبی از تحصیل، کار و برنامهریزی شخصی در ارتباط با همسر و فرزندان بازمانده و دچار یک نوع آشفتگی در محیط کار و زندگیاش میشود. اختلال دوقطبی دورههای مزمنی هستند که اگر با علائم مانیا (شیدایی و سرخوشی) و افسردگی اساسی در فرد بروز پیدا کند نیاز به بستری دارد، ممکن است فرد بهدلیل خلق بالا، تحریکپذیری، پرخاشگری و یک نوع عصبانیت خیلی شدید، شک و ظن به اطرافیان بههمراه توهم و هذیانگویی به خود، همسر، فرزندان یا دیگران آسیب برساند یا وسایل خانه را بشکند که باید بهسرعت بستری شده و تحت دارودرمانی قرار گیرد. این افراد باید به درمان اعتماد کنند و در مواردی که بیمار به درمان اعتماد ندارد پزشک بهجای قرص از تزریق استفاده میکند، همچنین در مواردی به فرد مبتلا به اختلال دوقطبی شوک برقی نیز داده میشود. خانوادهها باید آگاه باشند و سطح دانش خود را در این زمینه بالا ببرند، وقتی فرد دچار پرتوپلاگویی شود، برای خودش بهصورت غیرطبیعی بخندد، برای مثال نیمهشب به فردی زنگ بزند و پرتوپلا بگوید، ساعت خواب و بیداریاش مختل شود یا دچار پراشتهایی یا بیاشتهایی شود و...خانواده بداند این فرد باید تحتنظر و درمان قرار گیرد. خانوادهها با دیدن چندین رفتار غیرمعمول، باید فرد بیمار را برای درمان هدایت و تشویق کنند چراکه وقتی این حالتها با علائم سایکوتیک «روانپریشی» همراه شود هم برای بیمار و هم برای خانواده وی خطرناک میشود. ضمن اینکه باید یادمان باشد فرد در شروع بیماری اختلال دوقطبی درمانپذیرتر است. اما بعداز کنترل علائم بیماری توسط پزشک، فرد بیمار باید تحتنظر روانشناس قرار گیرد. این افراد بهطور معمول بیماری خود را باور و قبول ندارند، چراکه در حالت مانیا دچار لذت و سرخوشی میشوند. برای مثال کارهای جدید شروع میکنند، خلاق میشوند و... در چنین حالتی ممکن است روند دارودرمانی خود را قطع کرده تا از حالت مانیای خود لذت کافی را ببرند. در این شرایط امکان دارد بیماری فرد عود کند. بهطورمعمول در درمان اختلال دوقطبی، پزشکان با دارودرمانی و در مواقعی شوک برقی سعی میکنند بیماری فرد را کنترل کنند. یکی از اساسیترین روشهای درمان؛ تنظیم خلقوخواب فرد بیمار است.