نکاتی در مورد آرتروز
آرتروز در واقع، پارگي و خوردگي مانند لولايي که کار ميکند، اما ممکن است خورده شود و زنگ بزند. شايعترين آرتروز، آرتروز زانو است؛ هنگاميکه سن بالا ميرود آرامآرام، زانو خورده ميشود و ممکن است براي مابقي مفاصل نيز اين مشکل ايجاد شود. مايع مفصلي کم شود، غضروفها تحليل روند و استخوانِ اضافه ايجاد شود که به اين آرتروز ميگويند. در سنين بالا آرتروز ايجاد ميشود و طبيعي است، افراد علامتدار از سنين پايين به طور نمونه از 30 سالگي علامت آرتروز دارند، و در سنين 50 سال به بالا بروز آرتروز طبيعي است. عامل ژنتيک گاهي باعث بروز آرتروز ميشود، فشار زياد روي مفاصل نيز منجر به آرتروز ميشود. همچنين استفاده کم از مفاصل نيز باعث آرتروز ميشود؛ کم راهرفتن، راهنرفتن يا استفاده بيش از حد و زياد هر دو باعث آرتروز ميشوند. کف پاي صاف و پاهاي کج هم به زانو فشار ميآورد و افرادي که داراي کف پاي صاف و پاهاي کج هستند، زودتر به آرتروز مبتلا ميشوند. با فشار راهرفتن، غضروفها تغذيه ميشوند. نيمساعت راهرفتن در پنج روز هفته يکي از درمانهاي آرتروز است، و از زمان ابنسينا، اين درمان وجود دارد. آرتروز لگن يک مفصل است و مثل زانو در بعضي افراد، بعد از مدتي، پارگي و خوردگي ايجاد ميشود. در مورد درمان آرتروز، نخست با داروهاي ضدالتهاب صورت ميپذيرد که ورم کاهش يابد و بعد از آن، ورزش و پيادهروي يکي از درمانها است که درد، در آن ناحيه را کم ميکند. اگر با اين درمانها آرتروز خوب نشد، سراغ درمانهاي ديگر مثل کپسولهاي غضروفساز يا ماساژها ميرويم و اگر شديدتر شود در بيمارستان، تزريق مايعات داخل مفصل انجام ميشود. ورزشهاي مشخص براي مفصل بيشترين تأثير را در طولانيمدت براي فرد داراي آرتروز دارد. همچنين راهرفتن روي تردميل يا زمين هيچ فرقي ندارد و خوب است و براي پيشگيري از آرتروز، راهرفتن و ورزش کردن مداوم و معاينه پزشکي کمککننده است.
