مگر می‌شود همه را موظف به اصولگرایی كرد؟

آیا اساسا مـــی‌توان ادعــای مستقل بودن را دولت‌ها مطرح کرده و به عنوان جهت‌گیری خود از آن یاد کنند؟

باید توجه داشت که مستقل بودن و تکیه به چنین کلماتی در ادبیات مسئولان کشور نمی‌تواند بار کیفی خوبی داشته باشد؛ واژگانی که در گذشته از سوی روسای‌جمهوری همچون احمدی‌نژاد نیز شنیده شد. مستقل بودن به این معناست که فرد به دانش و تجربه خود متکی است. در صورتی که در نقاط مختلف جهان چنین نگاهی پذیرفته نیست. امروز یکی از ویژگی‌هایی که برای مدیران مدنظر قرار می‌گیرد، سازماندهی و توجه به اصول و قوانین و چارچوب‌های کشور است. در سیستم‌های سیاسی کشورهای مختلف جهان فقط جایگاه قضاوت است که می‌تواند دارای نگاهی مستقل باشد؛ هرچند این مسئول نیز باید نظراتش مبتنی بر قانون کشور باشد. باید مسئولان کشوری به این واژگان توجه داشته باشند و از آنها در جایگاه درست خود استفاده کنند. امروز ایران با تمامی این چالش‌ها و مشکلات مشخصا نمی‌تواند توسط شخصی اداره شود که مدعی این است که به تمامی علوم و تجربیات لازم، تسلط دارد. حتی چهره‌های مهم نظامی نیز بعضا درانتخابات مشاهده شده است که جناح‌گیری سیاسی داشته‌اند و این را می‌توان درانتخابات گذشته نیز مشاهده کرد. یادمان نرود برخی اصولگرایی را برابر با کل انقلاب می‌دانستند اما ما آن زمان نیز تاکید کردیم که اصولگرایی فقط یک جناح سیاسی است و این رویه ادامه پیدا کرد که الان برخی حتی اسم آن را نمی‌آورند یا خود را مستقل معرفی می‌کنند. امروز گفته می‌شود ما انقلابی هستیم. این یک ویژگی کلی است و یک جناح نمی‌تواند آن را به خود منتسب کرده و بقیه را غیرانقلابی بنامد.

سیدابراهیم رئیسی، چگونه می‌تواند فراجناحی بودن خود را که بارها بر آن تاکید کرده، نمایان کند؟

خاستگاه آقای رئیسی اصولگرایی است و نمی‌توان این امر را کتمان کرد. باید منتظر ماند و مشاهده کرد ایشان چگونه کابینه خود را انتخاب می‌کند و شاید در این عرصه به خوبی صحت و سقم صحبت‌های ایشان مشخص شود. داوری پس از انتخاب کابینه دقیق‌تر خواهد بود؛ اما آنچه مسلم است ایشان نمی‌تواند از جریان اصولگرا فاصله گیرد و مشخصا در کابینه ایشان تعداد زیادی از اشخاص اصولگرا را مشاهده خواهیم کرد که این امر نمی‌تواند فراجناحی باشد و مطابق با ادعای مستقل بودن نیز مشخصا نیست.

رئیس دولت سیزدهم باید در انتخاب کابینه خود به چه مواردی توجه کند؟

ما تجربه حاکمیت یکدست را از سال 1384 تا سال 1392 داشته‌ایم و در این برهه زمانی هر سه قوه، صدا‌و‌سیما، نیروهای مسلح و سایر ارکان‌ همگی نگاهی یکسان داشته‌اند. در آن برهه زمانی تجربه‌ای به دست آمد که نشان داد یکدست‌شدن تمامی ارکان نتایج خوبی در پی ندارد. به همین علت امروز نگران هستیم و امید است آقای رئیسی به قولی که داده، عمل کند و از جناح‌های مختلف، دولت خود را تشکیل دهد. نتیجه یکدست شدن مشخصا تعریف و تجلیل در هر صورتی است. در دوره دولت دوازدهم شاهد بودیم که دولت روحانی منتقدین جدی داشت و این‌گونه نبود درقبال هر اتفاقی از این دولت تعریف و تمجید شود. تریبون‌های زیادی وجود داشت که دولت را نقد کند. اتفاقی که پیش‌بینی می‌شود در دولت سیزدهم رقم بخورد این است که این انتقادها به علت همسو‌ بودن کاهش یابد و بسیاری از مسائل کشور از نگاه مردم مخفی بماند و نتیجه به مراتب بدتری در پی داشته باشد. مشخصا با مخفی ماندن مسائل، آفت‌ها نیز بیشتر می‌شود. امید است که آقای رئیسی از چهره‌های تندرو در دولت خود استفاده نکند و چهره‌های میانه‌رو و کارآمد را در اولویت خود قرار دهد تا کشور بار دیگر آرامش نسبی را تجربه کند. بهره‌گری از تفکرات مختلف در شکل‌دهی کابینه اتفاقی است که می‌تواند تا حدودی از نظر روانی پالس‌های مثبت را به جامعه بفرستد.