مجلس يازدهم و سالي که نکوست
مجلس يازدهم کار خود را رسماً شروع کرد و با آنکه من قبلاً مطالبي را دراين باره نوشته بودم اما آنچه سبب شد اين نوشته را تقديم کنم نه از جهت انتخاب افرادي خاص به عنوان هيأت رئيسه بود که در مجلس فعلي افراد زيادي هستند که داراي تواناييهاي لازم براي اداره مجلساند. اما آنچه مرا وادار به تحسين کرد دو نکته است که حکايت از کارآيي و حسننيت اين مجلس دارد و اميدوارم مصداق اين ضربالمثل باشند که سالي که نکوست از بهارش پيداست. اين دونکته يکي سرعت در کار بود که با آنکه ميتوانستند برنامه انتخاب هيأترئيسه را به روز يکشنبه بيندازند و قانوني هم بود اما آن را در روز تعطيل يعني پنجشنبه انجام دادند و اين نشان از اصرار بر شروع هر چه زودتر کار دارد. نکته دوم که حائز اهميت بيشتر است وفاق بر سر انتخاب يک مجموعه بدونحاشيه بود. زيرا حرف و حديثهاي زيادي ميشنيدم که با آنکه اين مجلس از يک طيفاند اما اختلافنظرها به زودي بروز خواهد کرد و بر سر کرسيهاي مختلف دعواها شروع خواهد شد. اين گذشت و تفاهم در آغاز کار اين مجلس بسيار ستودني بود. اميد است در کميسونهاي مختلف، که از اهميت ويژهاي برخوردارند، اين سنت ادامه يابد. انتخاب افراد براي مأموريتهاي مختلف داخلي و خارجي هم از حساسيت لازم برخوردار است. نبايد آنکس که ديگري را از خود شايستهتر ميداند داوطلب کاري شود و اگر انتخاب شد بايد بتواند حق نمايندگي را ايفا کند. من قبلاً هم پيشنهاد کرده بودم که نمايندگان محترم ضمن اولويتگذاري بر برنامهها، که کاري دشوار و مهم است، فرض را بر اين بگذارند که ديگر نميخواهند انتخاب شوند؛ بنابراين در تصميمات، برنامه و نطقها آنچه رضاي خدا و عالمانه به سود درازمدت مردم است را در نظر داشته باشند. اگر چنين شد خدا هم کار خود را خواهد کرد.
