تنها صداست که می ماند!

آرمان - داشتن صدای دلنشین نعمتی است که خداوند به انسان‌ها بخشیده است.هرگز صدای کسی را بد یا گوش‌خراش ننامیده‌ام، اما توانایی دوبله کردن و گویندگی بحثی کاملا جداست و الزاما داشتن صدای خوب نمی‌تواند تنها ابزار یک دوبلور برای کسب موفقیت باشد.صدای یک دوبلور ممکن است روی شخصیت‌های گوناگون تغییری نکند اما این حس اوست که به صدایش روی کارکترهای گوناگون هویت می‌بخشد.همینجاست که تفاوت میان یک دوبلور با کسی که صدای بسیار زیبایی دارد، ایجاد می‌شود.سخت است گفتن و نوشتن از هجرت کسانی که سال‌ها کنار یکدیگر کار و زندگی کرده‌ایم.حسین عرفانی از میان ما رفت.همین امسال بهرام زند و محمد عبادی را هم از دست دادیم.صداهایی که بعید است دیگر تکرار شوند اما همیشه زنده می‌مانند.صدای مرحوم عرفانی روی همفری بوگارت و کاراکترهای بیشماری که جای آنها سخن گفته، مگر از یاد و خاطره ما می‌رود؟! او حتی در مقام بازیگر هم موفق بود زیرا دوبلوری همانند بازیگری است و تکنیک‌های خاص خود را داشت و امثال حسین عرفانی حس درستی را برای دوبله یک شخصیت پیدا می‌کنند که به آن هویت می‌بخشید.به‌هرحال از دست دادن این‌ بزرگان برای فرهنگ و هنر‌ ما ضربه سنگینی است، برای ما که همکار و دوست بودیم تلخ و دشوار است و باور آن غیرممکن.ضایعه درگذشت ایشان را به جامعه هنری ایران، اهالی دوبله و خانواده محترم‌شان تسلیت عرض می‌کنم و نیک می‌دانم که تنها صداست که می‌ماند و عرفانی هم مانند بزرگان دیگر این هنر که ما را ترک کردند اما‌ نام و یاد و صدای‌شان باقی ماند، تا ابد در یاد و خاطره علاقه‌مندان به سینما و تلویزیون باقی خواهد ماند، روحش شاد و یادش گرامی!