نامه‌پراکنی برای حفظ انحصار

با نزدیک‌شدن به پایان مذاکرات برجامی و سیگنال‌های مثبتی که در راستای حذف تحریم‌ها در آینده نزدیک ارسال می‌شود شاهد نامه‌نگاری‌ها و اظهارنظرات حوزه‌های مختلفی اقتصادی هستیم که خواستار دخالت دولت برای جلوگیری از واردات محصولات خارجی هستند. در واقع این نوع نگرانی‌ها که ابتدا از سوی تولیدکنندگان لوازم خانگی و در پی احتمال بازگشت برندهای کره‌ای به ایران مطرح شد و هم‌اکنون با نامه انجمن قطعه‌سازان خودرو به ریاست کمیسیون اقتصادی مبنی بر جلوگیری از واردات بی‌رویه پس از لغو تحریم‌ها ادامه یافته از آن جهت حائز اهمیت است که در چند سال اخیر محدودیت‌های تحریمی و البته رویکرد دولت برای حمایت از تولید داخل باعث شده تا بازاری انحصاری برای برخی از محصولات فراهم شود. بازاری که مصرف‌کننده بدون هرگونه حق انتخابی مجبور به تن‌دادن به این محصولات بوده که در سایه انحصار شکل گرفته چاره‌ای جز انتخاب آن نداشته و در بسیاری از موارد یا به همین محصولات بی‌کیفیت تن داده یا کالای قاچاق را به قیمت گزاف تهیه کرده است، اما سوال اصلی آن است که چرا در شرایطی که تولیدات داخلی با حمایت‌های متنوع و در اختیارداشتن بازاری بکر امکان ارتقای تولید و کیفیت محصول خود را داشته‌اند تنها به کسب سود پرداخته‌اند و هم‌اکنون نگران از رقابتی‌شدن فضا دست به دامن مسئولانی هستند تا در قالب شعارهای ملی‌گرایانه سهم خود را در بازار افزایش دهند، آیا واقعا زمان آن نرسیده دولت آینده به‌جای تصمیمات جزیره‌ای که همواره بخشی از اقتصاد را پروار می‌کند تجارت آزاد را گسترش دهد. اگرچه در پی آزادشدن تجارت قطعا برخی از واحدهای سوگلی و خصولتی با چالش مواجه خواهند شد اما نتیجه آن علاوه بر ارتقای کیفیت و احترام به حق انتخاب مصرف‌کنندگان جلوگیری از هدررفت سرمایه‌های کشور و توسعه اقتصادی خواهد بود.