ريزگردها و دليل وقوع اين پديده
پديده ريزگردها يک پديده طبيعي نيست، بلکه نتيجه وجود يک استراتژي مشترک صهيونيستي براي درگير کردن کشورهاي محور مقاومت با کم آبي و قحطسالي و در نهايت نابودي زيرساختارهاي توسعه عمراني در اين کشورهاست. بيش از يک دهه است که منطقه غرب آسيا بهويژه ايران و عراق درگير پديده مخرب و ويرانگري به نام ريزگردهاست که به دليل گمانهزنيهاي غيرواقع، علت وقوع اين پديده همچنان در هالهاي از ابهام و بدون پاسخ باقي مانده است، اما يک تحليل دقيق مبتني بر يک سلسله گزارشهاي ميداني نشان ميدهد که عامل انساني که منجر به تغيير عمدي و هدفمند اکوسيستم محيطي شده به بروز اين پديده خطرناک که با هدف توقف توسعه پايدار در محور مقاومت صورت ميگيرد، منجر شده است. سوالي که همواره در اذهان متبادر ميشود اين است که اگر اين ريزگردها نتيجه طبيعي متغيرات اقليمي و کاهش نزولات آسماني است چرا اراضي اشغالي فلسطين درگير اين ريزگردها نيست؟ واقع امر اين است که طرح استفاده از آب به عنوان عامل فشار براي تحت تاثير قرار دادن کشورهاي عربي و اسلامي در محيط موسوم به هلال خصيب که ايران، عراق و سوريه را شامل ميشود، از 3 دهه گذشته توسط صهيونيستها کليد خورد. صهيونيستها از 3 دهه گذشته استراتژي جنگ آب را در دستور کار خود قرار دادند و از آنجا که ترکيه درطول چند دهه گذشته روابط تنگاتنگي با اسرائيل دارد لذا صهيونيستها سرمايهگذاري وسيعي براي سدسازي روي رودخانههاي دجله و فرات در ترکيه آغاز کردند. احداث سد آتاتورک در زمان رياستجمهوري سليمان دميرل رئيسجمهوري وقت ترکيه که مناسبات گستردهاي با اسرائيل داشت در چارچوب اجرايي کردن استراتژي جنگ آب قرار دارد. احداث سد آتاتورک روي رودخانه فرات با قدرت ذخيرهسازي بيش از 48 ميليارد مترمکعب آب موجب شد تا در سال 1993 به دستور سليمان دميرل رئيسجمهوري وقت ترکيه دريچههاي سد آتاتورک بسته شود و حقابه دو کشور سوريه و عراق از آب فرات به کمتر از 10 درصد برسد. طرحهاي موسوم به «گاپ» در ترکيه در واقع نوعي اعلان جنگ عليه ايران، ارمنستان، سوريه و عراق است زيرا ترکيه در اين پروژه که با سرمايهگذاري مستقيم صهيونيستها کليد خورده، قرار است 22 سد ديگر بر روي رودخانههاي فرات، دجله و ايليسو احداث کند. کاهش دبي رودخانههاي سرريز در سوريه، عراق ودر نهايت ايران به ظهور پديده ريزگردهاي ناشي از خشک شدن تالاب هورالعظيم، شده که هر 3 کشور را درگير کرده است. اسرائيل به مشارکت در سدسازي روي رودخانههاي دجله، فرات و ايليسو که از ترکيه سرچشمه ميگيرند اکتفا نکرده بلکه کشور فقير آفريقايي مانند اتيوپي را نيز تشويق کرد تا سد النهضه را روي رودخانه نيل احداث کند. اين سد که بزرگترين سد در آفريقا تلقي ميشود با سرمايهگذاري 10 ميليارد دلاري آمريکا و سرمايهداران يهودي احداث شد که قدرت ذخيره سازي آن در نهايت به يکصد ميليارد مترمکعب آب، بالغ ميشود. با اينکه مصر و سودان روابط ديپلماتيک رسمي با اسرائيل دارند اما سياست کلان اين رژيم اين است که تحت هيچ شرايطي اجازه ندهد کشورهاي عربي به يک توسعه پايدار و امنيت غذايي کامل در درازمدت، دست يابند. مصر که در طول 6 دهه گذشته بهويژه در دوره جمال عبدالناصر رئيسجمهوري فقيد مصر يکي از بزرگترين صادرکنندگان گندم و پنبه در جهان بود امروز به دليل دخالت آمريکا در مسائل داخلي اين کشور به يکي از بزرگترين وارد کنندگان گندم تبديل شده است. در دوره حاکميت انور سادات رئيسجمهوري سابق مصر «1970 - 1981» و حسني مبارک«1981 - 2011» آمريکا در انتخاب وزراي کشاورزي و آبياري مصر مستقيما نقش داشت و نوعا عوامل نفوذي خود را براي تخريب ساختار کشاورزي مصر به عنوان وزير کشاورزي وارد کابينههاي مصر ميکرد. نتيجه اين دخالتها اين شد که مصر از يک کشور صادر کننده گندم مرغوب به يک کشور وارد کننده اين ماده مهم غذايي تبديل شد. اکنون با احداث سد النهضه توسط اتيوپي روي نيل آبي، دو کشور عربي مصر و سودان در آينده به دليل کاهش سرريز آب دچار مشکل کم آبي و نهايتا با کاهش ظرفيتهاي توسعه پايدار در حوزههاي صنعتي و کشاورزي مواجه خواهند شد. لذا جنگ آب عملا در غرب آسيا از يک اتاق عمليات مشترک ترکيهاي ـ اسرائيلي عليه کشورهايي که با رژيم صهيونيستي سازگاري ندارند آغاز شده است. از اين رو موضوع پديده ريزگردها يک پديده طبيعي نيست بلکه نتيجه وجود يک استراتژي مشترک براي درگير کردن کشورهاي محور مقاومت با کم آبي و قحط سالي و در نهايت نابودي زير ساختارهاي توسعه عمراني در اين کشورهاست.
