فیلم خوب راه خود را برای دیده‌شدن پیدا می‌کند

نسل جوان بدون ترس وارد هنر شود

فریدون جیرانی در کارگاه تجربه‌های شخصی از ایده تا اجرا، اظهار داشت: از حضور در میان جوانان همیشه می‌آموزم و لذت می‌برم. نسل ما باید بین جوانان باشد تا از زمانه عقب نماند. به همین دلیل در کلاس‌های مختلف فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی تدریس می‌کنم تا با جوانان در ارتباط باشم. وی با اشاره به تعریفی از ایده، گفت: ایده تم یک اثر است و بعد از بررسی آن شیوه پرداختن به ایده در شورای پروانه ساخت بررسی می‌شود. از این رو کاربرد عبارت سینمای مستقل در ایران معنایی ندارد. این واژه در سینمای آمریکا توسط کارگردانانی استفاده شد که نمی‌خواستند نظرات نظام سرمایه داری را در آثار خود اعمال کنند. کارگردان «پارک وی» در پاسخ به سوال یکی از دانشجویان مبنی بر اینکه آیا موانعی برای حضور جوانان در عرصه فیلمسازی و ترجیح روابط بر ضوابط وجود ندارد، گفت: جوانان نباید با این سوالات ذهنشان را مشغول کنند. دانشجویان از هر رشته‌ای می‌توانند فیلم خوب بسازند. نسل جوان نباید بترسد و وارد هنر شود. جیرانی افزود: امروزه فیلمسازی برای جوانان ساده‌تر شده است و جوانی مثل سعید روستایی بعد از ساخت فیلم کوتاه، فیلم خوبی مثل «ابد و یک روز» می‌سازد. به نظرم فیلم، موسیقی، تئاتر و ترانه خوب با وجود هر مانعی دیده و شنیده می‌شود و راه خود را باز می‌کند. کارگردان فیلم «خفه‌گی»، گفت: متاسفانه مشکل امروز سینما نداشتن فیلمنامه‌های خوب است. نسل جوان باید از نوشتن شروع کند. نسل امروز دسترسی خوبی به اطلاعات دارد. در فیلمنامه‌نویسی جهان‌بینی نسبت به پیرامون اهمیت بسیار دارد. سینما درباره انسان است و جهان‌بینی نسبت به انسان مهم‌ترین نکته در فیلمنامه نوشتن است. وی درباره روند اقتباس در ایده‌پردازی، گفت: اقتباس گاهی مترادف با دزدی است. اما گاهی واقعی است و در حال حاضر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به شدت از فیلمنامه‌های اقتباسی استقبال می‌کند. در این شرایط حق مولف کاملا رعایت می‌شود. تهیه‌کننده و مجری سابق برنامه «هفت» درباره انواع فیلمنامه نویسی، عنوان کرد: در حال حاضر سه نوع فیلمنامه نویسی کهن الگویی، ضد پیرنگ و خرده پیرنگ رایج است. زنده یاد کیارستمی از جمله فیلمسازانی است که از ضدپیرنگ استفاده می‌کند. خرده پیرنگ نیز با فیلم‌های موج نو راه افتاد و بعدها به آمریکا نفوذ کرد. در سینمای ایران متاسفانه ایده‌ها عمیق نمی‌شوند.

فیلمساز شدم تا بتوانم حرف‌هایم را بزنم

در پنل تخصصی با موضوع «خشونت خانگی» که در جشنواره فیلم سلامت برگزار شد تهمینه میلانی، گفت: بازی کردن در نقش شخصیت‌های منفی کار دشواری در سینماست چون مردم این مسائل را باور می‌کنند. بنابراین قدردان زحمت هر سه بازیگر فیلم هستم. وی درباره دلیل انتخاب سوژه این فیلم، افزود: این مسائل به گذشته ما برمی گردد من در خانواده نسبتا خوبی بزرگ شدم. خانواده‌ای که در آن امکان رشد وجود داشت. پدرم پزشک بود و به جای غریبه‌ای منتقل شده بودیم و مادرم هر روز ما را به سینما می‌برد بنابراین از همان کودکی علاقه به فیلمسازی در من رشد کرد. این کارگردان سینما با بیان اینکه در جامعه ما زن‌های بی شماری با من حرف می‌زنند و پدیده‌ای به اسم آبرو را نام می‌برند ناراحت می‌شوم، گفت: وقتی کسی دچار خشونت خانگی می‌شود از او می‌پرسیم چرا چیزی نگفتی و می‌گویند از ترس آبرویم نگفتم. در حالی که کسی که می‌زند آبرویش می‌رود نه کسی که دچار خشونت شده است. میلانی درباره این سوال که منظور از «راه‌های نرفته» در عنوان فیلم چیست؟ گفت: شخصیت زن فیلم زمانی اقدام می‌کند که آسیب‌های زیادی دیده است. در حالی که در همان زمان آشنایی یا زمانی که اولین سیلی را خورد می‌توانست از خودش واکنش نشان دهد. ما صحنه‌ای که خشونت را خیلی نشان دهد در فیلم نداریم. چون نشان دادن این صحنه‌ها خودش خشونت به بار می‌آرود.