میراث رهایی بخش امام حسین(ع)

آرمان - برای آزاد زیستن و نه گفتن به استکبار درون و استبداد برون داشتن شخصیت و الگویی چون حسین(ع) کافی است. حکومت علی(ع) تجربه عملی و ایجابی حکمرانی عدالت بنیاد است و حادثه عاشورا تجربه سلبی کوشش برای احیای اخلاق، عدالت و آزادی. حادثه عاشورا مشحون از درس‌های اخلاقی، سیاسی و اجتماعی است. برای مثال، اگر وفاداری را از جمله فضیلت‌های اخلاقی برتر بدانیم، در قیام شورانگیز عاشورا این فضیلت در بالاترین درجه خود در گفتارها و رفتارهای یاران حسین(ع) و به‌ویژه حضرت عباس(ع) جلوه گر می‌شود. آموخته ایم از تــو وفاداری را؛ خون تو نوشت معنی یاری را. ای کاش که آب کربلا می‌آموخت؛ آن روز ز چشمت آبرو داری را. در این ایام باید بیش هرچیز به تبلیغ، ترویج و تفهیم درس‌های عاشورا پرداخت. بی‌شک، گریستن و گریاندن برای روح آدمی معنویت کم نظیری به ارمغان می‌آورد که گاه در خندیدن و خنداندن نمی‌توان آن را به دست آورد. اما مجاهدت علی(ع)، حسین(ع) و حسینیان تاریخ را نباید به گریستن و گریاندن فروکاست. خون پاک این ابرانسان‌ها ریخته شد تا مسلمان‌ها بتوانند سرمشق‌هایی برای زندگی خود داشته باشند. اگر اندک تاملی در وضعیت کنونی جامعه خود داشته باشیم، ملاحظه خواهیم کرد که اساسا منش‌ها و روش‌های ما انطباق چندانی با آموزه‌های این بزرگان ندارد. راستی و درستی، وفاداری، شجاعت، صراحت لهجه و یکرویی، ادب و احترام، نوعدوستی و محبت به نوع بشر(صرف نظر از کیستی و و کجا بودگی او) در حال رنگ باختن و فراموشی‌اند. هضم این نکته برای من دشوار است که چگونه می‌توان از نظر میراث ارزشی، اخلاقی و فرهنگی در اوج بود، اما در عالم واقع کمترین توجهی را به این مقوله‌ها نداشت. آیا بهتر نیست وجوه سازنده و ایجابی این میراث بی‌نظیر را برای برساختن جامعه و تمدن ایرانی- اسلامی به کار اندازیم؟وضعیت نابسامان جامعه، گاه داستان ملک زاده‌ای را به یاد می‌آورد که در کنار رودخانه نشسته بود و هر لحظه سکه اشرفي طلا در آب مي انداخت و مي‌گفت: «اعجبني القلوب» و حظ وافري مي‌برد. کسي به او گفت: چه مي‌کني؟ گفت: وقتم طلاست.