خود حق پنداری انحصارطلبانه دلواپسان

آرمان - رفتارهای برخی نمایندگان در شأن و جایگاه مجلس نیست ضمن اینکه با برخی رفتارها شأن و شخصیت نیز زیر سوال می‌رود. باید دانست که تریبون مجلس، تریبونی جهانی است و نمایندگان نیز عصاره فضائل ملت هستند. لذا با توجه به این موقعیت باید از این تریبون اخلاق، حکمت و منطق را ترویج دهیم، اما بعضا مشاهده می‌شود که برخی افراد حتی در مجلس، رفتارهایی از خود بروز می‌دهند که دون شأن نمایندگی است و با این مفاهیم سنخیتی ندارد. از این جهت اگر نماینده‌ای مطابق آیین‌نامه‌ مرتکب تعرض به حقوق دیگر نماینده‌ها شود؛ آیین‌نامه این فرصت را برای بقیه نمایندگان قائل شده که براساس ماده 75 از خود و سایر همکارانشان دفاع کند. اکنون در عصری بسر می‌بریم که جهان مجلس را رصد می‌کند، صدای نمایندگان جهانی است و گاه نیز به واسطه اینترنت تصویر نمایندگان مجلس پخش می‌گردد. با این حال اینکه به دلیل مخالفت با سخنانی که از تریبون مطرح می‌شود به سمت گوینده و ناطق هجوم ببریم، میکروفن وی را از دستش بگیریم و تلاش کنیم تا از وقت قانونی او وقتی را غصب کنیم شیوه‌ای بسیار عجیب و برای مخاطب و جهان باورناپذیر است. البته مجلس کاملا زنده است و اینکه نمایندگان با یکدیگر اختلاف سلیقه و نظر داشته باشند چندان جای تعجبی ندارد، اما اینکه برخی تلاش می‌کنند صدای قانونی نماینده‌ای را قطع کنند، میکروفن را از دست رئیس مجلس بگیرند و از تریبون او حرف خود را ولو حق در وقت غیر قانونی بیان کنند، منشی خودخواهانه، تمامیت‌جویانه، انحصارطلبانه و خود حق‌پنداری است که برخی گرفتار آن هستند و به خود اجازه می‌دهند که با هر شیوه‌ای و با اتکا به هر ابزاری برای سرکوب، منکوب و ساکت کردن رقیب از آن بهره ببرند. این همان عدم توازنی است که سال‌هاست در جامعه نهادینه شده، مورد اعتراض قرار گرفته و به نوعی پاشنه آشیل عدالت محسوب می‌شود. پرسش اینجاست که چرا باید عده‌ای اینگونه احساس رویین تنی کنند که خود را برای تصرف، تعرض، محدود و محصور کردن حقوق دیگران مجاز ببینند؟ این چه خصلتی است که در عده‌ای وجود دارد که اینگونه اعتماد به نفس دارند و فکر می‌کنند با اتکا به این اعتماد به نفس باید رفتاری داشته باشند که جز خشونت رفتاری، اخلاق ستیزی و تعجب مخاطب چیزی را با خود به ارمغان ندارد. این یک مساله فرهنگی و تاریخی است که براساس یک نظام معرفتی در رفتار برخی‌ها نهادینه شده و موجب تاسف است. گرچه شاید برخی بگویند که هیأت نظارت بر رفتار نمایندگان مجلس باید بر این نحوه از رفتارها و رویکردها ورود کند، اما همانطور که گفته شد این رویکردها فقط خاص مجلسی‌ها نیست و در جامعه نیز اقلیتی برای خود چنان حقی قائلند که به خود اجازه می‌دهند مرزها را درنوردند، به هر که مدنظرشان بود توهین و تعرض کرده و به هر موضوعی ورود کنند. البته از مجلسی‌ها بیشتر انتظار مدارا و رفتار حکیمانه و منطقی می‌‌رود، اما همانگونه که نمایندگانی با منطق و استدلال وجود دارند، نمایندگان دیگری هم هست که رویکردی خاص خود داشته که نه تنها اخلاقی محسوب نمی‌شود بلکه به غوغاسالاری پهلو می‌زند.