عادل بود...هست...خواهد بود
آرمان - گفتند: دعوای درون خانوادگی است؛ قبول! گفتند: تصمیم مدیریتی است؛ آن نیز قبول! گفتند؛ سوءتفاهم است که نبود! گفتند و گفتند و باز هم میگویند... حالا دیگر شنیدهام که دکور برنامه 90 را نیز جمع کردهاند و این یعنی دیگر نباید دلخوش داشت به قاعده میگویندها. او خودش را فرزند رسانه ملی نامید، ما و جمیع فوتبالیها او را عادلِ دوستداشتنی میدانیم. با او تنور فوتبال ما داغتر میشود و با او فوتبالیستهای ما احساس بهتری خواهند داشت. با او جامعه داوری روزبهروز پلههای ترقی را بیشتر از روز قبل پیمود اصلا با عادل دوشنبههای دوستداشتنی، زیباتر است.بهعنوان عضو کوچکی از خانواده بزرگ و فهیم فوتبال امیدوارم یک دعوای درون خانوادگی عادل را از جامعه بزرگ مخاطبانی که عاشقانه 90 را دنبال میکردند جدا نکند. امیدوارم خیلی زود عادل چونان همیشه با همان لبخندهای خاص مردمان خونگرم کویر و تکیهکلامهایی که خوبتر از خودِ او به یاد داریم به فوتبال و رسانه ملی بازگردد. این درست که دعوا، دعوای درون خانوادگی بود و این درست که یک تصمیم مدیریتی بود اما این نباید باعث خرابشدن فضای ذهنی جامعه شود. فوتبال برتر و نود در دورهای که برنامههای تلویزیونی چندان در جذب مخاطب موفق عمل نمیکردند، بینندگان پرشماری را به پای جعبههای جادویی میکشاندند.تعداد زیادی از ایرانیان خارج از کشور در میان برنامههای متعدد شبکههای خارجی به هر طریق ممکن پیگیر تماشای این دو برنامه بودند و این دو مکمل یکدیگر بودند. استعدادهایی مانند محمدحسین میثاقی از دل همین برنامهها پیدا شدند و رشد کردند. پس چرا امروز بینندگان مشتاق نباید همانند گذشته هر دو برنامه را داشته باشند و از ان لذت ببرند، مگر نه اینکه میگوییم همدیگر را تحمل کنیم و آستانه تحمل خود را بالا ببریم؟! صحبت از یک برنامه معمولی نیست؛ پای 90 و خیل عظیم و میلیونی طرفدارانش در میان است، پس دوباره فکر کنید. دوباره تصمیم بگیرید. دوباره و چندبار برای زدن حرف آخر، حداقل جامعه مخاطب را محک بزنید، چون عادل باید باشد همانطور که 90، فوتبال، جامعه داوری و مخاطب باید باشد این را نه بهعنوان یک آرزو و احتمال که بهعنوان یک درخواست مطرح میکنم. از نگاه من که سالها رخت قضاوت پوشیدم و در ترازوی نقد و نگاه عادل و نود قرار گرفتم اینگونه است که فردوسیپور، عادل بود... هست... خواهد بود.
