ضرورت گفت‌وگو میان عناصر حاکمیت با یکدیگر

آرمان - اخیرا معاون اول رئیس‌جمهور از لزوم گفت‌وگوی ملی سخن گفته است. اکثریت جامعه طرفدار این ایده هستند و برای کشور موضوع گفت‌وگوی ملی یک ضرورت است. برخی حواشی ناشی از اختلافات در فضای سیاسی داخلی که تبعاتی در جامعه گذاشته است، به دلیل نبود گفت‌وگوی ملی است. عمده مشکلات موجود در جامعه به دلیل وجود رویکردهای متفاوت است که موجب می‌شود حرکت‌ها تخریبی شده و سیاست‌ها عقیم بماند یا به ضد خود تبدیل شود. لذا باید مشخص شود که حاکمیت در سیاست خارجی چه روشی را دنبال می‌کند. این‌گونه نباشد که وزارت امورخارجه راهی را طی کند و پس از کلی تلاش و کوشش دستگاه‌های موازی راه دیگری بروند که همه دستاوردها به‌هم بریزد و اتفاقات دیگری رخ دهد یا اینکه در مسائل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رویکردهای دیگری مواجه باشیم. لذا بارها به لزوم گفت‌وگو در جامعه تاکید شده است. البته لازم به ذکر است که گفت‌وگو به این معنا نیست که برخی بگویند حرف ما درست است و بقیه گوش کنند. باید همه بدون پیشداوری و ذهنیت قبلی بنشینند و با معیار قرار دادن عقل، منطق، مصلحت عمومی و منافع ملی مسائل را مطرح کنند و بر اساس آن ببینند کدام سیاست‌ها و رویکردها غلط است و باید در آنها تجدید نظرهای اساسی صورت پذیرد. این تجدید نظر تا حدودی مسائل را حل و فصل خواهد کرد. با وقوع این اتفاق تازه بستر گفت‌وگو‌های موثر بین حاکمیت و جامعه آماده شده و موجب اعتمادسازی سریع وگسترده‌ای خواهد شد. البته مسلما دغدغه حاکمیت و مسئولان نیز رسیدگی به مشکلات مردم در ساحت‌های مختلف است، چراکه هیچ حکومتی نمی‌خواهد در جامعه خود با مشکل مواجه باشد. به هر حال همه می‌خواهند وضع بهتر شود، از مشکلات خارج شویم و گشایش‌هایی در زندگی مردم به وجود بیاید. فلذا مهم رویکردها و نگرش‌هاست؛ زیرا برخی فکر می‌کنند با عمل به همین رویه می‌توان مشکلات را حل کرد. در حالی که تجربه گذشته نشان داده برخی از سیاست‌ها، روش‌ها و عملکردها نه تنها درست نیست بلکه نتایج معکوس به بار آورده است. لذا کسانی از صدر تا ذیل در دستگاه‌ها هستند باید به این مساله توجه کنند و فرافکنی را کنار بگذارند. بسیاری از مسئولان و دستگاه‌ها به جای اینکه به خود مراجعه کنند و ببینند که خطایشان در کجاست و تجدید نظر کنند؛ به ساده‌ترین و مخرب‌ترین کار یعنی فرافکنی روی می‌‌آورند و خرابی‌ها و مشکلات را به سایر دستگاه‌ها و مسئولان منتسب می‌کنند که خود عملی مخرب است. مثلا چند دهه است که تمام صاحب‌نظران کشور معتقدند که روشی که صداوسیما در پیش گرفته روش سازنده‌ای نیست، اما شاهدیم مدیران و مسئولان این سازمان به جای اینکه در رفتارها و عملکرد خود تجدید نظر کنند همچنان همان رفتار را ادامه داده و در پاسخگویی هم فرافکنی می‌کنند و بسیاری از مشکلاتی که خود مسبب آن هستند را به گردن دیگران می‌اندازند. در گفت‌وگو باید همه بپذیرند که ممکن است خطا صورت گیرد و طرف‌های مقابل نیز حرف درستی داشته باشند، لذا باید با اجماعی پایدار براساس منافع ملی و مصالح عمومی یکدست، یکصدا و هم‌افزا عمل کنند.