کرونا را سیاسی نکنیم

فضاي کشور آلوده به‌سياست‌زدگي شده است. يعني هر موضوع و پديده جديد و اتفاقي که در ايران رخ مي‌دهد از قبيل حوادث غير‌مترقبه مثل سيل، زلزله يا بيماري، افتتاح پروژه‌هاي بزرگ دولتي مثل آزادراه تهران- شمال بلافاصله از منظر سياسي بدان نگاه مي‌کنند و آن را براي حزب، جريان و باند خود مصادره به‌مطلوب مي‌کنند. مساله کرونا نيز از اين قاعده فضاي حاکم‌بر فرهنگ سياسي ايران مستثني نيست. در اين مساله با آمارهايي که از سوي وزارت بهداشت و درمان مطرح شده مواجه شديم و به‌دليل اينکه همخواني کافي بين اين آمارها نبود ترديدهايي در جامعه ايجاد شده و مي‌شود. از طرف ديگر مسائل مربوط به‌اختراع و اکتشاف دستگاه‌هاي پزشکي براي شناسايي کرونا و کيت‌هاي آزمايشگاهي هم ترديدهايي را در بين مردم ايجاد مي‌کند. اما آنچه که جاي قدرداني از دولت دارد، اينکه فارغ از فضاي سياست‌زده جامعه عمل کرد و درحد توان با امکاناتي که در اختيار داشت، در شرايط تحريم و با فرهنگ همکاري و ايثاري که ميان پرسنل زحمتکش نظام پزشکي کشور بود توانست تا امروز با افتخار بيماري کرونا را کنترل و مرگ‌ومير را در روزهاي اخير نه‌تنها متوقف بلکه شيب آن را منفي کند. بنابراين در يک ارزشيابي مي‌توانيم به‌عملکرد دولت در کنترل کرونا نمره قبولي بدهيم. از طرفي درباره اينکه برخي مطرح مي‌کنند دولت بايد کشور را قرنطينه مي‌کرد بايد گفت که اين مناسب‌ترين راه است اما تبعات قرنطينه را با توجه به‌امکانات دولت بايد سنجيد. اين دولت است که مي‌تواند توانمندي خود را براي اعمال قرنطينه انجام دهد. دولت براي قرنطينه بايد الزاماتي از جمله رساندن مواد غذايي و تزريق پول به مردم را انجام دهد اما در چنين شرايطي که دولت بودجه مصوب خود را از مجراي مجلس پيگيري مي‌کند و تمامي دخل‌وخرج‌هاي دولت شفاف است، نمي‌تواند از بودجه‌هاي ديگر کسر و به اين بودجه اضافه کند. چراکه اساسا مجلس چنين اجازه‌اي به دولت نداده است. بنابراين امکامات دولت محدود بوده و با اين مکانات محدود دولت تصميم گرفت که قرنطينه و فاصله‌گذاري اجتماعي را هوشمند انجام دهد. اين باعث شد که در بسياري از نقاط کشور خود مردم وارد شده و قرنطينه را به‌صورت نسبي انجام دهند. البته اگر نهادهاي ثروتمند که در حوزه اقتصادي فعال هستند ياري مي‌کردند حتما دولت آقاي روحاني نيز به ‌سمت‌وسوي قرنطينه کشور حرکت مي‌کرد. اگر منابع مالي خوبي براي دولت وجود داشت و يا به‌فرض ستاد اجرايي فرمان امام(ره) بنياد مستضعفان، آستان قدس، اوقاف و... دولت را ياري مي‌کردند و مقداري از سرمايه‌هاي خود را به‌دولت براي مبارزه با کرونا اختصاص مي‌دادند، دولت مي‌توانست نه‌تنها يک ماه بلکه شش ماه کشور را قرنطينه و ارزاق و مايحتاج مردم را تامين کند و به‌سرعت نيز کرونا را کنترل و برآن فائق آيد. با اين حال آنچه مشخص است با همه اين محدوديت‌ها بسياري از کشورها هنوز نتوانستند مثل ايران در مواجهه با کرونا موفق عمل کنند.