واکنش ايران به صدور قطعنامه در شوراي حکام
طرفهاي غربي ميدانند اگر لحن قطعنامه پيشنهادي در شوراي حکام تند شود، واکنش منفي ايران را در بر خواهد داشت و اين کمککننده روند مذاکرات برجامي نخواهد بود. تلاش سه کشور اروپايي در نشست فصلي شوراي حکام براي صدور قطعنامهاي درباره ايران و ارائه پيش نويس قطعنامه درباره فعاليتهاي پادماني ايران ميتواند فضاي مذاکرات در بحث برجام را منفي کند و مانعي بر موانع ديگر مذاکرات بيفزايد. اگر قطعنامهاي با لحني تند و انتقادي عليه ايران صادر شود در آن صورت طرف ايراني ناگزير به اقدام يا اقدامات متناسب و متقابل ميشود و اين مساله سرعت مذاکرات را بيش از شرايط و زمان فعلي کاهش ميدهد. البته ما نميدانيم سه کشور اروپايي و حاميان صدور قطعنامه درباره ايران در نشست فصلي شوراي حکام چقدر به متن نهايي نزديک شدهاند اما فکر ميکنم طرفهاي غربي ميدانند که اگر لحن قطعنامه تند شود، واکنش منفي ايران را در بر خواهد داشت و اين کمککننده روند مذاکرات برجامي نخواهد بود، از اين رو اميدوارم اين اقدام با احتياط باشد و جوانب مذاکرات برجامي را در نظر بگيرند. هر قدر گفتوگوها ميان ايران و 1+4 طولاني شود اين قبيل اقدامات نيز بيشتر ميشود که موجب تنگتر شدن پنجره مذاکرات ميشود. اگر طرفهاي برجام برنامه توافق و بازگشت به آن را دارند و گزينه ديگري هم در اين شرايط ندارند بيش از اين مذاکرات را طول ندهند. به نظر ميرسد طرفهاي اروپايي و آمريکا عمدتا به لحاظ فني توافق پادماني ميان ايران و آژانس را مبنا قرار دادهاند و اقدام به ارائه پيشنويس قطعنامه در شوراي حکام در اين شرايط به نوعي تحت فشار قرار دادن ايران براي از سرگيري مذاکرات و تن دادن به توافق است اما نبايد اين مساله را از ذهن دور داشت که ممکن است اين اقدام نتايج ناخواستهاي در پي داشته باشد. اگر ايران در مسير واکنش به اقدامات طرفهاي اروپايي و آمريکا در شوراي حکام قرار بگيرد، مذاکرات بازگشت به برجام را ميتواند از ريل خود خارج کند. معتقدم حرکت هر دو طرف بايد حساب شده باشد وگرنه کار را سخت ميکند و اين قطعنامه ميتواند مقدمهاي براي اقدام بعدي باشد. فکر ميکنم هم ايران و هم آمريکا و ساير اعضاي برجام تمايل دارند که برجام احيا شود چون جايگزين بهتري در اين شرايط بينالمللي براي آن ندارند و همين انگيزه بالاست که تا امروز مذاکرات را نگه داشته است، اما نکته اينجاست که صرف اين خواست کافي نيست و ملاحظات سياسي مختلف در هر طرف مورد توجه است. آمريکا هم ملاحظات داخلي خودش را دارد و توافق جمهوريخواهان و دموکراتها براي حفظ سپاه در ليست تحريمها نيز تقويت شده است و با نزديک شدن به انتخابات کنگره حساسيت دولت بايدن به امتيازدهي به ايران بيشتر ميشود از اين رو شاهد هستيم که محتاطتر در اين رابطه برخورد ميکنند، بنابراين هرچه زمان را بيشتر از دست دهيم، ملاحظات کشورها در روند مذاکرات بيشتر و جزييتر ميشود. معتقدم اگر طرفها واقعا تصميم به توافق دارند به آن سرعت دهند، در عين حال که ملاحظات داخلي همه طرفها رعايت ميشود.
