معرفی تجهیزات و پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه
به گزارش آرمان ملی آنلاین، در شرایطی که منطقه شاهد تنشهای فزاینده و حملات پراکنده به مواضع ایران بوده، حضور نظامی گسترده ایالات متحده در کشورهای همسایه، یکی از معادلات مهم این جنگ تلقی میشود. این حضور نظامی که پس از تشدید تنشها و در آستانه جنگ، به استقرار حدود ۴۰ هزار نظامی آمریکایی منجر شده، شامل پایگاههای متعدد، تجهیزات پیشرفته و نیروهای عملیاتی در کشورهای مختلفی میشود که در ادامه به معرفی آنها میپردازیم.
چرا کشورهای منطقه میزبان نیروهای آمریکایی هستند؟
کشورهای منطقه تحت معاهدات امنیتی و گاه فشارهای دیپلماتیک، همکاریهای نظامی با ایالات متحده را در دستور کار قرار دادهاند. این همکاریها که گاه به دلیل نیاز به پوشش امنیتی در برابر تهدیدات منطقهای و گاه برای حفظ روابط استراتژیک با واشنگتن صورت میگیرد، منجر به میزبانی پایگاههای نظامی آمریکا در خاک این کشورها شده است. این وضعیت، اگرچه برای برخی از این کشورها تأمینکننده امنیت ظاهری است، اما در عین حال، منطقه را به یکی از کانونهای تنش و احتمال درگیری نظامی نیز تبدیل کرد و عملاً جنگ ایران و آمریکا را به کشورهای منطقه تسری داد.
تجهیزات و پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه
ایالات متحده در حال حاضر حضور نظامی قابل توجهی در خاورمیانه دارد که شامل ۱۹ پایگاه، هشت پایگاه دائمی، و شمار زیادی نیروی نظامی است. این حضور در کشورهایی مانند بحرین، مصر، عراق، اردن، کویت، قطر، عربستان سعودی، سوریه، عمان، امارات متحده عربی و همچنین در کنار اسرائیل گسترده است. علاوه بر نیروهایی که اخیراً مستقر شدهاند، این منطقه میزبان دهها هزار سرباز آمریکایی و پایگاههای کلیدی در زمینههای هوایی، دریایی و آموزشی است.
بحرین؛ قلب نیروی دریایی پنجم آمریکا
در بحرین، که حتی در زمان ثبات نیز میزبان حدود ۹۰۰۰ سرباز آمریکایی بوده، قرارگاه فرماندهی نیروی دریایی پنجم آمریکا واقع شده است. این نیرو مسئولیت عملیاتی در مناطق وسیعی شامل خلیج فارس، دریای سرخ، دریای عرب و بخشهایی از اقیانوس هند را بر عهده دارد. این پایگاه نقشی حیاتی در تأمین امنیت خطوط کشتیرانی و نمایش قدرت دریایی آمریکا در این منطقه راهبردی ایفا میکند.
قطر؛ مقر فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام
پایگاه هوایی العدید در قطر، به عنوان مقر تاکتیکی فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) عمل میکند. محدوده عملیاتی سنتکام فراتر از خاورمیانه رفته و شامل بخشهایی از آسیای میانه و جنوبی نیز میشود. العدید، بزرگترین پایگاه آمریکایی در منطقه، پیش از جنگ نیز میزبان حدود ۱۰ هزار سرباز بوده و نقش کلیدی در هماهنگی عملیاتهای هوایی و لجستیکی در سراسر منطقه ایفا میکند.
کویت؛ مرکز استقرار و عملیات لجستیکی
کویت میزبان کمپ عریفجان است که به عنوان پایگاه تاکتیکی ارتش ایالات متحده برای یک آرایش نظامی در چارچوب سنتکام عمل میکند. همچنین پایگاه هوایی علی السالم که به دلیل موقعیت استراتژیکش در مرز عراق، «سنگ» نامیده میشود، نقش مهمی در پشتیبانی از عملیاتها ایفا میکند. کمپ بوهرینگ نیز به عنوان نقطه استقرار واحدهایی که به سمت عراق و سوریه اعزام میشوند، کاربرد دارد. در مجموع در دوران ثبات نیز حدود ۱۳۵۰۰ سرباز آمریکایی در کویت مستقر هستند.
امارات متحده عربی؛ پایگاه هوایی الظفره
امارات متحده عربی میزبان ۳۵۰۰ سرباز آمریکایی بوده است. پایگاه هوایی الظفره، که به طور مشترک با امارات اداره میشود، در ماموریتهای علیه گروههای تروریستی و همچنین عملیاتهای شناسایی در منطقه به کار گرفته شده است.
عربستان سعودی؛ قابلیتهای دفاعی پیشرفته
تا پیش از افزایش شمار نظامیان در منطقه از سوی آمریکا حدود ۲۷۰۰ سرباز آمریکایی در عربستان سعودی مستقر بودند و با فراهم کردن قابلیتهای دفاع هوایی و ضد موشکی، به تقویت توانمندیهای دفاعی این کشور کمک میکنند. پایگاه هوایی پرنس سلطان در نزدیکی ریاض، یکی از مراکز اصلی هوایی است که سیستمهای دفاعی پاتریوت در آن مستقر شدهاند.
اردن و عراق؛ مسیرهای عملیاتی و تمرینات نظامی
پایگاه هوایی موفق السلطی در «ازرق» اردن، مرکز کلیدی برای ماموریتهای آمریکا در منطقه شام محسوب میشود و میزبان بالگرد ۳۳۲ ایالات متحده است. در مجموع تا پیش از آغاز جنگ و افزایش شمار نظامیان در منطقه نیز حدود ۳۸۰۰ سرباز در اردن، ۲۵۰۰ نفر در عراق و ۲۰۰۰ نفر در سوریه حضور داشتند.
ترکیه؛ پایگاه هوایی اینجرلیک
در ترکیه، پایگاه هوایی اینجرلیک که به طور مشترک توسط ترکیه و ارتش ایالات متحده اداره میشود، قرار دارد. این پایگاه به دلیل اهمیت راهبردی خود، گاهی اوقات به عنوان مکانی برای استقرار تجهیزات حساس نظامی، از جمله ادعاهایی مبنی بر حضور کلاهکهای هستهای آمریکا، مطرح شده است.
این حضور گسترده نظامی آمریکا، که با هدف تأمین منافع واشنگتن در منطقه صورت میگیرد، در عین حال بر پیچیدگیهای امنیتی منطقه افزوده و کشورهای میزبان را در معرض تنشهای احتمالی قرار میدهد.
