سيما فردوسي مطرح کرد
افسردگي در کمين
«کودکان تبليغات»
سيما فردوسي، روانشناس و استاد دانشگاه معتقد است حضور بچهها در آگهيهاي تبليغاتي، عطش «مدل شدن» و رفتن به قالب «فشنشوها» را از کودکي در آنها ايجاد ميکند. سيما فردوسي، استاد دانشگاه شهيد بهشتي درباره استفاده از کودکان در آگهيهاي بازرگاني و تبليغات در تلويزيون و آسيبشناسي اين پديده گفت: هر آنچه را در آن افراط کنيم مشکل پيش ميآيد. استفاده از کودکان در پيامهاي بازرگاني نيز به همين نحو است، به ويژه اگر بار تبليغات به دليل شيريني کودکان باشد و قرار باشد او به اين شکل جلب توجه کند، خوب نيست و درست نيست که از کودکمان به عنوان وسيله تبليغاتي استفاده کنيم. وي با اشاره به اولين پيامدهاي حضور کودکان در آگهيهاي بازرگاني اظهار کرد: کودکان با حضور در پيامهاي بازرگاني و بازي و جلوهگري در آنها عادت ميکنند و ياد ميگيرند چنين جلب توجه کنند. فردوسي همچنين به ادامه اين نگاه در کودک اشاره کرد و گفت: اين بچهها در بزرگي هم دوست دارند مدل يا بازيگر شوند و به فشنشوها بروند و اگر چه بازيگري حوزهاي منفي نيست اما اين نوع افراط و دغدغه از کودکي براي بچهها خوب نيست. وي اضافه کرد: بچهها بايد دوره کودکي خود را طي کنند و اگر در استفاده تبليغاتي از آنها افراط شود شخصيتشان به شکل صحيح در کودکي شکل نميگيرد.
شومنشدن و اعتماد به نفس کاذب
اين مشاور خانواده در ادامه به ديگر عواقب حضور بچهها در پيامهاي بازرگاني اشاره و عنوان کرد: در بسياري از موارد ديده شده است که اين کودکان در سالهاي بعد در دنياي حقيقي چيزي براي ارائه ندارند، ولي دوست دارند نوعي شومن باشند و خود را به گونهاي «ارائه» دهند. اين کودکان اعتماد به نفس کاذبي به دست ميآورند و ميخواهند به شکلهاي مختلف خود را نشان دهند. بچهها عطشي پيدا ميکنند براي ديده شدن و بعد اگر چيزي براي عرضه نداشته باشند سرخورده ميشوند. فردوسي با اشاره به شکوفايي استعدادهاي بچهها در همه ابعاد و جهتها عنوان کرد: استعداد کودکان بايد در همه ابعاد رشد کند، نه اينکه فقط براي تبليغ کالا و لباس استفاده شود. دنياي حقيقي به کودک اعتماد به نفس واقعي ميدهد که در ارائه خلاقيتها و مهارتهاي واقعي بروز و ظهور پيدا ميکند. اين روانشناس و استاد دانشگاه همچنين با اشاره به يکي ديگر از شايعترين معضلات در استفاده تبليغاتي از کودکان، تصريح کرد: اين کودکان وقتي بزرگ ميشوند آن شيريني و جذابيت اوليه را از دست ميدهند و ممکن است حضورشان در تبليغات کوتاهمدت باشد. بعد از آن وقتي ديگر در اين حرفه از آنها استفاده نشود اين موقعيت را درک نميکنند و احساس ميکنند چيز باارزشي را از دست دادهاند و ديگر در رديف آدمهاي مورد توجه نيستند. اين مساله باز هم سرخوردگي و افسردگي را براي کودکان به دنبال خواهد داشت. وي با اشاره به برخي از مراجعان خود بيان کرد: من مراجعاني در همين حوزهها داشتهام که اعتماد به نفسشان کاهش يافته است و ديگر انگيزه و اشتياقي براي انجام کارهاي سختتر و شرکت در رقابتهاي سالم پيدا نکردهاند. فردوسي در پايان به خانوادهها هشدار داد که بچههايشان را در راستاي استعدادها و مهارتهايي هدايت کنند که با افراط در ديده شدن همراه نباشد.