سیدجواد هاشمی از مشکلات حوزه سینما سخن گفت و اینکه دولت با چه راهکاری میتواند مشکلات این حوزه را حل کند. این بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون گفت: هیچ حوزهای به اندازه سینما، تئاتر و فرهنگ در این 2 سال اخیر از کرونا ضربه نخورده است. بخش دیگری از مشکلات بیتوجهی مسئولان به حوزه فرهنگ و هنر است. شاید بیتوجهی به این دلیل است که ما همواره به حوزه فرهنگ و هنر سیاسی نگاه کردیم بهجای اینکه به این حوزه بهصورت تخصصی نگاه کنیم. سینما اصلا سیاسی نیست و حوزه پیشبرد برای فرهنگ جامعه است. بهتر است نگاه سیاسیمان را از این حوزه برداریم و بدانیم که فرهنگ دچار چالشهای مختلف از جمله تنوع افکار و اندیشه است. وی در ادامه درباره تنوع افکار در سینما افزود: وقتی ما تنوع افکار و اندیشه در حوزه سینما میبینیم باید همانگونه رفتار کنیم. در انتخاب مسئولان فرهنگی باید توجه شود و فردی انتخاب شود که نگاه همه افراد را در نظر بگیرد و به اندیشه همه افراد احترام بگذارد. افرادی در حال حاضر از سینما حذف شدند که آدمهای بزرگی هستند و نشانههای بزرگی در حوزه بینالملل سینما و تئاتر دارند و بسیاری از افراد امکان ورود پیدا نکردند.
متاسفانه نمیگذاریم جوانان تلاشگری که میتوانند، هنر کشور را از نابودی نجات دهند، دست به کار شوند. این بازیگر تلویزیون و سینما در ادامه درباره مشکلات فعلی سینما بیان کرد: ما الان فرار تماشاگر از سالنهای سینما را داریم و یکی از چالشهای سینماداران بازگشت مردم به سالنهای سینماست. به من پیشنهاد شد که فیلم «جزیرهفضایی» خود در حوزه کودک را در کنار 5 تا فیلم دیگر خوب اکران کنم تا سینما جانی دوباره بگیرد، اما من درخواست کمک کردم. چون میدانم در این شرایط فیلمم میسوزد. سوال من این است که وزارت ارشاد به اندازه یک آپارتمان پولی ندارد تا به ما کمک مالی کند. مثلا بههر فیلم 2 میلیارد کمک کند تا در سینما آن را اکران کند. 10میلیاردتومان الان پول یک آپارتمان در مرکز شهر تهران است. وی در ادامه درباره مشکل فیلمسازی کودکونوجوان اظهارکرد: گلایه زیاد است اما بهدنبال شکوفایی سینما و تئاتر در حوزه فرهنگ هستیم. بهشخصه دغدغه من کودکونوجوان است که رها فراموش شدند و فیلمهایی تماشا میکنند که ربطی به شرایط ذهنی و فرهنگی جامعه ما ندارد. فیلمهای ایرانی و خوب باید برای کودکان ساخته شود و سینما و تلویزیون حمایت کنند تا ما
شکست نخوریم.
جامعه احتیاج به شادمانی دارد
هاشمی درباره سانسور در سینما و تلویزیون گلایهای مطرح کرد و ادامه داد: در سینما و تلویزیون سانسور متاسفانه زیاد است. این حواشی دست نویسنده، کارگردان و تهیهکننده را برای ارائه یک کار باکیفیت بهشدت بسته است. یعنی توان اینکه بتوانند هر حرفی بزنند را ندارند. کار ما انتقادکردن است اما متاسفانه از هر صنفی انتقاد میکنیم آنان از ما شکایت میکنند و نمیدانم ما باید چه حرکتی بزنیم که جامعه ما بهسمت جلو حرکت کند. کار ما انتقادکردن و بهتبع آن رشد جامعه است وقتی اجازه این را نداریم چگونه غیرمستقیم و در لفافه یک هنرمند میتواند به رسالتش عمل کند. وی افزود: مشکل بعدی هزینههای هنگفت صنعت هنر و سینماست که بازگشتش دچار تردید است. تهیهکننده دولتی کمک نمیکند و ما باید بهسمت حمایت در بخش خصوصی برویم. تهیهکننده دوست دارد با ذهنیت و اندیشههای خودش فیلم بسازد. مسئولان باید این را درک کنند که اگر فیلم با اندیشههای نو در جامعه ساخته نشود باید فاتحه سینما را بخوانیم. این هنرمند در ادامه هم از فیلمهای نمایش خانگی گفت: این فیلمها عمدتا سه ویژگی خاص دارد؛ یکی اینکه فیلمهای نمایش خانگی خیلی تعلیق دارد و همین باعث نابودی
سینما هم شده است. دوم تبلیغات منحصربهفرد آنها در همه شهرها و استانهاست و همین باعث میشود که مردم به سینما بازنگردند؛ چراکه میبینند پول و هزینه کمتری میدهند و در خانه فیلم نگاه میکنند. سوم تلخی سوژههای سینمای خانگی است و چیزی که من میبینم یک مود و فضای غمانگیز در جامعه ایجاد میکند که این اصلا به نفع ما نیست. وی در ادامه افزود: فیلمهایی که اکنون در پلتفرمها به نمایش گذاشته میشود همه جامعه را بهسمت افسردگی یا خمودی میبرد. جامعه ما احتیاج به شادمانی دارد اما شادمانی از نوع درست. یعنی فیلمهای با مضامین شادمانه و طنز متاسفانه فیلمهای قویای نیستند. به همین دلیل مردم خیلی راغب به تماشای آن نیستند. بهنظرم سینمای خانگی هم باید به سمت ایجاد فضای مناسب در جامعه باشد وگرنه بازهم فرهنگ کمکی به مردم نمیکند. رئیسجمهور در صحبتهایش بیش از هر چیزی به اقتصاد جامعه توجه میکند در حالیکه فکر میکنم درد مردم تنها نان نیست و آنها به تفکر و فرهنگسازی هم احتیاج دارند.