از سالنهای بسته بیرون بیاییم
محسن حسيني هنرمند پيشکسوت تئاتر معتقد است که تئاتر در شرايط کرونا بايد به اجراهاي خياباني و شناسايي ظرفيتها و محوطههاي باز جديد با شرايط ويژه اين ايام گرايش يابد. اين بازيگر و کارگردان تئاتر با بيان اينکه تئاتر يک فرآيند جمعي است و با فضاي آنلاين همخواني چنداني ندارد، گفت: من با تئاتر آنلاين موافق نيستم و هيچوقت خودم فيلم تئاتر نديدهام اما شرايط امروز و کرونا ما را مجبور به تغييراتي کرده است. با اين حال پيشنهاد ميکنم امسال جشنواره تئاتر فجر با توجه به شيوع کرونا از سالنهاي بسته بيرون بيايد و در فضاهاي باز متفاوت و متنوعي آثار را اجرا کند. براي مثال تجربه من در اجراي اثري در فضاي پشت موزه هنرهاي معاصر مجاور پارک لاله تهران بسيار خوب بود. وي افزود: در بهترين حالت امکان استفاده از نيمي از ظرفيت سالنهاي تئاتر وجود دارد که در ارتباط با سالنهاي کوچک تئاتر عملا نميتوان ميزبان تماشاگران زيادي بود. بنابراين بهتر است امسال اتاق فکري تشکيل شده و پيشنهاداتي براي بردن تئاتر به فضاهاي بيروني و بهترين شيوه اجراي آنها مطرح شود. من 5 ماه در ايام کرونا در آلمان بودم و ترفندها و تمهيدات خوبي را در برگزاري رويدادهاي فرهنگي و هنري در اين کشور ديدم که ميتوان در ايران هم اجرايي کرد. حسيني با اشاره به اينکه بخش نمايشهاي خياباني جشنواره تئاتر فجر بايد جديتر و حرفهايتر از سالهاي قبل موردتوجه قرار بگيرد، بيان کرد: بهنظر ميرسد حضور چهرههاي شاخص تئاتري در بخش خياباني و دعوت از گروههاي شناخته شده براي اجراي تئاتر در جشنواره مخاطبان اين هنر را جذب ميکند. بايد راهکارهايي را براي بهبود اوضاع تئاتر يافت. قطعا برگزاري جشنواره اتفاق خوبي است اما تئاتر، هنري مبتني بر لوکيشن است و بهتر است بهجاي فضاي آنلاين بيشتر از فضاهاي بيروني براي اجراي آن استفاده کرد.
تله تئاتر موفق نبوده
اين بازيگر و کارگردان با ارائه پيشنهاداتي مبني بر همزيستي تئاتر با کرونا عنوان کرد: ميتوان در محوطه تئاترشهر و فضاهاي باز ديگر چادرهاي بزرگي را با سيستم تهويه هواي مناسب طراحي و بنا کرد و در آنها به اجراي تئاتر پرداخت. اين اتفاق نه تنها در ايام کرونا که بعداز آن نيز ادامهدار خواهد بود. صحنه و سن تئاتر اين روزها بايد انعطافپذير باشد. حسيني در پاسخ به اينکه بازگشت تله تئاتر بعداز 10 سال به جشنواره تئاتر فجر را چطور ارزيابي ميکند، گفت: متاسفانه تله تئاتر در ايران هيچوقت موفق نبوده است. زيرا عمدتا موضوعات و قصههايي براي آن انتخاب شده که از فرهنگ ما دور بوده است و بايد براي جذب مخاطبان از فضاهاي استوديويي بيرون بيايد. هيچ ايرادي ندارد که تئاترها با کيفيت در لوکيشنهايي ويژه ضبط و تدوين شوند و فيلم آنها براي پخش در اختيار تلويزيون قرار بگيرد. اجراي همه اين ايدهها البته نياز به هزينه و انرژي دارد اما نتيجهبخش و تاثيرگذار است و ميتوان حتي خروجي آثار را در بعد بينالمللي نيز عرضه کرد. جشنواره آوينيون فرانسه اساسا پيش از پيدايش کرونا با همين راهکارهاي اجراي تئاتر در محوطههاي بيروني و خياباني مردم و مخاطبان را به وجد آورده است.
