اي نشسته صف اول، نكني خود را گم!
آرمان - هفته گذشته مراسم سالگردی توسط یکی از خبرگزاریهای کشور برگزار شد که حواشی فراوانی به همراه داشت. حضور چهرههایی که با رویکرد اصلی جناح مورد علاقه این خبرگزاری در تضاد بودند، از همان ابتدا توجه همه را به خودش جلب کرد. یکی از این نکات، بدون تردید حضور امیرحسین مقصودلو ملقب به امیر تتلو در میان حضار و نشستن او در صف اول مراسم بود که توجه همه مردم را به خود جلب کرد؛خوانندهای که زمانی نهچندان دور توسط همین رسانه مورد آماج حملات قرار گرفته بود اما امروز در ردیف اول مینشیند و البته همانقدر که این اتفاق نکات منفی دارد، نکات مثبتی نیز در درون خود (احتمالا!) خواهد داشت. تتلو، شاخص شناسايي نسلي است كه از تحقير جامعه متوسط و مدرن ايران به قدرت پناه آورده است. سابقه نزديكي اين شخصيتهاي اجتماعي به پايگاههاي قدرت را بايد در ميل كلاهمخمليها و لوطيها به اصحاب سيادت و قدرت اجتماعي رصد كرد. جامعه متوسط، مدرن و عقلگراي ايران با تحقير موانع اجتماعي خود، گاهي از اخلاق فاصله ميگيرد و در نتيجه، خشم بر رفتارهاي دموكراتيك مستولي ميشود. اين عدم تعادل، «تتلها» را برميآشوبد و به سايه امن قدرت و اقتدار ميكشاند تا پيادهنظام اين رويارويي ميداني باشند. من «تتل» را مثل خيلي از جوانان بلاتكليف جامعه در تنازع سنت و مدرنيته يك ضايعه طبيعي ميدانم كه درمانپذير است، اما اميدوارم اكنون كه در صف اول اصحاب فرهنگ جريان متصلب و افراطي سياسي كشور قرار گرفته، خود را گم نكند و مطالبات واقعي نسل خودش را در ترانههايش بيان كند؛ که از تاثيرات اوليه حضورش ميشود به افزايش سعهصدر جريان رقيب در جذب حداكثري پي برد، فعلا! در حد شعار البته.
