نکاتی در مورد یک بیماری چشمی
«يووئيت» يکي از بيماريهاي مهم چشم پزشکي است که در صورت بيتوجهي و عدم درمان ميتواند منجر به آسيبهاي جبرانناپذير بينايي و عوارض جدي در چشم شود. علائم اين بيماري بسته به مکان درگيري در هر يک از اجزا چشم و حاد يا مزمنبودن آن متفاوت است. التهاب حاد در قسمتهاي قدامي چشم معمولا با نشانههايي مانند قرمزي چشم، ترس از نور، درد و گاهي اوقات تاريديد همراه است. در درگيريهاي خلفي، قرمزي چشم و درد کمتر است اما کاهش ديد و مگسپران، مشخصتر احساس ميشود. ممکن است بيماريهاي داخلي ديگري در همراهي با يووئيت وجود داشته باشد؛ به همين دليل لازم است بيمار از نظر بيماريهاي زمينهاي مثل رماتيسم و عفونتهاي داخلي نيز مورد بررسي قرار بگيرد. در اکثر موارد براي رسيدن به تشخيص نهايي، به بررسيهاي پاراکلينيکي، تصويربرداريهاي ويژه و آزمايشات خوني خاصي نيازمند هستيم. بهطورکلي، عوامل پديدآورنده يووئيت به 2 گروه عمده، علل عفوني و غيرعفوني تقسيم ميشود. از علل عفوني مهم ميتوان به سل، سيفليس، توکسوپلاسما و ويروسهاي خانواده هرپس اشاره کرد. بيماريهاي سارکوئيدوز، آرتريترماتوئيد، لوپوس، اسپونديليت آنکيلوزان، پسوريازيس و…، از بيماريهاي غيرعفوني مستعدکننده به ايجاد يووئيت هستند. با اين حال در اکثر موارد يووئيت، بيماري زمينهاي مشخصي وجود نداشته و درگيري چشم بهصورت مستقل با منشأ «خودايمني» در فرد بهوجود ميآيد. به يووئيت «رماتيسم چشمي» هم گفته ميشود که وجه تسميه آن مکانيسم بيماريزايي مشابه بين اين بيماري و روماتيسم مفصلي است. استرس، چه بهصورت روحي و چه جسمي، در بروز و تشديد حداقل انواع مشخصي از يووئيت، موثر است. در خصوص تاثير رژيم غذايي و شرايط اقليمي روي روند بيماري، مستندات علمي کافي در اختيار نيست. ولي خوردن برخي موادغذايي و شرايط آبوهوايي خاص بهعنوان محرک شروع و يا تشديد التهاب توسط برخي بيماران ذکر ميشود. بهتر است خود فرد عوامل تشديدکننده را بشناسد و از مواجهه با آنها پرهيز کند. درمان بيماري معمولا يک ترتيب پلکاني دارد و از سادهترين درمانها با قطرههاي چشمي آغاز شده و به رژيمهاي دارويي موثرتر نظير استروئيدهاي خوراکي، داروهاي تعديلکننده سيستم ايمني و داروهاي بيولوژيک ميرسد. در بعضي موارد هم نياز داريم از تزريقات در اطراف يا داخل چشم استفاده کنيم. گاهي ناچار ميشويم براي کنترل بيماري و يا رفع عوارض آن به عمل جراحي متوسل شويم.
