پوران درخشنده پیرامون وضعیت سینما در سال جدید کرونایی گفت: در ابتدا ما باید چارهای برای دوران پساکرونا بیندیشیم و ببینیم که پس از آنکه سینماها باز شدند و مردم امکان ورود به سالنهای سینما را بدون محدودیت لحظهای پیدا کردند چگونه باید محیطی متفاوت و امن برای آنها مهیا کنیم، این امنیت در بخشی به سلامت انسانها بازگشته و بخش عمده آن ابعاد روحی و روانی است که بیماری کرونا طی نزدیک به یکسال گذشته برای مردم ایجاد کرده است. وی درباره راهکار خروج از وضعیت فعلی سینما اذعان کرد: بخشی از راهحل و راهکار برونرفت از وضعیت فعلی در سینمای کشور اکران آنلاین آثار سینمایی است که آن هم بدونشک باید در بلندمدت و با برنامهریزی درست و هدفمند پیش رفته و به هیچ عنوان یک تب گذرا به آن نگاه نشود. کارگردان فیلم «زیرسقف دودی» درباره چگونگی بازگشایی سینماها تصریح کرد: ما امیدوارم پس از بازگشایی سینماها مردم بتوانند بهراحتی به سالن سینما بروند و شرایط به نحوی پیش برود که جامعه بتواند با خیال راحت در سالن سینما به تماشای آثار بنشیند، واقعیت آن است که ما هیچ تصور و برآیندی نسبت به ادامه راه سینما پس از بازگشایی آن نداریم و این
موضوعی نگرانکننده است که باید ساعتها تحقیق و بررسی پیرامون آن انجام شود.
ذائقه مخاطب تغییر خواهد کرد
وی در همین راستا ادامه داد: ما طی یکی دو ماه گذشته شاهد کاهش روند ابتلای بیماری کرونا هستیم اما باید تدابیری درست برای ایمنسازی سالنهای سینما بیندیشیم، طبیعتا با بازگشایی سینماها روند جذب مخاطب بسیار سخت بوده و شاید به هیچ وجه رشد مخاطب نداشته باشیم اما به هر حال بازگشایی سینماها اقدامی است که نمیتوان از آن فرار کرد. این کارگردان سینما امکان موفقیت آثار سینمایی در فرآیند اکران پس از بازگشایی سینماها اظهارکرد: مسئولان فرهنگی و سینمایی باید بستری مناسب برای تماشای آثار سینمایی بهوجود بیاورند تا به فرض مثال آثاری که در ابتدای بازگشایی سینماها اکران میشوند ضررهای سنگین مالی ندهند. وی با اشاره به تغییر تفکر جامعه پس از شیوع کرونا اذعان کرد: بدونشک بعداز گذشت یکسال و خانهنشینی قشر عظیمی از مردم، موضوعات در سینما و مفاهیم اصلی به طور کلی تغییر خواهند کرد، بدون شک سینمای پساکرونا با سینمایی که قبلا به چرخه خود ادامه میداد بینهایت متفاوت خواهد بود. کارگردان فیلم «هیس دخترها فریاد نمیزنند» در همین رابطه اظهارکرد: ما در دوران سینمای پساکرونا موظفیم تا آثار متفاوتی را بسازیم زیرا خانهنشینی و قرنطینه خانگی
بر فرهنگ جامعه تاثیر فراوانی گذاشته است، این خانهنشینی نگاه انسان به زندگی را تغییر داده و روابط را در مرحله تازهای قرار داده است، پس ما باید بدانیم مخاطب فردای سینمای ما مخاطب سال گذشته نیست. درخشنده با اشاره به تغییر رویکرد سینمای ایران پس از یکسال مقابله با کرونا افزود: ما در ترسیم مفاهیم سینما نیازمند نگاهینو هستیم، باید خیلی از اتفاقات را از ابتدا آغاز کنیم، البته این شرایط تنها به ایران ختم نشده و جهان درگیر آن است، کرونا همه چیز را تغییر داده است، ما باید آمادگی دوران پساکرونا را داشته باشیم، این برخورد با مخاطب بعد از بازگشایی سینماها بسیار مهم است. وی در همین راستا ادامه داد: کرونا با وجود تمام مشکلات خود برای ما بستری مناسب برای تغییرات ایجاد کرده است، اما نکته آنجاست که ما باید آمادگی این تغییرات را هم داشته باشیم. سینمای ایران پس از کرونا تغییرات فراوانی میکند و مهم آنجاست که فیلمسازان و مسئولان فرهنگی باید آماده روبهرویی با این تغییران را داشته باشیم.
وظیفه سینماگران در پساکرونا
وی وظیفه سینماگران را در دوران پساکرونا وظیفهای سنگین خواند و افزود: ما باید حواسمان باشد که مخاطب امروز را فراموش نکنیم، برای خودمان فیلم نسازیم، اگر مخاطب ما امروز سریالی بهنام «فرندز» برای سالها پیش است را میبیند یک ضعف بزرگ است، چرا ما نباید اثری را تولید کنیم که مخاطب دیگر به فکر تماشای آثار خارجی نباشد؟. اینکه مخاطب ما امروز تصمیم میگیرد که سریالی قدیمی و خارجی را ببیند یعنی اینکه ما بسیار از مخاطبمان عقب ماندهایم و نتوانستهایم که وی را به آثار داخلی جذب کنیم. درخشنده با اشاره به اینکه سینمای پساکرونا جنسی از واقعیت خواهد بود، اظهارکرد: از نظر من سینمای پساکرونا جنسی از واقعیت خواهد بود، غیر از این نمیتواند باشد، در سینمای پساکرونا دیگر امکان دروغ گفتن به مخاطبان را نداریم، نمیتوانیم چیزی را به خرد مخاطب دهیم که خودش مدتها پیش آن را پیدا کرده است، باید در سینمای پساکرونا همگام با مردم پیش برویم و کاملا شفافانه به همه چیز نگاهی درست داشته باشیم، مطمئنا خود ما فیلمسازان هم باید روی خودمان کار کنیم. این کارگردان سینما با اشاره به لزوم جستوجوگربودن فیلمسازان در طرح موضوع برای سینمای
پساکرونا خاطرنشان کرد: فیلمسازان ما نیاز دارند تا بهروز باشند، آثار بینالمللی را دنبال کنند و بدانند که مخاطب داخلی در حال حاضر به چه محصولی نیاز دارد، محصولی که علاوه بر کیفیت بتواند در راستای فرهنگ داخلی و بومی پیش برود، فیلمسازان باید بدانند که دیگر با مخاطب قبل روبهرو نیستند، فیلمسازان با مخاطبانی آگاه و جستوجوگر روبهرو هستند، پس به همین دلیل باید خودشان هم بهروز و جستوجوگر در سوژهها باشند.