روایت ناگفته‌های «جنگ رمضان»؛ وقتی دوربین از دیدن باز می‌ماند

به گزارش آرمان ملی آنلاین، در این باره مقداد مددی عکاس و دبیر این نمایشگاه در پاسخ به این سوال که به عنوان یک انسان، چگونه بین «حفظ خونسردی عکاسانه» و «فروپاشی عاطفی» تعادل برقرار می‌کردید؟ گفت: عکاس خبری قاعدتاً نباید تحت تأثیر جو محیط قرار بگیرد و حواس و توجهش باید معطوف به ثبتِ صحیح کارش باشد؛ اما در واقعیت، جاهایی هست که دیگر «عکاس بودن» معنایی ندارد. صحنه‌های تخریب منازل مردم، پیکرهای بی جان کودکان و شهروندان بی گناه و دیدنِ زندگی‌هایی که در یک لحظه به ویرانه تبدیل شدند، واقعاً متاثرکننده است. گاهی شرایط طوری است که اگر دوربین به دست بگیرید، ممکن است به حریمِ دردِ فردِ داغدیده بی‌احترامی کنید.
وی ادامه داد: یک خاطره از "جنگ ۱۲ روزه" هیچ‌گاه از یاد من نمی‌رود. قبل از رسیدن نیروهای امدادی به یکی از محل‌های اصابت رسیده بودم. حجم تخریب بسیار بالا بود. به محض ورود به محل، جوانی را دیدم که با لباس راحتی و خانگی، مبهوت و گیج روی تلی از آوار نشسته بود و زانوهایش را بغل کرده بود؛ او دچار شوک روانی شدیدی شده بود. چند دقیقه بعد متوجه شدیم که مادر آن فرد زیر آوار بوده و به شهادت رسیده است. یا در مراسم تدفین، وضع روحی خانواده‌ها اجازه نمی‌دهد که دوربین را در صورتشان بگیری. در بعضی از صحنه‌ها، عکاس باید «نظاره‌گرِ صرف» باشد و دوربین را کنار بگذارد.
مددی در پاسخ به این پرسش که آیا در میان این ۱۱۰ فریم، عکسی وجود دارد که روایت خاص یا عجیبی پشت آن باشد که تاکنون بازگو نشده باشد؟، عنوان داشت: بله، در خیابان ملک‌الشعرا صحنه‌ای بود که امدادگران در حال جستجو بودند. فردی زیر آوار سنگینی مانده بود و همه ناامید بودند، اما به‌صورت معجزه‌آسایی زنده ماند. وقتی آن فرد سالم از زیر آوار بیرون آمد، شادیِ آن لحظه برای من یکی از خاص‌ترین تجربه‌های عکاسی جنگ بود؛ لحظه‌ای که زندگی بر مرگ پیروز شد. نمایشگاه ما برای این است که در آینده نسل جوان  بدانند این سرزمین چه هزینه‌هایی برای امنیتش پرداخته است.
دبیر نمایشگاه عکس «تهران؛ خط مقدم مقاومت» درباره اینکه فکر می‌کنید چه بخش‌هایی از روایت «جنگ رمضان» هنوز در هیچ دوربینی ثبت نشده و فقط در ذهن شاهدان عینی باقی مانده است؟، توضیح داد: تلاش شبانه‌روزی نیروهای نظامی، به‌خصوص پدافند و یگان‌های موشکی؛ فعالیت‌هایی که به‌دلیل ملاحظاتِ امنیتی، اجازه ثبت‌شان داده نمی‌شود. این بخش، جزو «نادیده‌های جنگ» است. امیدوارم تصاویر آن ایثارگری‌ها ثبت شده باشد و روزی آیندگان ببینند که چه کسانی برای پایداری و مقاومت کشورشان از جان خود گذشتند.
مددی همچنین درباره اینکه اگر بخواهید با عکسی که در این نمایشگاه برای خودتان «خاص‌ترین» بوده، پیامی به مردم دنیا بدهید، آن عکس کدام است و چه پیامی دارد؟، عنوان داشت: عکسی را انتخاب می‌کنم که مردم دور یکی از خودروهای آسیب‌دیده جمع شده‌اند؛ کسی را می‌بینیم که با دست خالی و بی‌هیچ تجهیزاتی، یکی از شهدا را کول کرده و در حال بیرون آوردن او از میان آهن‌‌پاره‌هاست. آن فرد کمک‌کننده نمی‌داند آیا کسی که در آغوش گرفته هنوز زنده است یا نه. این «حضورِ مردم دوشادوش نیروهای امدادی» نشان‌دهنده‌ی مقاومتِ واقعی است. پیامی که این تصویر به جهان می‌دهد کوتاه است تا پای جان برای ایران.