تئاتر و رسانه ملی به یکدیگر نیازمند هستند

آرمان - کارگردان شناخته‌شده تئاتر با انتقاد از این نکته که مدیران و برنامه‌سازان رسانه ملی گمان می‌کنند هنرمندان تئاتر نیازمند آنها هستند و صدا و سیما بی‌نیاز از اهالی هنر نمایش است، گفت: تئاتر و رسانه ملی به شکل توأمان به هم نیازمند هستند.دکتر قطب‌الدین صادقی در گفت‌وگو با ایرنا گفت: وجود این تفکر که دست‌اندرکاران و مدیران شبکه‌های صدا و سیما نیازمند هنرمندان تئاتر نیستند به همان اندازه اشتباه است که هنرمندان تئاتر به این مساله فکر کنند که نیازی به صدا و سیما برای ارتقای کیفی آثارشان ندارند.وی یادآور شد: لازمه اجرای کاربردی و عملیاتی برنامه‌های کلان به‌ویژه با محوریت تاثیرگذاری رسانه در ارتقای محصولات فرهنگی نیازمند نگاه دوسویه است و حرکت بر مسیر تفکر تک بعدی و نگاه یک‌سویه، مهم‌ترین آسیب جریان‌های فرهنگی و رسانه‌ای در کشور ما به شمار می‌رود.کارگردان نمایش «دوران بیگناهی» تصریح کرد: اگر نگاه مدیران و برنامه‌سازان شبکه‌های صدا و سیما بر این نکته استوار باشد که تنها هنرمندان تئاتر برای معرفی و فراگیری حوزه فعالیت خود به آنان نیازمند هستند، شاهد بی‌نیازی رسانه به حضور هنرمندان تئاتر و برنامه‌های تئاتری خواهیم بود. نتیجه این اتفاق اُفت کیفی و عدم تنوع در شکل برنامه‌های صدا و سیما خواهد بود.این کارگردان گفت: در شرایط تحقق عکس این مساله، یعنی بی‌نیازی هنرمندان تئاتر به صدا و سیما، در نهایت شاهد انزوا و عدم توفیق هنرمندان نمایش در ارتقای سطح فرهنگی جامعه به‌عنوان یکی از اهداف کلان فرهنگی تئاتر خواهیم بود.این چهره بین‌المللی حوزه تئاتر کشورمان با تاکید بر اینکه صدا و سیما و تئاتر هر دو از تاثیرگذارترین رسانه‌ها در عصر مدرن شناخته می‌شوند، یادآور شد: اتحاد این دو در کنار یکدیگر می‌تواند یکی از مهم‌ترین بسترها برای ریل گذاری جریان‌های فرهنگی در هر جامعه‌ای به شمار آید.به گفته صادقی، با از میان رفتن تعامل میان فعالان و دست‌اندرکاران این دو حوزه با یکدیگر باشیم، بدون هیچ شکی مسیر جریان سازی فعالیت‌های فرهنگی- هنری در جامعه با آسیب‌ها، موانع و چالش‌های متعددی مواجه خواهد شد که بیشترین ضرر این اتفاق، گریبان مخاطبان این دو رسانه را خواهد گرفت.کارگردان نمایش «سحوری» با اشاره به سابقه سه - چهار دهه اخیر در زمینه ارتباط برنامه سازان صدا و سیما با هنرمندان تئاتر، خاطرنشان کرد: اتحاد، همراهی و همدلی فعالان این دو عرصه با یکدیگر در حقیقت شکوفایی بسترهای فرهنگی و ارتقای سطح کیفی آثار تئاتری در کشور را رقم زد؛ به‌عنوان نمونه به دهه 60 و 70 هجری خورشیدی می‌توانیم اشاره کنیم.وی ادامه داد: درست در نقطه مقابل وقتی در دهه 80، شاهد ایجاد فاصله میان هنرمندان تئاتر و برنامه‌سازان صدا و سیما بودیم، یعنی زمانی که فعالان این دو عرصه خود را بی‌نیاز از یکدیگر می‌دیدند، شاهد افت و نزول کیفیت آثار در برنامه‌های صدا و سیما و اجراهای صحنه‌ای بودیم.کارگردان نمایش‌های «مویه جم» و «هفتخوان رستم» مهم‌ترین راهکار عملیاتی ارتقا و تاثیرگذاری رسانه در حوزه تئاتر را ارتباط مستمر برنامه‌سازان و مدیران شبکه‌های صدا و سیما با هنرمندان تئاتر دانست و تصریح کرد: وقتی نشست‌های مشترک اهالی خانواده تئاتر با برنامه‌سازان و مدیران صدا و سیما برگزار شود به فصل مشترکی از مهم‌ترین اولویت‌های برنامه‌سازی دست پیدا خواهیم کرد.وی افزود: اما در شکل عینی و اجرایی کمتر شاهد ارتباط مستقیم و برگزاری چنین نشست‌های صمیمانه برای بیان دغدغه‌ها و مطالبات هنرمندان تئاتر از خانواده صدا و سیما و مدیران و برنامه‌سازان این رسانه از اهالی تئاتر هستیم. شکی وجود ندارد که چنین فاصله و دیواری، بالاترین آسیب را بر هدف غایی این دو رسانه، یعنی ارتباط گیری مستمر با مخاطب و ارتقای سطح فرهنگی جامعه به همراه خواهد داشت.کارگردان نمایش‌های «سی‌مرغ، سیمرغ» و «آرش» یکی دیگر از آسیب‌ها در مسیر ارتقا و تاثیرگذاری صدا و سیما در حوزه تئاتر را حرکت بر مدار تکرار و عدم تنوع بخشی فعالیت‌ها در رادیو و تلویزیون برای پرداخت به هنرهای نمایشی دانست و یادآور شد: در شیوه برنامه‌سازی صدا و سیما در حوزه تئاتر ما با دو رویکرد مواجه هستیم؛ یک رویکرد برنامه‌هایی «برای تئاتر» و دیگری رویکرد برنامه‌هایی «درباره تئاتر.» وی ادامه داد: برنامه‌هایی «برای تئاتر» متوجه مخاطبان هدف این هنر، یعنی عموم مردم برای آشنایی هرچه بیشتر، همراهی، شناخت و درنهایت فراگیری هنر نمایش در بین رفتار فرهنگی مردم و قرار گرفتن تئاتر در سبد فرهنگی افراد جامعه استوار است. در حالی که برنامه‌سازی «درباره تئاتر» به حوزه فعالیت خانواده نمایش، اجرا‌های تئاتری، آسیب‌شناسی و نقد نمایش‌ها برمی‌گردد.این مدرس دانشگاه افزود: در شکل عینی و عملیاتی کمتر شاهد برنامه‌هایی جهت آشنایی و اشراف عموم مردم با هنر تئاتر هستیم و اغلب برنامه‌سازان و مدیران رسانه ملی تمرکز خود را بر تولید برنامه‌هایی در ارتباط با تئاتر، اهالی و دست‌اندرکاران آن در نظر گرفته‌اند، بدون آنکه در این برنامه‌ها جایگاهی برای عموم مخاطبان قائل باشند.