وضعیت سیستان و بلوچستان ویژه است
به گفته مسئولان بهداشتی، استان سیستان و بلوچستان در وضعیت قرمز کرونایی قرار دارد تا جاییکه موارد ابتلا در چابهار در مقایسه با دو ماه اول بیشاز ۱۵ برابر شده است. استان پهناور سیستان و بلوچستان بیش از هزار و 400 روستا فاقد منابع آبی پایدار دارد و سهمیه آب روزانه آنگونه نیاز مردم را برطرف نمیکند، اگر در این مناطق ویروس روبه تکثیر باشد، بدون تردید میتواند ضریب خسارت و آسیب را به صورت تصاعدی بالا ببرد. از سوی دیگر تمکن مالی بسیاری از مردم این روستاها به گونهای نیست که اقلام موثر در جهت پیشگیری از ویروس کرونا را تهیه نمایند. بیتردید این امر نیازمند نگاه گروههای خیر، سمنها و ان جی اُ هاست که در آن منطقه هم قادرند آگاهی اجتماعی را ارتقا ببخشند و هم اسباب و وسایل موثر در جهت پیشگیری را به خوبی توزیع و در اختیار مردم قرار دهند. این ویروس فقیر و غنی نمیشناسد و قدرتمند و ضعیف را از پا درمیآورد، پس کسی از این قاعده مستثنا نیست، ولی در مناطق فقیرنشین و محروم همچون استان سیستان و بلوچستان به دلیل اینکه وسایل پیشگیری و امکانات رفاهی موثر را در اختیار ندارند، میتواند جمعیت قابل توجهی را در معرض ابتلا به کرونا
قرار دهد. عدالت در پیشگیری، عدالت در درمان و عدالت در توزیع اقلام بهداشتی باید به سمت مناطقی برود که از زیرساختهای خدماتی ضعیفتری برخوردار هستند. از انصاف و حقیقت به دور است که به نکات مثبت طرح تحول سلامت که در دوره اول دولت تدبیر و امید انجام گرفت، اشارهای نکنیم. به صراحت اعلام میکنم که 12 درصد از سهم طرح تحول سلامت کشوری، در استان سیستان و بلوچستان بهکار گرفته شد و توزیع خوبی به لحاظ فضاهای درمانی و بهداشتی در منطقه وجود دارد و این طرح میتواند امروز به کمک و یاری مردم بیاید، اما بیتردید این امر کفایت دومین استان پهناور کشور را نمیکند و رفتار شهروندان در پیشگیری از ویروس و کمک خیرین میتواند در کنار خدمات دولتی، نقش تاثیرگذاری را ایفا نماید. مردم کشور ما همیشه ثابت کردهاند که انسانهایی نوعدوست و یاری دهنده هستند و حضورشان در شرایط سخت پشتوانه و تکیهگاه همدیگر بوده است. همانگونه که مردم در بلاهای طبیعی همچون سیل و زلزله نمایش خاطره انگیزی برجای گذاشتهاند، در زلزله همگانی سلامت نیز باید به وسعت تهدید، همه ما حضوری پررنگ داشته باشیم. دولت امروز در فشار سخت تحریم، کاهش قیمت نفت و منابع داخلی
قرار دارد و مردم باید بازهم به پای کار بیایند تا بتوانند آسیبها را در این نوع نقاط جغرافیایی کاهش دهند. از سوی دیگر ما نمی توانیم برابری و توزیع منابع دولتی را در همه نقاط کشور یکسان بدانیم و برخی از خدمات حکومتی باید برای مناطق محروم و جمعیت قابل توجهی که منابع مالیشان بر اثر شیوع کرونا از دست رفته، بیشتر در اختیار آنها قرار بگیرد و دولت تسهیلات ارزانتری را به این مناطق اختصاص دهد. مثلا نباید مردم سیستان و بلوچستان و جنوب کرمان را با تهران و اصفهان، شیراز و مشهد مقایسه کنیم، چون مردم این مناطق وضعیت اقتصادی بسیار شکنندهتری نسبت به استانهای مذکور دارند و عدم تمکن مالی آنها میتواند تشدید کننده ویروس کرونا در کشور باشد.مردم استان سیستان و بلوچستان به دلیل اینکه کمتر اهل رفت و آمد به دیگر نقاط کشور هستند و دومین استان پهناور کشور به حساب میآید، مطمئنا شیوع کرونا در درون استان میتواند برای مردم بسیار سخت باشد. خوشبختانه سه تا چهار دانشگاه علوم پزشکی در این استان وجود دارد و استان بنیه علمی و بهداشتی خوبی دارد، اما این امکانات به اندازه وسعت منطقه، 9 هزار روستا و 51 درصد جمعیت استان که روستاییان
تشکیل میدهند، نیست و اگر میخواهیم از اپیدمی شدن و موج دوم ویروس در استان سیستان و بلوچستان و روستاهای آن جلوگیری نماییم، باید دولت و مردم به کمک مردم محروم منطقه بشتابند.
