روحانی نام نیک به جای بگذارد

آرمان - اگرچه رئیس‌جمهور خطیب توانایی است اما عدم هماهنگی میان نهادهای سیاسی و حکومتی منجر شده که دولت نتواند پیام‌های واقعی خود را به جامعه برساند. از سویی دیگر به این دلیل که صداوسیما همراه دولت حرکتی متوازن ندارد این وضعیت منجر به سردرگمی افراد در جامعه شده و در نتیجه اعتماد میان دولت و ملت را از بین می‌برد. زیرا تبلیغات در جامعه ایران تاثیر و نقش بسیاری دارد. یکی از مشکلات دولت این است که هیچ اختیاری در صداوسیما و دستگاه‌های تبلیغاتی کلان کشور ندارد و پیوسته دستگاه‌های کلان تبلیغاتی کشور در راس آن صداوسیما در جهت خواست خود حرکت کردند. بنابراین دولت‌هایی که در جهت خط سیاسی صدا و سیما نبودند همواره با مشکلاتی روبه‌رو بودند. اکنون نیز صدا و سیما در رابطه با حوادث اخیر سعی می‌کند که تنها دولت را مقصر اصلی همه مشکلات جلوه دهد و مساله را در گرانی خلاصه کند. در حالی‌که طی روزهای گذشته رئیس جمهور به نکته‌ای اشاره کرد مبنی بر اینکه مشکل مردم به‌ویژه جوانان تنها اقتصاد نیست. البته معیشت و مسائل مالی و اقتصادی بسیار مهم است اما زمانی که در کشور هماهنگی وجود ندارد و تبلیغات سوء نیز وجود دارد، فقر و سایر عوامل می‌تواند افراد را برای اعتراض نسبت به وضع موجود به خیابان بکشاند. امروز مساله جوانان تنها اقتصاد نیست بلکه جوانان نیاز به آزادی‌های اجتماعی، هنر اعم از کنسرت و سینما و... دارد. بنابراین اگر جوانان از آزادی‌های اجتماعی و خواسته‌های مدنی‌شان محروم باشند حتی اگر مشکل معیشت هم نداشته باشند باز هم فریاد می‌زنند. با کمال تاسف جامعه روحانیت ایران غالبا منطق و درد جوانان را درک نکرده است؛ حتی در صورت بروز نارضایتی و اعتراض نظیر مساله اخیر درصددند که به جای حل مساله به طور کل صورت مساله پاک کنند. به همین دلیل امروز روحانی باید محکم‌تر و بیشتر از هر زمان دیگری وارد عرصه سیاست شود، رئیس جمهور تنها به سخنرانی نباید اکتفا کند بلکه خود و وزرایش باید به شهرستان‌ها و استان‌ها رفته و از نزدیک با دانشگاه‌ها و اصناف به ویژه سندیکاها جلسه برگزار کنند. امروز هنرمندان، بازار، کسبه و... مشکل دارند اما اصناف و سندیکاها نمی‌توانند کاری در جهت حل مشکل انجام دهند. سندیکاها بسیار ضعیف عمل می‌کنند زیرا آن انسجامی که باید در یک جامعه مدنی وجود داشته باشد، در ایران وجود ندارد. بدیهی است که در چنین شرایطی عده‌ای علیه دولت مرتب تبلیغ می‌کنند. جوانان هم از همه‌چیز گریزان می‌شوند و دیگر به سخن کسی گوش نمی‌دهند.

بنابراین نخست؛ دولت باید حضور فیزیکی بیشتری در جامعه داشته باشد. دوم؛ دولت باید یک دستگاه تبلیغاتی رسمی مختص به خود تهیه کند. سوم؛ وضعیتی باید در کشور به وجود آید که رسانه ملی از انحصار خارج شود. در این صورت مشکلات جامعه تا اندازه‌ای کاهش خواهد یافت. دولت نمی‌تواند برای حل مشکلات جامعه تنها به برگزاری جلسه در تهران اکتفا کند بلکه باید به سفرهای استانی برود. نباید فراموش کرد که با همه ایرادها و انتقاداتی که به دولت احمدی‌نژاد وارد بود، به شهرستان‌ها و استان‌ها سفر می‌کرد و از نزدیک با مردم سخن می‌گفت. به هر روی ایران استان‌های مرزی و محرومی دارد که دست‌شان به دامن دولتمردان، وزرا و رئیس‌جمهور نمی‌رسد. باید دولت بپذیرد که نسبت به استان‌ها کوتاهی شده، زیرا از مدیران بومی کمتر در این استان‌ها استفاده شده است و استفاده از افراد متخصص بومی تنها در قامت معاون مساله را حل نمی‌کند. به همین دلیل این اعتقاد وجود دارد که اگر رئیس‌جمهور خواهان این است که از خود نام نیکی به جا بگذارد، باید یک رویکرد ملی به تمام معنا در عمل داشته باشد. اگرچه همان‌طور که اشاره شد روحانی خطیب توانایی است اما باید در عمل نشان دهد که به دنبال حل مشکلات است. اگر دولت یک راه حل و تصمیم صحیح برای برون رفت از مشکلات فعلی اتخاذ نکند، ممکن است اعتراضات اخیر خود را بازهم دو یا سه سال دیگر نشان دهد. در نهایت باید اذعان داشت امروز نویسندگان، ناشران و به‌طورکل عرصه فرهنگ، حوزه سیاسی و اقتصادی با مشکلات بسیاری روبه‌رو است اما نمی‌توان مشکلات را با شعار کف خیابان حل کرد. در جهان دموکراتیک کنونی که احزاب، سندیکاها و مطبوعات وجود دارد در ایران نباید مردم مشکل‌شان را با شعار مطرح کرده و در مقابل عده‌ای هم با شعار با معترضان مقابله کنند. واقعیت این است که هیچ مشکلی در کف خیابان با شعار مرگ حل نشده و به طور کل این خشونت غلط است. طی 39 سال گذشته در خیابان‌ها شعار دادیم اما چه مشکلی در سیاست خارجه حل می‌شود؟ باید با جهان به مذاکره پرداخت و با عقلانیت از منافع ملی دفاع کرد امروز با قهر و خشونت‌ورزی هیچ دردی از کشور دوا نمی‌شود. چرا باید عده‌ای سفارت یک کشور را به آتش بکشند؟ چرا با خودسران سفارت عربستان در تهران و مشهد برخورد نمی‌شود؟ به‌آتش کشاندن سفارت عربستان در تهران و مشهد مشکلات بسیاری برای ایران در منطقه به وجود آورد، مشکلات و مرزی که امروز میان تهران و سعودی‌ها و سایر کشورهای منطقه وجود دارد، کشورمان را از مشکلات و بحران نجات نمی‌دهد به همین دلیل دولت باید همه مسائل مذکور را محکم و با قدرت حل کند. در نهایت باید اذعان داشت تا زمانی که سیاست خارجی ایران در منطقه و جهان شفاف و صحیح نباشد در سیاست داخلی نیز چنین مشکلاتی وجود خواهد داشت و مردم از آن رنج می‌برند.