جای خالی او هرگز پر نمیشود!
آرمان - بیش از بیست و دو سال از مرگ علي حاتمي مي گذرد، او در ٥٢ سالگي و در واقع خيلي زود از ميان ما رفت در حالي كه تا آخرين روزهاي زندگي خود سري پر شور داشت و عاشقانه مشغول ساخت فيلم جديدش «جهان پهلوان تختي» بود، كه مرگ به او فرصت نداد.علي حاتمي و فيلمهايش در زمان حيات وي كمتر مورد توجه منتقدين و حتی مديران و مسئولان قرار گرفتند و تنها پس از مرگ او و در فقدانش بود كه ارزشهاي منحصر به فرد كارهاي او به چشم آمد و توجه به فيلمها و كشف مولفههاي آثارش در دستور كار منتقدين قرار گرفت. وگرنه در زمان زنده بودنش همواره از سوي اغلب منتقدين با انگ «فيلمساز گذشتهگرا» تحقير شد و آثارش با انتقادات تندي مثل تحريف تاريخ و روايت شخصي رويدادهاي واقعي يا غلبه گفتار و ديالوگ بر تصوير مورد هجمه قرار گرفتند.خاطرم هست ماهنامه سينمايي فيلم كه نشريه سينمايي مهم و تاثيرگذار آن سالها بود به مناسبت نمايش دلشدگان -كه متاسفانه بدل به آخرين اثر حاتمي هم شد- نزديك به 10 نقد منفي و تند در مورد اين فيلم منتشر كرد كه اين حجم واكنش منفي و همزمان نسبت به يك فيلم بيسابقه بود و به شدت باعث اندوه و دلشكستگي مرحوم حاتمي شد.در كنار بي مهري منتقدان، در سال هاي پس از انقلاب اسلامی، مسئولان هم هرگز به آثار او روي خوش نشان ندادند و به ياد ندارم مثلا در جشنواره فيلم فجر كه نتايج آن همواره به نوعي بازتاب دهنده نظر و سليقه مديران سينمايي بوده آثار مرحوم حاتمي -به خصوص در رشتههاي اصلي مثل فيلمنامه و كارگرداني- برنده جايزه يا حتي كانديد دريافت جايزه شده باشند.نكته جالب و حسرت برانگيز اينكه تقريبا بیست سال پس از مرگ حاتمي تصويري از او تبديل به پوستر اصلي جشنواره فيلم فجر شد، همان جشنوارهاي كه در زمان حيات آثار او را ناديده گرفته بود.به رغم همه اين بيمهريها اما علي حاتمي تا لحظه آخر به سبك فيلمسازي خاص خود پايبند و وفادار ماند و در فيلمهايش جهان شخصي خود را ميآفريد. جالب اينكه اغلب آثار او از سوي عامه مخاطب و مردم مورد استقبال قرار ميگرفتند.براي خود من كه هميشه شيفته آثار او بودهام هنوز فقدانش دردناك است و يادش برايم زنده.
