هنرمندان؛ قهار یا قهر؟
آرمان - افطاریهای ماه رمضان فرصتی است که معمولا مقامات سعی میکنند به نوعی از آن برای تشکیل جلساتی استفاده کنند تا حرف اقشار خاص و مدعوین را بشنوند و هدف این است که نقطه نظرات قشرهای خاصی از جامعه مثل هنرمندان، دانشگاهیان و نخبگان جامعه در ارتباط با مسائل کشور گرفته شود. این جلسات میتواند فرصت خوبی برای تبادل نظر باشد که البته بستگی به دیدگاه خود هنرمندان دارد که چه موضعی بگیرند؟ آنها هم در بیان نقطه نظرات خود آزادند و شرکت یا عدم شرکتشان به خودشان مربوط است اما به نظرم باید از این فرصتها استفاده شود و مطالب مدنظرشان را در اینگونه جلسات بیان کرده و همچنین مسائل جامعه را نیز مطرح نمایند. گرچه خود رئیسجمهور در جریان مسائل هستند اما شنیدن آن از زبان نخبگان جامعه مثل هنرمندان میتواند مفید باشد. بهتر این است که هنرمندان در این ضیافت افطاری حضور یابند و از فرصت استفاده کنند که مسائل و مشکلات مردم را با رئیسجمهور در میان بگذارند. فارغ از هنرمندان همه ما خودمان را در جایگاه رئیسجمهور قرار دهیم و ببینیم کجاها میتوانستیم کاری کنیم و نکردیم و ضعفها در کجاست. در مجموع بیان این دیدگاهها و مطلع کردن رئیسجمهور میتواند مفیدتر باشد تا اینکه شرکت نکنند. برخی از هنرمندان مانند پرویز پرستویی که به دکتر روحانی رای دادهاند نباید رئیسجمهور را تنها بگذارند و باید کمکشان کنند. باید در جاهایی که مشکلات هست، حرفهای رئیسجمهور را هم بشنویم و از او بخواهیم با صراحت بیان کند که مشکل کار کجاست و انتظارات مردم را به شکل بهتری پیگیری کند. به نظرم از فرصتها باید برای بیان دیدگاهها استفاده شود و قهر کردن از رئیسجمهور چاره کار نیست. رئیسجمهور محصول رای ماست و پایگاه رئیسجمهور همین افرادی هستند که به او رای دادند. من اگر جای هنرمندان بودم در این مراسم شرکت و گلایهمندیها را هم حضورا به رئیسجمهور بازگو میکردم. در این نشستها راحتتر میشود دیدگاه و نظرات را بیان کرد و باید از این فرصتها در جهت بیان دیدگاه و نظرات مردم استفاده شود. به هر حال هنرمندان، دانشگاهیان و نخبگان جامعه دماسنج جامعه هستند و باید وضعیت جامعه را ترسیم کنند. فراموش نکنیم رئیسجمهور با محدودیتهایی مواجه است و موانعی سر راه خود دارد. در این جلسات میتوان از رئیسجمهور خواست که هم موانع و محدودیتها را بیان کند و هم احیانا راهکارهایی که به نظر میرسد را به اطلاع رئیسجمهور برسانند. با توجه به مشغلهکاری احتمالا رئیسجمهور برای پرداختن به همه مسائل فرصت کافی نداشته باشند لذا حضور این افراد میتواند بسیار تعیین کننده باشد. درمجموع قهر کردن را نمیپذیرم و معتقدم در عرصه سیاست قهر معنا ندارد.
