بدرود ای آخرین سال سخت قرن!

ادامه از صفحه اول/ در ایـن سال کم نبودند استادان و دانشمندان و عالمان و مترجمان و کارگردانان و ورزشکارانی که با کرونا یا بی‌کرونا از میان ما رفتند و غم‌هایمان را انباشته ساختند. در این سال در بعد سیاسی شاهد مجلسی تازه‌نفس بودیم ولی خیلی زود روشن شد که وقتی بسیاری از نخبگان را از گردونه رقابت‌ها حذف شدند نتیجه‌اش می‌شود مجلسی که خیلی زود از رهبر معظم انقلاب تذکر گرفت، چراکه تندی و فروگذاشتن ادب هم حدی دارد. طرح‌های ماجراجویانه ولی بی‌فایده یکی از پی دیگری تصویب شدند و هزینه‌اش ماند برای مردمی که با غول گرانی و تورم در نبرد بودند. دولت زیر فشار چنین پارلمانی پویایی حداقلی خود را هم از دست داد و وقت زیادی فقط صرف پاسخگویی به مجلسی کرد که معلوم نبود در مخالفت با قوه مجریه کدام مصلحت و ضرورت را پیگیری می‌کند!؟ مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل شدند و فرزندانمان از طرق مجازی درس خواندند و حسرت شور و شوق کلاس‌ها و دوستان و همکلاسی‌ها بر دلشان ماند. سینما و هنر و ورزش مثل همه بخش‌های دیگر جامعه تحت‌تاثیر اوضاع نابسامان اقتصادی و بلای طوفان‌وار کرونا به سختی طاقت آوردند و نفس‌هایشان به شماره افتاد. روزنامه‌ها بی‌اغراق یکی از سخت‌ترین دوران حیات خود را سپری کردن و با سیلی صورت خویش را سرخ نگه داشتند. به‌هرحال سال سخت 99 هم روبه پایان است و همه به‌حق امیدوارند که در سال نو از انبوه مشکلات کاسته شود و بهروزی و نیکبختی به ایرانیان رو کند. این امیدواری البته بدون پشتوانه عملی و تدبیر و گذشت و پشتکار و آگاهی و درک متقابل ملت و دولت عملی نخواهد شد. کاش قاطبه مسئولان با درک شرایط سخت و مشقت‌بار ولی‌نعمتان خود به صورتی بی‌سابقه با حداکثر مردم‌نوازی و دور از شعارمحوری موجبات آسایش ملت را فراهم کنند. انتخابات را با سلامت کامل و با جذب حداکثر آرای شهروندان و حضور همه گرایش‌های ملتزم به قانون اساسی برگزار کنند. اگر همین یک قلم کار بزرگ و سترگ به خوبی انجام شود قطعا خون تازه‌ای در شریان‌های ملت جریان می‌یابد و چه بسا خلق خدا با سهیم شدن جدی در تعیین سرنوشت خود، و زدودن تنش از روابط بین‌المللی و کسب رونق اقتصادی، خستگی سال 99 از تنشان زدوده شود. باید به ملت امید داد، ثابت کرد که کشور ملک مطلق آنان است و مطابق میل و سلیقه ایشان اداره می‌شود. با این امیدها و حق‌ها به استقبال سال نو می‌رویم و از نفس نمی‌افتیم تا کشور خویش را آباد و سربلند و شاد و مردم رشید خود را مرفه سازیم. این همه در حالی اتفاق افتاد که زیر شدیدترین تحریم‌های اقتصادی تاریخ ایران از امکان خرید آسان و معمول ماسک هم محروم بود و حالا تحت همین شرایط و در کمال تاسف جزء آخرین کشورهایی هستیم که واکسن می‌خریم و هنوز حتی گروه‌های نخست اولویت‌دار هم به‌طورکامل واکسینه نشده‌اند. اما غم‌های این سال به قربانی گرفتن‌های کرونا ختم نشد و روزی چشم باز کردیم و شنیدیم که استاد آواز ایران محمدرضا شجریان چشم از جهان فروبست و خیل دوستدارانش را غرق در ماتم ساخت، هرچند صدای فاخر و معجزه‌گونه‌اش جاودان شد.