ارتباطات بینالمللی یک ضرورت فراجناحی است
آرمـان ملي- عليرضا پورحسين: در اين روزها صـحبــتهـايي از بــرخـي شخصيتهاي کشور شنيده ميشود مبني بر اينکه ما بيش از حدي که دنبال اين باشيم که حتما تحريمها برداشته شود، بايد به صيانت از اقتصاد ملي خود توجه کنيم و تحريمها را بياثر کنيم و ظرفيت بزرگي وجود دارد که نيروي انساني جوان و افراد بااستعداد ميتوانند هم رشد اقتصادي ايجاد کنند، هم در يک جاهايي که ما نياز به خارج داريم، حداقل نيازمان را کم کنند. در اين ميان، رئيس پيشين مجلس شوراي اسلامي نيز با اشاره به اين موارد با انتقاد از اين باور که ما اصلا به مراوده خارجي نياز نداريم، آن را غلط دانست و عنوان کرد که اين حرف، حرف دقيقي نيست؛ زيرا هرچقدر هم در داخل توليد کنيد، توليدتان را بايد با خارج مبادله کنيد که ثروت ايجاد شود و بايد قبول کرد که مراوده خارجي مهم است. بنابراين ابزارش هم مهم است و بايد تحريم برداشته شود چون در تحريم بانکها نميتوانند کار کنند و در مراوده خارجي مشکل ايجاد ميشود. اصل اين است که ما روي استقلال اقتصادي خودمان کار کنيم و براي استقلال اقتصادي احتياج به مراوده خارجي هم داريم و براي اينکه مراوده خارجيمان شکل گيرد، بايد تحريمها برداشته شود. گاهي تصور ميشود که استقلال اقتصادي به اين معني است که ما درهايمان را روي کشورهاي ديگر ببنديم. اين تصور غلطي است. در راستاي بررسي اين مساله «آرمان ملي» گفتوگويي با علياصغر زرگر، کارشناس مسائل بينالملل داشته است که ميخوانيد.
ضرورت ارتباطگيري با ساير کشورها و عرصه بينالمللي تا چه ميزان است؟
امروز جهان صرفا جهان گردش اطلاعات نيست و ضرورت دارد تا در تمامي حوزهها ارتباط با خارج از کشور برقرار شود. اقتصاد کشورمان از ابتداي قرن بيستم تا به امروز هرازگاهي با اقتصاد بينالملل درگير شده است و به نحوي گره نيز خورده است. ما در صنعت و نوسازي همهجانبه کشور نه تنها از غرب الگوبرداري کردهايم بلکه به نحوي در درون اقتصاد بينالملل ترکيب شدهايم؛ به گونهاي که بدون آن ايران به مشکل برميخورد. اين مشکل در تمامي جوانب رسوخ کرده است و به همين علت در اين شکي نيست که تمامي جناحها و شخصيتها ضرورت ارتباطگيري با جهان را درک کردهاند و امروز ارتباطات بينالمللي يک ضرورت فراجناحي شده است و ميدانند اگر ميخواهند مشکلات را حل کنند ضرورت دارد تا با جهان ارتباط گرفته و در حوزه اقتصاد همافزايي کنند. امروز توليد داخلي کشور براي توسعه و پيشرفت خود و در راستاي سوددهي بيشتر و ارزآوري براي کشور بايد با جهان ارتباط گيرد و اصل توسعه داخل و اتکا به درون نيز از اين راه امکانپذير باشد. امروز ما توليداتي مازاد بر نياز داخل داريم و اگر ارتباط جهاني وجود نداشته باشد باز هم در اين عرصه مشکل بهوجود ميآيد.
مهمترين مانع در اين عرصه چيست و در راستاي رفع آن چه بايد کرد؟
اين يک باور است که در حتي کارآفرينان و سرمايهگذاران به وجود آمده است که در راستاي ارتباط بينالمللي و حفظ يک نوع خوب از آن بايد در سياست خارجي خود در برخي موارد تجديدنظر کرد. اگر اين اتفاق نيفتد و با نظام بينالملل سازگاري صورت نگيرد همين کارآفرينان و سرمايهگذاران نيز به مسيري ديگر کشيده ميشوند. فلذا جناحهاي مختلف، دولت فعلي و دولت آينده يقين دارند که براي بهبود وضع کشور و يک ثبات نسبي براي بخش خصوصي بايد در عرصه بينالملل و سياست خارجي يک رفتار متفاوت از خود نشان دهند و صحبتهاي برخي شخصيتهاي شناختهشده نيز در همين راستاست. اين صرفا مربوط به بيرون از کشور نيست و در داخل نيز بايد برخي نگاهها تغيير کند. نياز است برخي قوانين اقتصادي و سياسي به گونهاي تنظيم شود که جاذب سرمايهگذاران باشد و مجلس نيز بهعنوان قانونگذار از اين عرصه حمايت کند. هيچکس بهدنبال فدا کردن منافع ملي نيست و هيچکس قصد تسليم شدن ندارد و بايد از مسير ديپلماسي و با يک ديد وسيعتري روابط خود را ترسيم کنند تا بتوانيم از آن منافع موردنظر را کسب کنيم. در اين عرصه بايد هوشمندانه فعاليت کنيم.
آيا اين زمينه در خارج از کشور وجود دارد تا با ايران ارتباطگيري شود؟
اينکه مدير آژانس اعلام ميکند که زمان تنگ است و بايد سريعا برجام احيا شود، اين را نشان ميدهد که جهان به جمعبندي براي توافق با ايران رسيده است. آنها امروز صحبت از هفتهها ميکنند و به دنبال اين هستند تا هر چه سريعتر برجام را احيا کنند و اين خود يک اميدواري مثبت در اين عرصه است. اين ناشي از هماهنگي نسبي در داخل کشور است و سياستهاي صبورانه و هوشمندانهاي که در ماههاي اخير اتخاذ شده و ضرورت دارد تا اين صبر و حوصله تداوم يابد تا اين انگيزه براي ارتباطگيري با ايران از بين نرود. عدم هماهنگي در اين عرصه نبايد در داخل کشور داشته باشيم و ضرورت دارد تا در ابتدا در داخل به اجماع رسيده و به وسيله ابزارهايي طرفهاي مقابل را براي توافق به سمت خود بکشانيم. ما نياز به تجديدنظر داريم و بايد در اين خصوص فکر شود. بايد مسائل يک بار براي هميشه حل شود. عاديسازي روابط اعراب با رژيمصهيونيستي يک خطر جدي است و ضرورت دارد تا ايران هر چه سريعتر فکري کند تا عرصه بر ايران تنگتر نشود. بايد از فرصت ايجادشده بهترين استفاده را کنيم. امروز اشتياق براي گفتوگو و ارتباطگيري با ايران است و نبايد اين فرصت را با اختلافات داخلي از بين ببريم. اجماع داخلي امروز از نان شب نيز واجبتر است.
