تبعات چالش‌زایی برای شهردار

آرمان - اخیرا پیمانکاران زیادی برای طلب مطالبات خود در مقابل شهرداری تهران و یا مناطق مختلف شهرداری تجمع می‌کنند که با واکنش آقای ‌پیروز حناچی شهردار تهران رو‌به‌رو شده است. برخی این اعتراضات را فشار سیاسی بر شهرداری تلقی کرده‌اند. همگان می‌دانند که عمده مطالبات پیمانکاران، باقی مانده از زمان مدیریت اسبق شهرداری در دوره آقای محمدباقر قالیباف است. اما باید ابتدا این نکته را عنوان داشت که دستگاه‌های اجرایی از جمله شهرداری‌ها، برای اینکه دستشان در جیب مردم باشد و یا مخارج خود را از جیب مردم تامین کنند، تاسیس نشده‌اند. یعنی قرار نبوده که شهرداری‌ها از مردم مالیات و عوارض اخذ کنند تا حقوق کارکنان خود را پرداخت کنند. فلسفه ایجاد دستگاه‌های اداری و اجرایی این نیست. اما متاسفانه عوارض و مالیات‌هایی که دولت و یا شهرداری‌ها دریافت می‌کنند، صرف پرداخت حقوق و مزایای کارکنانشان می‌شود و کارهای عمرانی و پروژه‌ها، گرفتار بی‌پولی و نبود بودجه هستند. این خطای بسیاری بزرگ که در دوران شهرداری اسبق تهران شکل گرفت و شهرداری را با بدهی بیشتر از 50 هزار میلیاردی به بانک‌ها و پیمانکاران مواجه ساخت و در کنار این بدهی‌ها، تعداد زیادی پروژه ناتمام هم وجود دارد که بالغ بر 30هزار میلیارد تومان می‌شود. البته طی این مدت برخی از این مطالبات وصول شده است. دستگاه‌های اجرایی ایجاد شده‌اند که کار اجرایی کنند و پروژه ایجاد کنند نه اینکه ده‌ها هزار نفر در سیستمی به نام شهرداری جمع شده و فقط به آنها حقوق پرداخت شود. دوره‌ای در شهرداری وجود داشت که ابتدا مطالبات پیمانکاران پرداخت می‌شد سپس حقوق کارکنان شهرداری پرداخت می‌شد. از سویی طلب پیمانکاران مربوط به سال‌ها قبل می‌شود که طی این مدت اعداد و ارقام و دیر کرد، به آنها اضافه شده است. متاسفانه در گذشته برآورد اولیه پروژه‌ها غلط بود. برای مثال پروژه‌ای را a تومان برآورد می‌کردند و چند برابر برآورد اولیه هزینه می‌شد تا یک پروژه به مرحله نهایی برسد در حالی‌که پروژه با تاخیر مواجه می‌شد و اعداد و ارقام دیگری هم به آن اضافه می‌شد و مشکل را دوچندان می‌کرد. نکته دیگر بحث مسائل سیاسی است که متاسفانه بعضا سیاست‌های به‌کار گرفته شده، ناسالم و غیراخلاقی است. یک مدیر باید دستگاه اجرایی را سالم و پاک به مدیر بعدی و مدیر بعدی به بعدی همان‌طور مانند دوی امدادی باید کار را سالم و درست به مدیر یا مسئول بعد از خود تحویل دهد. اینکه نمی‌شود به هر شکلی و هر نیتی از داخل و یا بیرون مجموعه‌ای مانند شهرداری، عده‌ای را تحریک کنند دست به اعتراض بزنند. رسانه‌ها بررسی کنند که مطالبات پیمانکاران از چه زمانی مانده و وصول نشده است؟ متاسفانه افرادی هستند، هر چند اندک، اما به هر حال این افراد با اغراض سیاسی به مسائلی دامن می‌زنند و مدیریت جدید شهری را با چالش مواجه می‌کنند. این حرکت‌ها و غرض‌ورزی‌های سیاسی نوعی حرکت ضد انقلابی است. در شرایطی که کشور به همدلی و انسجام و وحدت نیاز دارد، باید از کارهای غرض‌ورزانه سیاسی دست برداشت تا بتوان کشتی را به ساحل امن رساند. از سویی واقعیت این است که شهرداری تهران یک دستگاه عریض و طویل است که به اندازه چند وزارتخانه مسئولیت دارد و یک نوع دولت محلی درون دولت ملی است. اما هنوز هم تهران ظرفیت‌های زیادی برای کسب درآمد دارد و ظرفیت اداره خود را دارد و می‌تواند به خوبی خود را اداره کند. اما باید در تمام امور شفاف‌سازی صورت بگیرد. شفاف‌سازی هم از افراد و مدیران آغاز می‌شود. محور هر توسعه‌ای، توسعه انسانی است. اکنون هم مدیرانی در شهرداری وجود دارند که پاکدست، زحمتکش، متخصص و متعهد هستند؛ فارغ از نوع نگاه و جهتگیری سیاسی، کارها را درست انجام می‌دهند، اما متاسفانه افرادی هم وجود دارند که به مدیریت اسبق شهرداری وابسته هستند و به وضوح مشخص است این افراد معدود، سد راه مدیرانی هستند که می‌خواهند سالم و پاک کار کنند؛ این کارها نوعی عمل ضد انقلابی و ضد نظام و منافع مردم است. اینکه پول از مردم اخذ می‌شود و حقوقی به افرادی داده می‌شود که کار صورت نگیرد و مشکل ایجاد شود و کار شهر و مردم دچار اخلال شود، چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ وظیفه شهردار و شورای شهر فعلی این است که از بین نیروهای خدوم شهرداری که تعداد زیادی هم هستند، نیروها و افراد سالم و پاکدستی را انتخاب کنند که با اطمینان و آرامش خاطر بتوانند شهر را اداره کنند و کارها را به سرانجام برسانند. باید امور شهر به نیروهای خدوم و متخصص درون شهرداری سپرده شود که امانتدار پول مردم باشند زیرا این مردم هستند که حقوق کارکنان شهری را مستقیم و غیرمستقیم پرداخت می‌کنند. بنابراین همه باید وامدار مردم باشند.