نان‌خورهای خرد و کلان دولت

آرمان - تسهیل در سرمایه‌گذاری و تولید اشتغال آفرین، اتخاذ راه و رسم صرفه‌جویی با ایجاد پیش زمینه‌های سیاسی-فرهنگی و اعمال آن، مورد انتظار افکار عمومی از دولت و مجلس است. مشکل اصلی یعنی کسر بودجه عظیم انباشته و بی‌سابقه در دولت، کاملا مربوط به حجم هزینه‌های دولتی و نبود بینش و اراده مدیریت علی‌وار، عقلایی و علمی و رسوخ فساد در هزینه‌های دولتی است نه نقصان منابع، که بایستی چاره‌سازی شود. بودجه کشور تبدیل به گوشت قربانی شده است. بسیاری از مراکز و شوراها، اَبَرتشکل‌ها و اَبَرشوراها شده و دبیرخانه آنها بودجه‌های میلیاردی می‌گیرند. پرواضح است که از آغاز انقلاب اسلامی، تخریب‌های عظیمی در بنیه اقتصادی جامعه، از جمله منابع و ذخایر طبیعی(مثل آب، نفت، جنگل‌ها و مراتع) و منابع و ذخایر مالی و پولی و ارزی(خاصه با تشدید تحریم‌های ظالمانه آمریکا) وارد شده و همه‌چیز به صفر یا حداقل ظرفیت گراییده است. تولید کالا و ثروت ملی که اساس هر نظام اقتصادی و اجتماعی است، تعطیل شده و کار و کوشش و تلاش مادی برای ایجاد کالا و سرمایه و رفاه جامعه جای خود را به کم‌کاری و ناکارآمدی داده و همه چیز و همگان به صورت نان‌خورهای دولتی درآمده که تنها منبع درآمدش نفت و منابع طبیعی است و شرکت‌های تولیدی(دولتی و خصوصی و...) هم عموما زیان‌ده و سربار جامعه شده‌اند، کار و کارآفرینی به صورت یک ارزش منفی یا ضدارزش درآمده و به عکس، رانت و ویژه‌خواری، مصرف از منابع عمومی و افراط و ریخت و پاش در این مصرف، خود یک ارزش شده است. همین‌ها موجب و موجد تکصدایی و نفرت بین طبقات و اقشار مردم شده و هرکس تنها به فکر تامین امیال و حرص و نیازهای بی‌حد و ضابطه خود است و محصول همه این سیاست‌ها و عملکردها و بینش‌های اجتماعی-اقتصادی به ورشکستگی دولت و بدهی‌های سنگین و انباشته به سیستم بانکی -به رغم درآمد خوب نفتی- و تخریب مراتع و جنگل‌ها منجر شده و غیر از فعالیت‌های محدود عمرانی دولتی، با تمام ناکارآمدی و تضییع منابع، فعالیت مفید تولیدی اشتغال‌آفرین و ثروت‌افزا در بطن جامعه با تعطیلی رو‌به‌رو شده است. در کنار همه این‌ها، سیل مهاجرت نیروهای کارشناس و کاردان و متفکری که سرمایه و ثروت انسانی کشور محسوب می‌شوند و خروج سرمایه‌داران کارآفرین از کشور به صورتی فاجعه‌آمیز درآمده است. در مجموع احساس می‌کنم این کل ملک و ملت است که آسیب شدید می‌بیند و ضرورت دارد دولت و مجلس، قبل از هر چیز ایران را دریابند و فقط به عمران کل آن و اقتصاد عموم ایرانیان اهتمام ورزند. امروز بجد اولویت با ایران و هموطنان نازنین است و اگر با استمرار بها دادن به ویژه‌خواری(خرد و کلان داخلی و خارجی)، این امر مقدر و محقق نشود، اسلام و دیانت و اخلاق هم در درون کشور جایگاه مستحکمی نمی‌یابد و عِرق ملی و سرمایه اجتماعی ضعیف‌تر می‌شود.