باید حرف دانشجویان شنیده شود

آرمان - اعتراض حق طبیعی دانشجویان است و در طی ادوار مختلف شاهد اعتراضات دانشجویان به دلایلی سیاسی یا صنفی بوده‌‌ایم. اصل اعتراض به عنوان یک حق باید در دانشگاه به رسمیت شناخته شود، تا اگر دانشجویان نسبت به مساله‌ای نقد داشته یا بخواهند نظر و صدای خود را به گوش مسئولان برسانند، امکانی برای این کار در اختیار داشته و مشکلات خود را بیان کنند. در سوی دیگر اهمیت دارد که اعتراض جنبه خشونت‌آمیز نداشته باشد و بدیهی است که هیچ‌کس به هیچ بهانه‌ای حق تخریب اموال عمومی را ندارد. اخیرا اعتراضاتی در دانشگاه تهران برگزار شد و برخی معتقدند این اتفاق ریشه خارجی داشته و تقارن زمانی آن را با افزایش‌ فشارهای خارجی و تهدید‌های آمریکا به عنوان دلیلی بر مدعای خود عنوان می‌کنند. باید تأکید کرد که اصل برگزاری تجمعات از حقوق شناخته شده دانشجویان است و نمی‌توان گفت هر تظاهراتی که برخلاف خواست و منافع یکی از جریان‌های سیاسی باشد، ریشه بیرونی داشته و بیگانگان در به وجود آمدن آن اعتراضات نقش داشته‌اند. باید حرف دانشجویان شنیده شود تا خشم و اعتراض آن‌ها فروکش کند و اگر مطالبه بحقی دارند، طبیعی است که باید خواسته آن‌ها مورد توجه قرار گیرد و مسئولان بیشترین تلاش خود را برای رفع مشکلات این قشر به کار گیرند. به این دلیل که بی‌توجهی به خواسته‌های بحق دانشجویان سرخوردگی و خشم آن‌ها را نسبت به دانشگاه درپی داشته و گسترش این حس عواقب خوبی نخواهد داشت. ضمن آنکه همیشه جریان‌هایی وجود دارند که از چنین اتفاقاتی استفاده کرده و تلاش دارند از اعتراضات دانشجویی به گونه‌ای جهت‌دار استفاده کنند. مصادره به مطلوب اعتراضات دانشجویی توسط جریان‌های معاند یکی از مسائلی است که باید مورد توجه خود دانشجویان قرار داشته باشد و لازم است به مرزبندی خود با جریانات معاند بیندیشند. از طرف دیگر باید یادآوری کرد که ورود افرادی از بیرون دانشگاه برای مواجهه و مقابله با محیط دانشگاه تناسب ندارد و چه بسا به بیشتر شدن اختلافات دامن بزند. وقتی تأکید داریم عده‌ای قصد موج سواری دارند، شامل افرادی هم می‌شود که به طور غیر قانونی وارد دانشگاه شده و با برخورد با معترضان جو را متشنج می‌کنند. بهتر آن است که دانشجویان و مسئولان دانشگاه در همکاری صادقانه با یکدیگر به حل مسائل خود بپردازند، زیرا ورود افراد غیر مسئول به چنین موضوعاتی باعث گم‌شدن مشکل اصلی و دیده نشدن صورت مسأله خواهد شد. در این میان برخی می‌گویند جو دانشگاه به این دلیل پرآشوب شده که فضای سخت‌گیرانه در دانشگاه حاکم نیست و مدیریت جدید اعتقادی به چنین برخوردهایی ندارد. باید بر این نکته تاکید کرد که قرار نیست فضای سخت‌گیرانه در دانشگاه حاکم باشد. دانشگاه محل تضارب اندیشه‌ها، فرهیختگی، درک صحیح از وقایع و حوادث و تبادل فکر و یادگیری دانش است. می‌توان یادآوری کرد که اگر محیط دانشگاه سخت‌گیرانه باشد، از مسیر طبیعی خود خارج می‌شود. تعامل با دانشجویان و شنیدن صدای آن‌ها می‌تواند راهگشا باشد تا از بروز حوادث و تنش‌های مشابه پیش‌گیری شود.