راه حل، افشاگری است یا شفاف‌سازی؟!

آرمان - زمانی می‌رسد که فساد به حدی می‌رسد که تمام فکر و دغدغه جامعه انتخاب بین دو گزینه شفاف‌سازی یا افشاگری می‌شود! در این راستا باید توجه داشت که هر 2 مولفه در یک جامعه، موازین و شرایط خاص خودش را دارد. از جهت دیگر عرف جامعه برای هرکدام از این مواضع، به اندازه قانون تاثیرگذار خواهد بود. اگر بنابر این باشد که ادعا شود برای شفاف‌سازی هر مقام مسئولی پرده‌های انسانیت و شعور دریده شود و مطالب خصوصی زندگی او در مجامع عمومی بیان شود، در واقع هم برخلاف قانون و هم برخلاف اخلاق و عرف جامعه دست به عمل زده شده است، اما اگر بناست شخصی به عنوان یک‌فرد شاخص معرفی شود، باید در حد متعارف و درحد معرفی آن مقام با رعایت حد و حدود مشخص در حوزه وظایف وی به شفاف‌سازی و نه افشاگری پرداخته شود. برای نمونه اگر به رئیس یک شرکت گفته شود که شما قرار بود با بودجه دریافتی از سوی دولت یک تاسیساتی را پایه‌گذاری کنید، آیا این‌ عمل به درستی انجام گرفته؟ این یعنی شفاف‌سازی که درصورت انجام باید از مقام مسئول، درخواست ارائه نمونه کار شود. تمام این موازین، شرایط و حدود خاص خود را دارد که در راستای روابط اجتماعی باید رعایت شود. در رابطه با فساد اخیر برملاشده پیرامون مسائل و فساد شهرداری راه‌های متعددی وجود دارد، گزارش مسئولان فعلی، افشاگری بی‌حد یا مرزبندی‌شده، سپردن تخلفات به دستگاه قضایی و همچنین ماندن در انتظار اقدام نمایندگان درمورد پرونده به عنوان نمایندگان قانونی مردم تهران، باید اذعان شود که تلفیق این موارد نیاز است تا هدفی که باید و لازم است محقق شود. به این مفهوم که ضمن بررسی تخلفات موجود در دستگاه، باید موارد تخلف به مقامات قضایی گزارش شود اما این گزارش باید حاوی مدارک و نکات قانونی باشد. همچنین اگر قرار است که توقع پیگیری از مراجع قانونی وجود داشته باشد، باید تمامی عناوین، مدارک، شواهد و اسناد مربوط به این فسادهای گفته شده همراه با جرائم وارده تحویل داده شود و نباید صرفا در رسانه‌ای اعلام شود که مسئول مربوطه دزد است و اختلاس کرده و یا هر اتهام دیگری که نباید به او داده شود، این اتهام است و فرد مذکور می‌تواند از طرق قانونی پیگیری کند. همچنین در این میان وظیفه رسانه آن است که علاوه بر رفع اتهامات و شایعات، به روشنگری بپردازد و اطلاعات درست را بازتاب دهد.