از کميته رفع حصر تا سکوت عارف

«اميد» در مجلس دهم چه کرد

از کميته رفع حصر تا سکوت عارف

آرمان ملي: ليست اميد با شعار «تَکرار مي‌کنم» از مردم راي گرفت و راهي مجلس دهم شد تا مطالبات مردم و راي‌دهندگان را دنبال کند؛ اما عملکرد اميدي‌ها در مجلس دهم چه بود و چه ميزان از اين مطالبات برآورده شد؟ در پي برگزاري انتخابات مجلس دهم در اسفند سال 94، ليست اميد توانست به‌طور کامل 30 کرسي تهران و مجموعا 127 کرسي در پارلمان را به دست بياورد. از همان زمان انتظاراتي از ليست اميد و اصلاح‌طلبان راه يافته به مجلس دهم شکل گرفت. ايسنا نوشت؛‌ اولين همايش فراکسيون اميد 18 ارديبهشت 95 در مسجد سلمان فارسي نهاد رياست جمهوري برگزار شد و تعداد حاضرين اين نشست به‌صورت غيررسمي بين 158 تا 167 نفر اعلام شد؛ اگرچه بعدتر با تشکيل فراکسيون اميد در مجلس اين تعداد ريزش کرد. راي 103 عددي محمدرضا عارف در رقابت با علي لاريجاني براي کرسي رياست موقت مجلس در مقابل راي 173 عددي لاريجاني در همان روزهاي ابتدايي مجلس دهم شايد تا حدودي گوياي اين بود که فراکسيون اميد اکثريت مجلس دهم را در اختيار ندارد. در اين گزارش به برخي اقدامات مهم فراکسيون اميد و همچنين انتقادات نسبت به اين فراکسيون اشاره شده است.

عدم شفافيت در تعداد اعضاي فراکسيون

شفافيت در تعداد اعضاي فراکسيون اميد يکي از مطالبات هميشگي از اين فراکسيون بود تا جايي که از خرداد 96 سخنگوي وقت اين فراکسيون وعده انتشار اسامي اعضا را داد؛ اقدامي که تا پايان دوره دهم و بنا به درخواست محمدرضا عارف براي جلوگيري از ايجاد تشتت هرگز عملياتي نشد. البته 29 بهمن 98 و در واپسين ماه‌هاي فعاليت مجلس دهم رئيس فراکسيون اميد در يک نشست خبري براي اعلام حمايت از اعضاي ستاد ائتلاف براي ايران تعداد اعضاي رسمي فراکسيون اميد را 102نفر اعلام کرد؛ اعلام ديرهنگامي که دردي را دوا نکرد.

تشکيل کميته مربوط با حصر

تابستان 96 و با گذشت بيش از يک سال از آغاز به کار فراکسيون اميد خبرهايي از تشکيل کميته رفع حصر در اين فراکسيون منتشر شد؛ اقدامي که در راستاي مطالبات پايگاه راي اين فراکسيون انجام شد. در اين زمينه جلساتي با سران قوا برگزار شد و پيگيري‌هايي صورت گرفت که البته به نتيجه مشخصي نرسيد و اطلاع‌رساني شفافي هم درباره آن صورت نگرفت. اعضاي فراکسيون اميد در مقابل فشار برخي جريانات تندرو از تصويب لوايح چهارگانه در مجلس حمايت کردند و نقش تاثيرگذاري در تصويب اين لوايح در مجلس داشتند.

سکوت عارف

يکي از انتقادات مرسوم به فراکسيون اميد مربوط به سکوت محمدرضا عارف رئيس اين فراکسيون بود؛ سکوتي که تعبير به بي‌عملي او مي‌شد. يکي از دلايل اين امر اين بود که رئيس فراکسيون اميد ظاهرا اعتقادي به رسانه‌اي کردن بخشي از فعاليت‌هاي خود نداشت. در حالي که انتظار جامعه راي‌دهندگان از عارف اظهار نظر و اعلام موضع در برهه‌هاي حساس بود توجه چنداني به آن نشد و حتي از فرصت نطق و تذکر در مجلس نيز به‌صورت حداقلي و به ندرت استفاده شد.