ناامید از برخی امیدها

آرمان - عملکرد کلی فراکسیون امید مجلس، در سه سال گذشته با انتقادات فراوانی رو‌به‌رو بوده است. به گفته برخی از اعضای این فراکسیون تعدادی از نمایندگانی که با نام لیست امید اصلاح‌طلبان راهی مجلس شده بودند، پس از مدتی تعهدات خود را در قبال فراکسیون امید و جریان اصلاحات به بوته فراموشی سپرده و به فراکسیون‌های دیگر پیوستند. در ادامه نیز این نمایندگان برخلاف مشی اصلاح‌طلبی مدنظر جریان اصلاحات عمل کردند که با انتقادات بسیار فعالان سیاسی اصلاح‌طلب و حتی آقای محمدرضا عارف، رئیس فراکسیون امید و رئیس شورای عالی سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان همراه بود. به طوری که روز گذشته او اظهار داشته بود: «برای انتخابات سال آینده مجلس، دیگر مار در آستین پرورش نخواهیم داد». باید توجه داشت که اساسا عالم سیاست عالم ممکنات و سعی و خطاست. اینگونه نیست که انسان افق‌هایی که برای خود ترسیم می‌کند، حتما محقق خواهد شد. بر این مبنا، در سال 94عقل جمعی جریان اصلاحات تصمیمی گرفت که اکنون مورد انتقاد است. در آن سال شرایط به گونه‌ای پیش رفت که اصلاح‌طلبان ناگزیر به استفاده از نیروهای کمتر شناخته شده بودند و از گزینه‌های جوان‌تر نیز بیش از قبل استفاده شد و تاکید بر این بود که اصلاح‌طلبان با توجه به محدودیت‌ها و محذوریت‌ها، جوان‌گرایی و معرفی نیروهای جدیدتر را مدنظر قرار دهند. بنابراین چارچوب این منطق، اشتباه نبود. اصلاح‌طلبان و حتی اصولگرایان باید بازآفرینی نویی در تشکیلات و نیروها و افکار خود داشته باشند و به سمت جوان‌گرایی حرکت کنند. سال 94 به دلایل زیادی، امکان حضور ظرفیت‌های حداکثری اصلاح‌طلبان در عرصه انتخابات مجلس دهم، وجود نداشت. اما به دلیل نیاز به حضور مداوم یک جریان سیاسی در عرصه و به نمایش درآوردن توانمندی‌های اجرایی، انسانی و سیاسی خود، طبیعی بود که جریان اصلاحات با حداقل‌ها پا به عرصه بگذارد. با اینکه در این راه موانع زیادی برای چهره‌های اصلی و موثر اصلاح‌طلب به وجود آمد، اما پذیرفته شد تا نیروهای جدیدتری به مردم معرفی شود که همین امر باعث شد سعی و خطاهای بعدی به‌وجود بیاید که قابل پیش‌بینی هم بود. شاید اگر با تأمل بیشتری انتخاب نهایی کاندیداها و بستن لیست به سرانجام می‌رسید، طبیعتا امکان معرفی گزینه‌های بهتری نیز وجود داشت تا اینکه افرادی انتخاب شوند که در تراز جریان اصلاح‌طلبی نبودند اما وارد لیست نهایی شدند. این نقد به جریان اصلاحات وارد است و براساس گفتمان ذهنی، این جریان باید دست به نقد درونی خود بزند وضمن پذیرش ضعف‌ها، این ضعف‌ها را به مردم اعلام کند و درصدد اصلاح آنها برآید. بنابراین عوامل زیادی باعث شد هم لیست امید بدان شکل نهایی شود و هم نوعی شتابزدگی و عدم آینده‌نگری باعث شد بخشی از انتخاب‌ها پر انتقاد باشد و اصلاح‌طلبان از این رهگذر دچار خسارت‌هایی در نزد افکار عمومی شدند و اینکه نتوانستند از حداکثر ظرفیت خود در جهت بهبود شرایط کشور و مردم استفاده کنند. اما جامعه ایران برای بهبود شرایطش راهی جز اصلاح‌طلبی ندارد و باید با کسب تجربیات گذشته اشتباهات را تکرار نکنند و اگر در برخی بخش‌ها و انتخاب‌ها خوب و مطلوب عمل نشده است را پذیرا باشد. بر همین مبنا هدف اصلاح‌طلبان باید رفتار دقیق‌تر و پرحوصله‌تر از گذشته باشد تا بتوانند با خرد جمعی و تحلیل و تبیین اشکالات و اشتباهات، در انتخابات سال آینده مجلس، خطای کمتری را مرتکب شوند. با اینهمه نمی‌توان یکسره عملکرد فراکسیون امید را نفی کرد و یا پر انتقاد دانست. یک جریان سیاسی تاثیرگذار و پیشرو هنگامی که رو به جلو حرکت می‌کند، هنگامی که دچار ضعف و یا اشتباه می‌شود، باید آثار منفی این اشتباهات را برطرف کند. در پایش‌ها و نظرسنجی‌ها ریزش بخشی از نیروهای حامی جریان اصلاحات کاملا محسوس است زیرا عدم دقت کافی و انتخاب‌های نادرست، به اعتبار این جریان در نزد افکار عمومی آسیب رسانده است که باید در صدد ترمیم آن برآمد. عرصه سیاست مملو از اشتباهات است، اما آن جریانی که کمتر خطا کند و از تجربیات خود بیشترین بهره را ببرد، بهتر و بیشتر می‌تواند نظر جامعه راجلب کند. بر همین مبنا جریان اصلاحات می‌تواند در آینده عملکرد و تصمیمات مناسب‌تر و مورد قبول‌تری را بگیرد و مجددا اعتماد عمومی را کسب کند.