موازنه ظریف منافع ملی

آرمان - چندی است که اتخاذ موضعی از سوی وزیر امور خارجه در مورد پولشویی بازتاب‌های گسترده‌ای یافته و واکنش‌هایی را له یا علیه در پی داشته است. در این بین مواضع مختلفی در ارتباط با سخن وزیر امور خارجه شکل گرفت که برخی افراد وی را نقد کردند و برخی فعالان سیاسی نیز از آقای ظریف دفاع کردند، اما به‌نظر می‌رسد باید این موضوع را از حالت احساسی خارج کرد. اینکه باید از آقای ظریف دفاع کرد تا جایگاه وزیر امور خارجه تضعیف نشود کاملا درست، اما نمی‌توان حرف‌های آقای ظریف را تایید کرد. البته زمانی که مواضع اتخاذی از سوی جریانات سیاسی تند شد اصل موضوع به حاشیه رفت و به آقای ظریف خدشه وارد شد اما در عین حال که نباید جایگاه وی تضعیف شود. واقعیت این است که منافع ملی اولویت نخست است. در جهان امروز فهرست کشورهایی که پولشویی می‌کنند و جرایم مرتبط با پولشویی در آنها صورت می‌گیرد مشخص است.50 درصد جرایم مرتبط با پولشویی در آمریکا، 30 درصد در حوزه شرق آسیا و بقیه در جاهایی که دچار بحران‌های مختلف شده و حاکمیت ندارند و به کانون‌های جرایم پولشویی تبدیل شدند رخ می‌دهد. حتی خیلی از گروه‌هایی که جرایم سازمان یافته انجام می‌دهند در همانجا در حوزه‌های مختلف مثل مواد مخدر، قاچاق انسان، اسلحه و... مراودات خلاف قانون را انجام می‌دهند و پول‌های کثیف را وارد چرخه اقتصاد بین المللی می‌کنند. آنچه در این بین مهم است اینکه دشمن نیز نتوانستند ایران را در لیست کشورهایی قرار دهند که جرایم مرتبط با پولشویی در آن بسیار زیاد و در حد کشوری قرمز معرفی کنند. ایران کشوری است که مجرمان پولشویی در آنجا فضای آرامی برای کار ندارند. در طول چند سال اخیر بیش از 2300 جوان در مقابله با قاچاق بین‌المللی مواد مخدر شهید شده‌اند که آخرین آن همین هفته گذشته در آذربایجان غربی بود که 9نفر از جمله برخی از اتباع اروپایی بازداشت شدند که قصد بردن چندین تن مواد مخدر خطرناک به مقصد اروپا را داشتند. اگر ایران جوانان ممانعت ایجاد نکند، مواد مخدر به راحتی به کشورهای دیگر ترانزیت خواهد داشت. این در حالی است که ایرانی‌ها مقابله می‌کنند تا این تعهد را انجام دهند. ایرانی‌ها برای مقابله با گردش پول کثیف در جهان از جان خود مایه گذاشته‌اند و حتی خیلی از کشورهای غربی نیز حاضر نیستند که این واقعیت را انکار کنند. از سوی دیگر به‌نظر می‌رسد که ترجیع بند موافقت‌ها و مخالفت‌ها با CFT مشخص است. اساس بحث بر این است که برجام نشان داد که آمریکایی‌ها از تعهدات بین‌المللی ایران برای بستن منافذ ارتباطی استفاده می‌کنند تا ایران دچار خود تحریمی بیشتری شود. از این جهت نباید با رد CFT کشور را دچار مشکل کنیم. به عبارت دیگر موضوع پولشویی و اینکه عدم تصویب CFT موجب می‌شود افرادی در ایران جرایم پولشویی گسترده انجام دهند، جزء استدلالات اصلی نبوده و نیست. کمیسیون امنیت ملی نیز اجازه نخواهد داد که موضوعی بدون سند مطرح شود. به هیچ وجه نباید به‌گونه‌ای عمل کنیم که منافع ملی کشور زیر سوال برود و موضوع پولشویی را به عامل مخالفت ایرانی‌ها با CFT تعبیر نکنیم. مخالفت ایرانی‌ها از موضع حق است و CFT هیچ ارتباطی به پولشویی ندارد. البته باید اذعان داشت که نباید وزیر امور خارجه را به خاطر اتخاذ موضعی در یک مورد در عرصه بین‌المللی تضعیف کنیم.