آزادی و مسأله گفتوگوی ملی
آرمان - برخی مسائل در جامعه تنشها را بیشتر کرده و به جدایی ملت از دولت و حکومت دامن میزند. از جمله این مسائل، مساله زندانیان سیاسی و حصر است که اگر نظام مایل به تضارب آرا، شنیدن نظرات منتقدان و مدارا با جریانهای غیرهمسو است، باید به سوی پایان دادن به آن گام بردارد. وقتی در جامعه نیاز به همدلی و تفاهم ملی برای رسیدن به هدفی مشترک وجود دارد، باید حکومت در راستای ایجاد فضای باز سیاسی حرکت کند که اولین گام برای ایجاد چنین فضایی را میتوان گشایش در برخی زمینههای سیاسی دانست. چه بسا بخشی از این افراد، در درون نظام تعریف میشوند و در چارچوب آن قرار میگیرند. این مهم صرف نظر از آن است که بگوییم فعالیتها در چارچوب قانون اساسی بوده است. در بسیاری موارد سختگیریها به اعتماد عمومی ضربه میزند. در قانون اساسی آزادی بیان و احترام به عقاید گوناگون در چارچوب ساختارها و ارزشهای نظام اسلامی دیده شده و مسئولان میتوانند در این خصوص نقشی اساسی و ماندگار ایفا کنند. بدون طرح دیدگاههای متفاوت، ابراز عقیده و فعالیت جدی احزاب، بحث گفتوگوی ملی چیزی در حد شعار باقی خواهد ماند و اگر ارادهای برای گام برداشتن در این راه وجود نداشته باشد، طرح چندباره گفتوگوی ملی راهی برای رسیدن به تفاهم همه گروهها و جریانهای سیاسی نخواهد بود. ایران کشوری چندفرهنگی و چندصدایی است و نمیشود که یک صدای خاص و اقلیت بر صداهای دیگر غلبه داشته باشد، اما جریانی که در اقلیت قرار دارد و این مهم در انتخابات متعدد روشن شده، به دلیل نگرانی از عدم اقبال جامعه، تلاش میکند که صداهای دیگر بازتابی نداشته باشند. از دیگر ملزومات همدلی ملی، احترام به همه شهروندان و زندگی در پرتو قانون است. چندین دهه است که کسانی تلاش میکنند با دستور در زمینههایی از زندگی مردم تاثیری غیر اصولی بگذارند که هیچ یک از بزرگان چنین کاری را تایید نکرده است. جالب اینکه تا کنون هم به نتیجه نرسیدهاند. باید اجازه دهیم مردم در ابعاد داخلی زندگی خود تصمیم گیرنده باشند. نکته مهم این است که فرهنگ ما با توجه به ریشه کهنی که دارد، اجازه عبور از هنجارها را نمیدهد و از این نظر خود مردم نگهدارنده ارزشهای فرهنگی جامعه هستند. پوشش یکی از مهمترین مصداقهاست و ایرانیان حتی پیش از اسلام نیز با این مسأله مواجه بودهاند و از این نظر میتوانند همچنان که در تاریخ پربار خود نشان دادهاند، آن را مدیریت کنند. در این میان اگر کسانی تلاش کنند که رفتاری خارج از عرف فرهنگی را با برنامهریزی گسترش دهند، باید با آنها برخورد شود، اما برخورد با مردم عادی در این زمینه حساس چندان مقرون به صحت نیست و در روزگاری که نیازمند وحدت و انسجام همه آحاد جامعه هستیم به چنددستگی منجر میشود. فرهنگ خانوادگی ایران، مرزهای خود را حفاظت و سلامت آن را تضمین کرده و مانع بهثمر نشستن اهداف کسانی میشود که برخی محدودیتها را به زمینهای برای سوءاستفاده تبدیل میکنند. متأسفانه رفتارهای تند و غیر اصولی در این حوزهها زمینه را برای سوءاستفاده کسانی فراهم خواهد کرد که از ابتدا با این انقلاب و حرکت مردم مخالفت کردهاند و این افراد مانورهای تبلیغاتی زیادی علیه مردم داشتهاند. در راه رسیدن به تفاهم ملی اصلیترین موضوع رعایت قانون اساسی است و عمل نکردن به این شاخص پذیرفته شده توسط همه مردم، باعث مشکلاتی میشود که در مواردی شاهد هستیم. تمام متولیان مسائل کشور باید عمل به قانون را سرلوحه کار خود قرار دهند. وقتی قانون رعایت میشود و برای مصالح گروهی خاص حقوق حقه مردم پایمال نمیگردد،امید در جامعه گسترش مییابد.
