ادامه از صفحه اول/ اگر درجه خطر بالا باشد دلیلی ندارد که جادهها باز باشند، اگر تماسهای اجتماعی بیماریزا باشند حتما مسئولان از تراکم مسافران در اتوبوسها و مترو جلوگیری بعمل میآورند، اگر امکان طغیان بیسابقه کرونا وجود داشته باشد مسئولان بلندپایه که جان انسانها برایشان در صدر اولویتها قرار دارد حتما تعطیلی سراسری اعلام میکنند و نمیگذارند که زن و مرد و پیر و جوان در مقابل هیولای اپیدمی تنها بمانند. معنا ندارد دشمنی خونریز و موذی و هزارسر در شهر جولان بدهد و مسئولان به تو بمیری و من بمیرم اکتفا کنند. یک شهروند عادی حق دارد که معیار خویش در احساس خطر را عملکرد دولتهایی چون چین و نیوزلند قرار دهد. آنها کاملا موفق شدند چون عملا خطر را جدی گرفتند و لحظهای را از دست ندادند و اتفاقا هزینههای اقتصادی بسیار کمتری پرداخت کردند. درکل جهان یکی از کشورها که باید بیشاز همه سخت میگرفت و باسرعت وارد عمل میشد و امکان شیوع را در همان شهر قم می بست ایران بود. ما که در تحریم شدید و ظالمانه بهسر میبریم و حتی برای خرید واکسن با مانعتراشی روبهرو میشویم چگونه ممکن است از ابتدا و حتی تاکنون این همه اهمال را در
کار خود دخالت دهیم و از جاری شدن سیل عظیم بیماری در مسافرتهای بالای 20میلیون در تعطیلات 15روزه هراسی به دل راه ندهیم و حالا هم همچنان در اهمال خود مصر بمانیم!؟در این ماجراست که قطعا دولتها و ملتهای دیگر حیرت و این حیرت را به دولتمردان ما منتقل خواهند کرد، امید است که اگر وزیر بهداشت حیرتهای پیشین را اعلام کرد این نوع حیرتها را نیز رسانهای کند.