چرا کادر درمان با وجود جانفشانی همچنان کتـــک میخورند؟
روز پنج شنبه نیز بار دیگر این اتفاق رخ داد و تکنسینهای اورژانس تهران با چاقو و قمه مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. این موضوع را سرپرست مرکز اورژانس تهران تایید میکند و همانطور که یحیی صالح طبری در رابطه با شرح ماجرا به مهر گفته است: «حوالی ساعت یک بامداد، گزارشی مبنی بر حال نامساعد یک شهروند به مرکز ۱۱۵ اورژانس تهران اعلام شد. بلافاصله تکنسینهای اورژانس تهران به محل حادثه در خیابان عجب گل حوالی میدان خراسان اعزام شدند و بعد از خدمت رسانی در منزل بیمار زمانی که نیروهای اورژانس قصد بازگشت را داشتند، ناگهان در خیابان با حدود ۱۰ نفر از اهالی محل که در حالت طبیعی نبودند و با سوالاتی که جز حریم شخصی بیمار محسوب میشود، مواجه شدند. همکاران ما جهت حفظ حریم شخصی بیمار از ارائه پاسخ به این افراد اجتناب میکنند که همین امر در نهایت منجر به حمله این افراد با مشت و لگد، قمه و چاقو به پرسنل خدوم اورژانس میشود.» وی در توضیح بیشتر میافزاید: «قبل از حضور عوامل انتظامی در محل این افراد بعد از آسیب جدی به صورت و دست نیروهای اورژانس از محل متواری شدند. در مواجهه با اینگونه رفتارها که بارها در گذشته شاهد تکرار آن بودهایم
توقع برخورد سریع و جدی مقامات قضائی و انتظامی با این افراد را داریم.» این خبر در شرایطی منتشر میشود که بحث خشونت علیه پرستاران همواره وجود داشته و بر اساس تحقیقات و پژوهشهایی که حدود هفت تا هشت سال پیش انجام شده بیش از ۹۰ درصد پرستاران در یک بازه زمانی شش ماهه به اشکال مختلف تهدیدهای کلامی و فیزیکی را تجربه کردهاند. این در حالی است که در یکی دو سال گذشته به شدت آمار خشونت فیزیکی علیه پرستاران افزایش یافته است. کارشناسان دلیل این افزایش کاهش آستانه تحمل مردم در مواجهه با مشکلات اقتصادی، شیوع کرونا و بیتوجهی به کادر درمانی میدانند که در دوسال گذشته که ایران درگیر شیوع کرونا بوده، حدود 140 نفر از کادر درمانی و پرستاران با شیوع کرونا به شهادت رسیدند.
نجیبترینها کتک میخورند
در رابطه با این اتفاق محمد شریفــی مقدم، دبیرکل خانه پرستار به «آرمان ملی» میگوید: «این موضوع را میتوان از دو منظر بررسی کرد. یکی اینکه میزان خشونت در جامعه بالا رفته و آستانه تحمل مردم نسبت به مسائل و مشکلات کم شده و این مسأله زنگ خطری است که تاوانش را پرستاران هم پس میدهند. در واقع عملکردهای نادرست باعث شده که آستانه تحمل مردم کم شود. علائم آن در جامعه کاملاً مشهود است و اخیراً هم شاهد آن بودیم. آن چنان که پرستاری هم تحت تأثیر این مسأله قرار گرفته است. قشری بیگناه که تاکنون تهدیدات بسیاری را شاهد بوده است. جالب این است که براساس بررسیهای انجام شده پرستارانی که کتک خورده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتند، بهترین، نجیبترین و مظلومترین پرستاران بودند. به عبارت دیگر اگر پرستاران نجیب نبودند تلافی کرده و از خود دفاع میکردند، اما تمامی این ضرب و شتمها یک طرفه بوده است. این در حالی است که اگر فردی در جامعه مورد حمله قرار گیرد حتماً از خود دفاع میکند، اما پرستاران ما هیچ گونه دفاعی از خودشان نمیکنند و تاکنون بیمورد، بدون دلیل و مظلومانه شاهد شکستگیهایی در نواحی بینی و مهرهای ستون فقرات بودهاند. حتی
در مواردی بیماران و همراهانشان با چاقو به پرستاران ضربه وارد کردند. بنابراین تمامی این موارد به شدت نگرانکننده است. این در حالی است که شاید اگر بنده را به عنوان یک پرستار کتک بزنند ممکن است که نتوانم خود را کنترل کنم. با وجود این، زمانی ممکن است برخی بیماران در شرایط عادی نباشند و رفتار بدی از خود نشان دهند که ایرادی ندارد، اما وقتی همراهان بیماران به پرستاران حمله میکنند و پرستاران نجیبانه با آنها برخورد میکنند، قابل تقدیر است.» دبیرکل خانه پرستار، مسأله دوم را اینگونه بیان میکند که «پرستاران بیشتر از بقیه گروههای پزشکی مورد هدف قرار میگیرند، چراکه آنها در صف اول پاسخگویی به مردم هستند و بیشترین حضور را در صحنه دارند. از سوی دیگر، پرستاران بیشترین خدمات بهداشتی و درمانی را به مردم ارائه میکنند و دائما در دسترس هستند و سر و کارشان با مردم است. آن چنان که وقتی بیماری نیمه شب به بیمارستان مراجعه میکند در نگاه اول پرستار را میبیند. این در حالی است که در بسیاری از ضرب و شتمها اصلا مشکل کادر پرستاری نبوده و مسأله به عدم حضور بقیه گروههای پزشکی و نقص در سیستم درمانی برمی گشته است. مثلاً در حادثه
اخیر در تهران، همکاران ما جهت حفظ حریم شخصی بیمار از ارائه پاسخ به تعدادی از مراجعهکنندگان اجتناب میکنند که همین امر در نهایت منجر به حمله این افراد با مشت و لگد، قمه و چاقو به پرسنل خدوم اورژانس میشود.»
پرستاران هم آستانه تحمل دارند!
شریفی مقدم با اشاره به این نکته که پرستاران عامل عدم حضور پزشکان و گروهای دیگر نیستند و ضغف در سیستم مدیریتی بیمارستان را نباید به گردن پرستاران انداخت، افزود: «این در حالی است که وقتی بیماری به بیمارستان میآید باید منتظر باشد، چراکه پرستاران اولویتبندی میکنند که کار کدام بیمار زودتر انجام شود تا حیات او به خطر نیفتد. برخی بیماران و همراهانشان شرایط را درک نکرده و اقدام به رفتارهای نامناسب میکنند. از سوی دیگر، تعداد کم پرستاران نیز در پیدایش این مسأله تأثیرگذار است؛ اینکه بیماران باید منتظر بمانند و در نهایت پرستاران مورد ضرب و شتم قرار میگیرند. باید تعداد پرستاران به اندازه کافی باشد تا بتوانند از پس پاسخگویی مردم برآیند. خلاصه کلام اینکه پرستاران بیگناه و مظلومانه به ویژه در دو سال گذشته به شدت مورد حمله قرار گرفتهاند و ما هر هفته شاهد یکی دو مورد حوادث این چنینی هستیم. اگر راه چاره نباشد، طبیعتا موجب سرخوردگی پرستاران خواهد شد و در نهایت ممکن است چند پرستار چنین وضعیتی را تحمل کنند. در واقع پرستاران هم جزئی از مردم هستند و گرفتاریهای مختلفی دارند. به عبارت دیگر آنها هم آستانه تحملی دارند و
هر چند که آنها با محرومیتهای مالی، قراردادهای 89 روزه و اعتراض به وضعیت معیشتی در کنار کار طاقت فرسا در دوران شیوع کرونا مواجه هستند، اما بروز این قبیل اتفاقات نیز میتواند به افزایش مهاجرت آنها بیشتر دامن بزند.»
