پرسپولیس در دربی پایتخت مقابل استقلال به برتری رسید. نیمه اول بازی زیاد جذاب نبود و موقعیت آن چنانی ایجاد نشد و ۱۰ دقیقه اول استرس بر بازی حاکم بود و بازیکنان زیاد توپ لو میدادند. نیمه دوم تیم پرسپولیس توانست از ضد حمله به گل برسد و استقلالیها بعد از گل فشار آوردند، اما برنامهای برای حمله نداشتند و فقط به بازی مستقیم روی آورده بودند که پورعلی گنجی و ولسیانی با قدرت سرزنی مانع گلزنی آبی پوشان شدند. تفکرات هر ۲ مربی این بود که تیمشان از جلو پرس کنند و روی به بازی مستقیم بیاورند که پرسپولیس موفقتر بود. قایدی و محبی باید توپ را در اختیار میگرفتند، اما با تجمع هافبکهای پرسپولیس نمیگذاشتند توپ به این ۲ بازیکن برسد. استقلالیها به دنبال این بودند که در سمت چپ از قایدی استفاده کنند و پرسپولیسیها هم میخواستند از عمق دفاع استقلال بهره ببرند. آل کثیر از تجربه بالای خود به خوبی استفاده کرد و با یک تو سرتوپ عالی به عارف غلامی، موفق به بازکردن دروازه استقلال شد. هر ۲ تیم موقعیت زیادی خلق نکردند و بیشتر جنگ در میانه میدان بود، اما در نهایت پرسپولیس موفق شد گل بزند و برنده دربی شود. به نظرم هنوز قهرمانی دست سپاهان است و پرسپولیس با برد در دربی شانس خود را برای قهرمانی زیاد کرد و از آن طرف استقلال با این باخت شانسش کم شد. ۳ بازی دیگر مانده است که کوچکترین اشتباه نابخشودنی است و باید منتظر بمانیم کدامیک از تیمها قهرمان میشوند.