منافع ملی و امنیت سفارتخانهها
آرمان - باید این پرسش را با صراحت مطرح کرد که این همه جنجال بر سر چیست؟ ظاهرا جرمی هانت وزیر خارجه بریتانیا مواضع ادعایی و اتهامافکنیهای واشنگتن علیه تهران درخصوص حمله به نفتکشها در دریای عمان را تکرار و تایید کرده است. در موضعگیری، تمام مقامات دنیا هر موضعی را میتوانند مطرح کنند. باید این سوال را مطرح کرد که مگر وزیر خارجه بریتانیا تعهدی دارد تا چنین مواضعی را مطرح نکند؟ پیدا کردن علت چنین عملکردی توسط وزیر خارجه بریتانیا بسیار ساده است. دونالد ترامپ حدود یک ماه پیش سفری به انگلستان داشت. ترامپ در این سفر با وزیر خارجه پیشین بریتانیا بوریس جانسون که خود را برای رهبری حزب محافظهکار و احتمالا جانشینی ترزا می کاندیدا کرده، دیدار کرد و جانسون را به عنوان فردی که میتواند در جایگاه نخست وزیری در بریتانیا قرار گیرد تایید کرد. صرف نظر از آنکه این حرکت دونالد ترامپ از نظر دیپلماتیک بسیار زشت بود و میتواند به عنوان مداخله در امور داخلی بریتانیا تلقی شود، اما روابط لندن-واشنگتن به گونهای است که نمیگذارند کار به برخورد و اتهامزنی دوسویه ختم شود. از
سوی دیگر نیز این مساله را باید مد نظر داشته باشیم که وزیر خارجه بریتانیا (جرمی هانت) طبیعتا پس از انتخاب احتمالی بوریس جانسون به عنوان رهبر حزب محافظهکار در دولت وی باید کار کند، پس برای حفظ مقام خود، موضع کاندیدای مورد نظر ترامپ را که بوریس جانسون باشد (متهم کردن ایران در حوادث خلیج فارس) تکرار میکند. این اظهار نظر غلط است، اما وزیر خارجه بریتانیا، فرانسه، آلمان و یا هر کشور دیگری هیچ گونه تعهدی به هیچ کشور دیگری ندارد که ملاحظات خوشایند و یا عدم خوشایند کشور دیگر را در نظر گیرد. چون دنیای کنونی دنیای آزاد است. از سوی دیگر خبری مبنی بر احضار سفیر بریتانیا در تهران به وزارت امور خارجه کشورمان بهدلیل اظهارات وزیر خارجه انگلیس در متهم کردن تهران منتشر شد. هر چند سفیر بریتانیا در تهران ضمن انتشار توئیتی چنین احضاری را رد کرد. باید بدانیم تمامی چنین مسائلی از امور پنهانی و نه علنی در دیپلماسی است. باید این درک وجود داشته باشد در شرایطی که ترامپ از همه سو مردم ایران را تحت فشارهای ظالمانه خود قرار داده و دنبال انزوای همهجانبه ایران است. نباید در چنین شرایطی به کمک ترامپ علیه کشور و منافع خودمان برویم.
بنابراین مطلقا نباید عدهای جلوی سفارتخانهها چه در خارج و یا داخل ایران از جمله همچون صف کشیدن جلوی سفارت ایران در لندن صفکشیهای خیابانی به راه افتد. تاسف برانگیز است چون بعید به نظر میرسد ما تا این میزان ضعیف باشیم که زمانی که یک موضعی مطرح میشود ما را به کارهایی وادارد که دست به اقداماتی بزنیم که مستقیما به ضرر خودمان تمام شود. باید بدانیم که سرکوفت زدن به دشمن و حریف کار آسانی است اما در مقابل خودی را متعهد به مسئولیت پذیری کردن کار سختی است. باید گذار از مرحله شعار دادن به مرحله عملگرایی صورت گیرد. همچنین باید به همگان درخصوص در نظر گرفتن ارجحیت منافع و مصالح ملی متذکر شد.
