آرمان - تیمملی ایران در مرحله نیمه نهایی جامملتهای آسیا باید به مصاف ژاپن برود. هر دو تیم شرایط خیلی خوبی دارند و با توجه به کیفیت دو تیم، برخورد این دو تیم اجتنابناپذیر بود. البته شرایط ما هم در گلزنی و هم در خط دفاع بهتر است، همچنین ساختار تیمی ما نسبت به ژاپن بهتر بوده است. تیم ژاپن بسیار بابرنامه، منظم و باحوصله کار میکند و نفرات بسیار خوبی در سطح اروپا دارد. البته در این دوره نتایج ژاپن با ادوار گذشته تفاوت کرده است و مشاهده میکنیم که این تیم مسابقات خود را با حداقل اختلاف برنده میشود. این مساله را میتوان به دو دلیل توضیح داد. اول اینکه آنها تیمشان را نسبت به جامجهانی ۲۰۱۸ جوان کردهاند و چند بازیکن شاخص خود را که نزدیک به ۳۰ سال داشتند، از تیم کنار گذاشتند. از طرف دیگر ژاپن وقتی به تیمی گل میزند اصراری به افزایش گلهای خود نمیبیند و بهشکل اقتصادی درصدد برمیآید که نتیجه را حفظ کند تا هم انرژی خود را ذخیره کرده و هم تعداد اخطارها، اخراجها و محرومیتهای بازیکنانش کاهش یابد. این مساله شاید ریسک بهنظر برسد اما ایران هم در بازی با عراق همین کار را انجام داد و اتفاق خاصی نیز رخ نداد. کمتر مربیای وجود دارد که به یکی از سیستمهای دفاع خوب یا حمله قدرتمند بسنده کند و آنچه منطقی بهنظر میرسد ادغام هر دو روش دفاع و حمله است. هر تیم باید ساختار هجومی قدرتمندی داشته باشد و درعینحال با برنامه دفاع کند. علاوه بر این باید بتواند انتقال از دفاع به حمله را بهخوبی انجام دهد، چیزی که در بین هافبکهای ما بهخوبی دیده میشود و تاثیر زیادی در نتایج ما داشته است. طبیعتا بازیکنی مثل طارمی که در تمام مسابقات قبلی در ترکیب تیم حضور داشته است، میتواند در هر بازی چهرهای تاثیرگذار برای تیم باشد اما خوشبختانه وحید امیری در این بازی به ترکیب تیم بازمیگردد. از طرف دیگر فکر میکنم بهجز پست دروازهبان و علیرضا بیرانوند که مهرهای درخشان و بدون جانشین نشان داده است، تیمملی ما وابسته به حضور یک یا دو بازیکن نیست و هر بازیکن جانشین شایستهای روی نیمکت دارد.