گفت‌و‌گوی ملی مستلزم عزم همه جریان‌ها

آرمان - آغاز گفت‌و‌گوی‌ ملی یا طرح‌هایی همچون آشتی یا تفاهم ملی که مدت‌هاست از مطرح‌ شدنشان ‌می‌گذرد، نه‌تنها در پیشبرد اهداف نظام و آرامش در جامعه مثمرثمر است، بلکه دستاوردهای بسیاری برای کشور به‌دنبال خواهد داشت. امروز با توجه به وضعیت منطقه و اختلافات میان جریان‌های سیاسی داخل به‌شدت نیاز به افزایش وحدت و همگرایی در کشور احساس می‌شود، زیرا اختلافات در داخل به‌ویژه میان سه قوا تنها و تنها منجر به سوء‌استفاده بیگانگان خواهد شد. بنابراین چنانچه جریان‌های سیاسی با یکدیگر به مذاکره بنشینند، اختلافاتشان را حل کنند و نسبت به دیدگاه‌های یکدیگر احترام قائل باشند، آرامش بر کشور حکمفرما خواهد شد. از سویی دیگر، دولتمردان و سایر مسئولان، به‌جای اینکه وقتشان صرف پاسخگویی به یکدیگر و اختلافات شود، بر مسائل مهم به‌ویژه اقتصادی متمرکز خواهند شد. بنابراین آغاز این گفت‌و‌گوها عزم دو طرف را می‌طلبد. به هر روی دو جریان سیاسی در برخی از امور مانند توسعه و مبارزه با فساد نقاط مشترکی با یکدیگر دارند. به همین دلیل این جریان‌ها می‌توانند در آغاز پیرامون این مسائل با یکدیگر مذاکره کنند. جریان‌های سیاسی نباید اجازه دهند که کشور هر روز به بهانه‌ای دچار بحران شود. البته مدت‌هاست که تمامی طیف‌ها و احزاب اصلاح‌طلب به‌دنبال آغاز این گفت‌و‌گو هستند، اما این جامعیت و انگیزه در میان همه طیف‌های اصولگرا وجود ندارد، زیرا بخش وسیعی از اصولگرایان معتقدند تفاهم ملی مفهومی ندارد و اساسا چرا باید با جریان اصلاحات وارد تفاهم شد! به‌رغم اینکه اصولگرایان در سه انتخابات اخیر پیروزی و خاستگاه جریان اصلاحات و اعتدالگرایان در جامعه را مشاهده کردند، اما بخش‌هایی از آنها بازهم به‌دلیل غرور حاضر به گفت‌و‌گو با اصلاح‌طلبان نیستند. از سویی اصولگرایان هر بار که از آغاز گفت‌و‌گوی ملی سخن به میان آمد، مساله انتخابات 88 را پیش کشیدند و گفتند اصلاح‌طلبان باید توبه کنند! در حالی که همه اصلاح‌طلبان اقدام خلافی نکردند. به هر روی این جریان باید از هجمه به اصلاح‌طلبان در رسانه‌های خود دست بردارد و با مصلحت‌اندیشی به مذاکره با جریان مقابل رضایت بدهد.

در این صورت می‌توان به‌ آینده‌ این گفت‌و‌گو و تاثیر آن بر وضعیت کشور امیدوار بود. در مجموع گفت‌و‌گوی ملی اقدام مطلوبی است که پیش از این از سوی بزرگان اصلاحات و برخی از چهره‌های برجسته‌ این جریان مطرح شد، اما این مهم یک عزم ملی به‌ویژه اراده جریان مقابل را طلب می‌کند. نباید فراموش کرد که در صورت یکپارچگی و افزایش وحدت و همگرایی در جامعه دشمنان خارجی هم به‌ ایران چشم طمع نخواهند داشت، به‌ویژه امروز که با دشمن نیمه‌دیوانه‌ای تحت عنوان دونالد ترامپ روبه‌رو هستیم و هر آن امکان بروز هر رفتار و اقدامی از سوی او علیه ‌ایران و منطقه وجود دارد. بنابراین ضمن اختلاف دیدگاه بازهم امکان وحدت و همگرایی میان همه جریان‌های سیاسی و اقوام وجود دارد و در این صورت تیر دشمن هم به سنگ خواهد خورد.