آرمان - پیش از دولت یازدهم، دولت بینظمی روی کار آمد که بدهیهای بسیاری برای دولت به وجود آورد. دولت یازدهم از همان ابتدای کار خود تلاش کرده است به این بدهیها نظم بیشتری بدهد و اطلاعات آنها را به دست بیاورد. متاسفانه هنوز یک مرکز فعال، آزاد و مورد اعتماد وجود ندارد که کل بدهیهای دولت را مورد محاسبه قرار دهد و مشخص کند دولت چقدر به تامین اجتماعی، بانکها، شرکتها و پیمانکاران دولتی بدهکار است. این بدهیها در دولت قبل به هیچعنوان محاسبه نشده بود. زمانی که آقای طیبنیا به عنوان وزیر امور اقتصادی و دارایی روی کار آمد اعلام شد مجموع بدهی دولت 150هزارمیلیارد تومان است، ولی بعد از اصلاح بدهیهای نام برده شده اعلام کردند میزان بدهیهای دولت 650هزارمیلیارد تومان است، یعنی نه تنها دولتهای قبلی بدهی به بار میآورند، بلکه از مقدار آن هم اطلاع نداشتند. اگر برای بدهیها برنامهریزی وجود نداشته باشد باز پرداخت آن هم غیر ممکن است. همانطور که بانکها باید از موجودی بدهی خود اطلاع داشته باشند، دولتها هم باید از میزان آنها اطلاع داشته باشند. بنابراین میتوان گفت کار مهم این دولت در زمینه بدهیها اطلاع یافتن از میزان بدهیها و ایجاد برنامهریزی برای آنهاست و این اولین دولت بعد از انقلاب است که برای بازپرداخت بدهیهای خود برنامهریزی و بخشی از آنها را هم پرداخت کرده است. در همین راستا دولت برای اولین بار اقدام به فروش اوراق قرضه کرد. بعد از انقلاب تاکنون هیچدولتی به فکر بازپرداخت بدهیهای خود نبوده است. زمانی دولت میتواند بدهیهای خود را بپردازد که درآمد بسیاری داشته باشد. درآمد کشور ما از طریق صادرات نفت و گاز، مالیات و گمرک است. این دولت در شرایطی روی کارآمد که قیمت نفت نسبت به دولت قبل یک سوم کاهش یافته بود و درآمدهای مالیاتی و گمرکی هم به دلیل رکود کاهش یافت. بنابراین این امکان برای دولت یازدهم فراهم نبود که بدهیهای 650هزار میلیاردی را کاهش دهد، اما با برنامهریزیهای صورت گرفته امید است در طول برنامه ششم این وضعیت بدهیها سروسامان پیدا کنند. میتوان گفت یکی از مهمترین اتفاقات کشور در طی صد سال اخیر ایجاد نهاد قانونگذاری بعد از انقلاب مشروطیت و همچنین ایجاد سازمان برنامه است. سازمان برنامه موظف بود همه درآمدهای دولت را حساب کند. دولت احمدینژاد این نهاد مهم را منحل و نیروهای آن را اخراج کرد و تمام دستاورهای این چند سال را از بین برد. یکی از اقدامات غیرکارشناسانهای که دولت قبل انجام میداد سفرهای استانی بی شمار و کلنگزدن طرحهایی بود که بدون توجیه اقتصادی به زمین زده میشد و آسیبهای بسیاری به بودجه عمرانی کشور وارد کرد. احمدینژاد با این سفرهای عوام فریبانه سعی در ایجاد محبوبیت بین مردم داشت. دولت توانست تا حد زیادی جلو این اقدامات پوپولیستی را بگیرد، ولی اکنون برخی از کاندیداهای ریاستجمهوری قصد دارند همان روشها را اعمال کنند. امیدوارم هرگز چنین افرادی روی کار نیایند و مردم ما را فریب ندهند.