نگاهی به ماجرای پیروانی و قلعه‌نویی

من در جريان موضوع به‌وجودآمده بين افشين پيرواني و امير قلعه‌نويي نبودم، ولي بايد بگويم اتفاق ناراحت‌کننده‌اي است. اول بايد بگويم که انسان‌ها بايد براي مواضع‌شان دو موضوع کسوت و البته کارنامه را در نظر بگيرند که در اينجا از هر دو نظر قلعه‌نويي به پيرواني ارجحيت دارد و به همين دليل نبايد عليه او صحبت مي‌کرد. پيرواني حداقل بايد حرمت استاد - شاگردي را فراموش نمي‌کرد چرا که امير قلعه‌نويي زماني که سرمربي تيم‌ملي بود به او ميدان داد و او را در کادرفني کنار خودش قرار داد تا اعتبار کسب کند. معمولا در زمان ما به اين مسائل اهميت و ارزش زيادي گذاشته مي‌شد، ولي ظاهرا در عصرجديد اين مسائل رنگ‌باخته است و ديگر احترام‌ها رعايت نمي‌شود. قلعه‌نويي و پيرواني در زمان تيم‌ملي رابطه خوبي با هم داشتند و امير که سرمربي بود در بحث آناليز و کارهاي فني خيلي به افشين ميدان داده بود و تعجب مي‌کنم که الان چرا چنين مواردي مطرح شده است. من با امير در چند مقطع همکاري داشتم. شناخت خوبي از او دارم که شناخت کم و محدودي نيست. او از بهترين مربيان فوتبال ما محسوب مي‌شود و توانايي بالايي در مربيگري و مديريت دارد. من قبول ندارم که نتايج او غيرفني بوده باشد و نمي‌شود افتخارات متعددي که داشته را با اين حرف‌ها زير سوال برد. من که چند سالي است خانه‌نشين شده‌ام و ميدان در فوتبال به‌دست جوانان سپرده شده است. دلم براي فوتبال تنگ است چرا که زندگي ما با فوتبال در آميخته است، ولي اينکه چرا از تجربيات پيشکسوتان استفاده نمي‌شود را مسئولان حال حاضر بايد پاسخ بدهند. شايد هم به‌زودي من هم به تيمي که در آن دنيا مشغول است، اضافه شوم.