مديران غيرمتخصص، کاهش اعتماد را نهادينه مي‌کنند

ادامه از صفحه اول

فرصتي است براي هر مدير در جامعه اسلامي که از خودش اين سوال را بپرسد؛ آيا مسئوليتي که پذيرفته، واقعا بر پايه و مبناي توانايي و شايستگي‌اش بوده يا بر مبناي موقعيت‌هاي اجتماعي، فاميلي و ارتباطات سياسي. سوالي که هر مديري براساس وجدانش مي‌تواند پاسخ دهد. چراکه وقتي قرار است مديريت يک مجموعه کوچک يا بزرگ را برعهده بگيرد، وظيفه دارد آن مجموعه را به سرمنزل مقصود برساند، حتي اگر کسي اينجا سوالي از او نپرسد. اين سوال که «آيا من شايسته اين منصب هستم؟»، زمينه‌اي را فراهم کند تا مديراني که اين شايستگي را ندارند، با وجدان راحت از مسئوليت کنار روند. اين سوال که «آيا من مستعدترين فرد در اين شرايط براي اين منصب هستم»؟ و پاسخ به اين دست سوالات مي‌تواند کمک کند جامعه‌اي داشته باشيم که شايسته‌گزيني در آن حاکم باشد. در غير اين‌ صورت پذيرش اين نوع مسئوليت‌ها حتي اگر به ظاهر براي من نوعي، پُز و به اصطلاح پايگاهي داشته باشد، چيزي جز ايجاد ضايعه‌هاي جبران‌ناپذير براي جامعه نخواهد داشت و مي‌تواند بهانه‌اي براي نارضايتي و روي گرداني مردم يا تضعيف باورهاي ديني باشد؛ چون مردم انتظار دارند در جامعه اسلامي شايستگان، آن جايگاه ويژه را داشته باشند و براي اينکه بدانم شايسته هستم يا نه، قرار نيست و نياز نيست که خود را گول بزنم و توجيه کنم که من بهترينم يا چاپلوسان اطرافم، به‌گونه‌اي اين ذهنيت را در من ايجاد کنند که من بهترينم و اگر نمي‌آمدم، اين شق‌القمر صورت نمي‌گرفت! که همانا اين رفتار ناشي از خودبزرگ‌بيني‌هايي است که يا خودم دارم يا اطرافيان در من ايجاد مي‌کنند. فراموش نکنيم که در هر جامعه‌اي براي رسيدن به خود‌کفايي لازم است فرزانگان و شايستگان در عرصه‌هاي مديريتي و کارگزاري قرار بگيرند. چيزي که به نظر مي‌رسد امروز بخشي از درد جامعه ماست که در بعضي جاها، آدم‌ها سر جاي خودشان نيستند و وقتي آدم‌ها سر جاي خودشان قرار نمي‌گيرند، خسارات جبران‌ناپذيري براي آن جامعه دارند. مناسبت پيش‌رو و شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) را تسليت عرض مي‌کنم. اين زمان بهانه‌اي است تا اين سوال را از خودم بپرسم، حال که با اين مناسبت مذهبي مواجه شده‌ام، چقدر پايبند به سيره پيشوايان دين و توصيه‌هاي مباني دين هستم؟ فکر مي‌کنم پاسخ به اين سوال و عمل به اين ويژگي در پذيرش مسئوليت‌ها، مي‌تواند کمک بزرگي به جامعه براي اعتمادسازي و مسئوليت‌پذيري باشد. اگر فرد شايسته‌اي براي مسئوليتي که داريم، نيستيم، با کنار رفتن مي‌توانيم بيشترين خدمت را به جامعه‌مان بکنيم و نشان دهيم در عمل، عامل به آنچه بر مبناي دين ما تاکيد و توصيه شده، هستيم.