اجرا مقوله سخت‌تری است

مجری برنامه تلویزیونی «قرنطینه» اجرا را سخت‌تر از بازیگری دانست و تاکید کرد که مجری باید صمیمیت و نزاکت را همزمان داشته باشد. «ایرنا» گفت‌و‌گویی با امین زندگانی انجام داده که در ادامه می‌خوانید:
اجرای تلویزیونی برای شما سخت‌تر است یا بازیگری؟
اجرا مقوله سخت‌تری است. در بازیگری داستان و دکوپاژ به فرد کمک می‌کند که جذاب باشد و دیده شود. اما در مجری‌گری خود مجری باید ارتباط ایجاد کند و جذاب باشد. چند سالی اجراهایی مد شده که صمیمیت را با بی‌ادبی اشتباه گرفته بودند. تلویزیون ما دنبال صمیمیت بانزاکت است. بعضی وقت‌ها هم مجری‌ها این‌قدر بانزاکت می‌شدند که صمیمیت از بین می‌رفت. رعایت این قضیه مقداری سخت است. مجری باید به مهمانش فرصت صحبت‌کردن بدهد و بداند کجای گفت‌وگو وارد شود. اجرا نیاز به حضور ذهن و درک موقعیت دارد. در اجرا درک موقعیت نسبت به بازیگری سخت‌تر است. اجرا یک کار شخصی و انفرادی است و گروهی نیست. از اتاق فرمان چیزی به مجری منتقل می‌شود و او باید جوری وانمود کند که بیننده متوجه نشود.
پیش از برنامه «قرنطینه» سابقه اجرا داشتید؟
به‌صورت جسته و گریخته در چند برنامه تلویزیونی مجری بوده‌ام. سال ۱۳۸۰ با جواد رضویان یکی از طولانی‌ترین برنامه‌های زنده تلویزیون را از شبکه یک اجرا کردیم. این برنامه از ساعت ۱۱ و نیم شب شروع می‌شد و حدود پنج ساعت ادامه داشت. یک برنامه ترکیبی با نام «کاغذکاهی» بود که به نقد سریال‌های تلویزیون می‌پرداخت. رکورد طولانی‌ترین فکس را هم در آن برنامه کسب کردیم. آن زمان پیامک و فضای‌مجازی در ایران نبود. ما حدود سه و نیم کیلومتر فکس دریافت کردیم. مسابقه «نه بر یک» را اجرا می‌کردم که من مجری بخش آقایان بودم و خانم پاوه‌نژاد مجری بخش خانم‌ها بودند. اجراهای من بین سال‌های ۸۰ تا ۸۳ اتفاق افتاد.
سال پُرکاری را پشت‌سر گذاشتید. کرونا تاثیرمنفی بر روی فعالیت‌های شما نگذاشت؟
از لحاظ تعداد برنامه‌ها و سریال‌ها پرکار بودم. ولی از لحاظ زمانی نه. چون قرنطینه و ۱۴ اینچ خیلی زمانبر نبودند. من از موج اول کرونا مشغول بازی در سریال «خانه امن» بودم. اواخر شهریور هم بازی من تمام شد. اوایلی که دستور آمد همه پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی باید تعطیل شوند ما هم تعطیل شدیم. اما به محض اینکه ممنوعیت‌ها برداشته شد ما هم کار را شروع کردیم.
صحبت‌هایی مطرح شد درباره اینکه هنرمندان باید برای دریافت واکسن در اولویت قرار بگیرند. نظر شما چیست؟
این بحث یک بازخورد منفی در جامعه ایجاد کرده است. مردم باید محتوای داخلی را تماشا کنند. هنرمندان ارتش فرهنگی کشور هستند و نباید میدان را خالی کنند. الان که شرایط حاد شده باید کار کنیم. هنرمندانی که داخل پروژه‌ها هستند باید واکسینه شوند. چون یک گروه چهل نفره مشغول کار هستند و اگر یک نفر کرونا بگیرد ویروس را منتشر می‌کند. هنرمندان ناچار هستند محتوای فرهنگی تولید کنند. اینکه آنها با اولویت واکسن دریافت کنند تصمیم غلطی نیست. البته هنرمندانی که مشغول به‌کار نیستند، هر وقت وارد پروژه‌ای شدند باید واکسن دریافت کنند. هنرمندان تافته جدابافته نیستند. اما الان در خط‌مقدم تولید کار فرهنگی هستند. عزیزانی که مشغول کار هستند بد نیست واکسن دریافت کنند.
همکاری شما با برنامه «قرنطینه» چگونه شکل گرفت؟
حدود چهارماه پیش دیدار دوستانه‌ای اتفاق افتاد و این برنامه پیشنهاد شد. همه‌چیز دوستانه جلو رفت و من یک‌باره دیدم جلوی دوستان قرنطینه هستم. فصل اول را با علی مسعودی کار کرده بودند. او چون خودش سریال داشت نتوانست ادامه بدهد. علی‌جان خودش من را پیشنهاد داد. من وقتی آشنا شدم دیدم رویکرد برنامه قرار است مهمان‌محور باشد و یک گفت‌وگوی صمیمی‌ شکل بگیرد. قرار شد با هر مهمان درباره اینکه دوران قرنطینه را چگونه می‌گذراند حرف بزنیم.
چرا نصف دکور برنامه زردرنگ و نصف دیگرش آبی است؟
خواستند تنوع بصری ایجاد کنند. مهمان و مجری هرکدام در یک قرنطینه رنگی هستند. احتمالا خواستند بگویند در این شرایط قرنطینه هم زندگی ادامه دارد.
در یکی از برنامه‌ها اشاره کردید که فردخجالتی هستید. این خجالتی‌بودن با بازیگری و اجرا در تناقض نیست؟
کلا خجالتی‌بودن با شغل من در تناقض است. من هنوز هم در جایی که آدم‌ها غریبه باشند و ربطی به کار من نداشته باشند خجالتی هستم. اما سرکار فرد شوخ‌مزاجی هستم و سربسر بقیه می‌گذارم. در پشت صحنه سینما و تلویزیون به‌جای اینکه مانع کار شوم شتاب‌دهنده هستم. چون می‌دانم بر سر راه تولید هر کاری چقدر معضل و مشکل وجود دارد. اما در زندگی شخصی و خصوصی خجالتی هستم. من رستوران هم که می‌روم راحت نیستم. خیلی معذب هستم. چیزهایی را رعایت می‌کنم که مربوط به نسل ماست.
از برنامه «14 اینچ» که شما اجرایش را به عهده دارید چه خبر؟
این برنامه از شبکه آی‌فیلم پخش می‌شود. با بازیگران جوان و پیشکسوت سریال‌های قدیمی ‌که از آی‌فیلم پخش شده، خاطره بازی می‌کنیم. وقتی این برنامه را اجرا می‌کردم به همه خوش گذشت.